Beverly

Wytnijmy imiona i nazwy, a całość wciąż będzie pachniała Stanami Zjednoczonymi na tyle mocno, że podświadomie to tam umiejscowimy akcję. Oto jak Nick Drnaso odbija klimat amerykańskich przedmieść. Pastelowe kolory skrywają monotonię, groźbę oraz napięcie. Obecna jest nienawiść i niebezpieczeństwo, a to skryte pod obrazkiem uśmiechniętej rodziny. Jest presja społeczna i tłumione pragnienia. Wszystko, co znajome, ale w nieco innej formie. Ludzie się znają, plotki szybko rozchodzą, a każdy zakłada kolejne maski, by być w pastelach, nie w szarościach życia. Ale oto wkracza autor komiksu „Beverly" i obnaża prawdę w subtelny, choć wciąż wymowny sposób.

Stworzone przez niego historie teoretycznie się łączą, ale połączenia te donikąd nas nie prowadzą. Ich wymowa jest jasna, a jednak zamiast kropki stawiane są wielokropki. Wszystko dlatego że czytelnik staje się jedynie obserwatorem krótkich chwil z życia bohaterów, nie pełnego przekroju ich doświadczeń. Uogólniając. Dzięki temu towarzyszyć może nam wrażenie bycia podglądaczem amerykańskich przedmieść i w takim wydaniu ma to swój urok.

Niepokojący był to obraz. Wprawiający w dyskomfort, ale zostajacy we mnie na chwilę. To wada w lawinie plusów. Tytuł ciekawy, dobry, ale nie osiadający na moim sercu. Wart poznania, choć może po prostu nie tak „mój", jakbym tego chciała.

przekł. Krzysztof Cieślik

PopKulturowy Kociołek:

Nick Drnasco to komiksowy artysta, którego twórczość dość mocno odbiega od mainstreamu. Rodzimy czytelnik mógł się już o tym przekonać, sięgając po album Sabrina, wydany przez Kultura Gniewu. Jeśli kogoś zafascynowała niezwykłość opowiadania historii przez Amerykanina, teraz będzie miał okazję sprawdzić jego komiksowy debiut, czyli album Beverly.

Podobnie jak w przypadku wcześniej wydanego tytułu, tym razem również mamy do czynienia z pozornie prostą opowieścią. Historią, która kryje w swoim wnętrzu masę złożonej tematyki, do której każdy odbiorca będzie musiał dokopać się samemu i tym samym odkryć niezwykłość komiksu.

Scenariusz to zbiór kilku opowiadań skupiających się na losach zwykłych ludzi, których życie jest bardzo przyziemne. Obserwujemy tutaj między innymi młodego mężczyznę, który przeżywa swój pierwszy dzień w nowej pracy, rodzinę wyjeżdżającą na wakacje, dziewczynę, która zaprosiła swojego chłopaka na imprezę, której skutki będą mocno nieprzewidywalne czy młodą kobietę borykającą się ze skutkami pewnego traumatycznego dla niej incydentu. W bardzo dużym uproszczeniu mamy więc tutaj do czynienia z telenowelą pokazującą obraz trywialnej codzienności amerykańskiej klasy średniej.

Nick Drnasco lubi jednak manipulować emocjami czytelnika. Początkowa „zwykłość” opowieści zostaje w pewnym momencie wywrócona do góry nogami. Treść komiksu zaczynają wtedy wypełniać lęki, fobie, zazdrość, frustracje, pragnienia, fantazje, popełniane błędy, wady, przemoc, miłość, gniew, seksualność. Cały kalejdoskop często skrajnych wrażeń, które na pewno mocno wpłyną na czytelnika komiksu.

Prawie każda z przewijających się tutaj postaci jest poddawana przez autora szczegółowej psychologicznej analizie, która następie prezentowana jest odbiorcy albumu. Trzeba być więc gotowym na masę nietuzinkowej narracji, która przez każdego czytelnika będzie odbierana bardzo indywidualnie. Jeśli tylko ktoś pragnie oddać się dawce niezwykłej komiksowej rozrywki, to twórca zwróci jego uwagę na społeczeństwo konsumpcyjne, problemy dorastania, trudności w nawiązywaniu relacji międzyludzkich, młodzieńcze libido, problemy z używkami czy niemożnością właściwego porozumienia się we własnej rodzinie.

POD POZORAMI NORMALNOŚCI

Pamiętacie „Sabrinę”? Komiks, który zachwycał swoją sterylnością i klinicznym niemalże chłodem, w którym kryły się jednak wielkie emocje i treści skłaniające do przemyśleń i zadumy? „Beverly”, choć tematycznie odmienna, jest dziełem takim samym. Tak pod względem wykonania, jak i rewelacyjnej jakości.

Różni ludzie, różne problemy, ten sam pozornie uroczy świat. Nastolatki zbierają śmieci. Bawią się, szaleją, ale nie dostrzegają czegoś, co kryje się między nimi. Dla studentki college’u impreza ze znajomymi i chłopakiem przeradza się w prawdziwą porażkę. Pewna kobieta zaś doświadcza w pizzerii czegoś, czego nikt by nie chciał. Z każdą osobą, każdym wydarzeniem, pozory normalności odsłaniają brutalną prawdę…

„Sabrina” tego autora to był pierwszy komiks, a właściwie pierwsza powieść graficzna nominowana do nagrody Bookera. Wielkie to osiągnięcie, szczególnie, że mówimy o autorze młodym, bo urodzonym w 1989 roku. Wyróżnienie wyróżnieniem, każdy z nas wie, jak to z nagrodami bywa. Czasem coś je zgarnia, bo wpasowuje się w klimat obecnie panujący na świecie, czasem nagroda trafia w ręce kogoś tylko dlatego, że nie było lepszego kandydata. Ale „Sabrina” autentycznie była świetna, nieoczywista, rewelacyjnie wykonana, graficznie specyficzna, ale mająca w sobie to coś. I „Beverly” jest dokładnie taka sama.

Choć rozpisana na wielu bohaterów i celująca w skalę raczej społeczną, jest to powieść graficzna zadziwiająco intymna. Skupiona na poszczególnych postaciach, ich losach, psychice, problemach i życiu, wnika w te konkretne typy, by poprzez nie opowiedzieć coś więcej, a z tego rodzi się uniwersalna przypowieść o naszym społeczeństwie i czasach, w których żyjemy. O ludziach, z jakimi się stykamy i zastanej rzeczywistości, naszego domu przecież, który często jest tak obcy, tak niegościnny, traumatyzujący i sterylnie zimny.

I właśnie to sterylne zimno jest wielką siłą historii. Widzimy je w rysunkach, widzimy na twarzach bohaterów, czujemy w ich wypowiedziach i w samej historii także. Historii obyczajowej, ale mającej w sobie coś z thrillera. Bo chociaż obserwujemy głownie szare, zwykłe życie, czuć w nim pewien niepokój. I dziwność, bo taka sterylność, czasem wręcz obojętność, w zderzeniu z emocjami, których tu nie brak musi wywoływać osobliwe uczucia, szczególnie, że jednocześnie autor odziera naszą rzeczywistość z kolejnych warstw pozorów. I to się ceni.

I ceni się też rysunki. Te są równie specyficzne, jak treść, dziwnie czyste, sterylne, barwne, a jednak mające w sobie coś mrocznego. Jakbym oglądał film Lyncha, kiedy na ekranie nie dzieje się nic takiego, ale dzięki muzyce czy kontrastom wszelkiej maści, czujemy się niepewnie. I to samo dotyczy „Beverly”, choć w innym zakresie owej niepewności. Poza tym wizualnie rzecz sprawia wrażenie jakiegoś serialowego hitu animowanego dla dorosłych. I to też jest zaleta tego dzieła.

W skrócie, powtarzając już to, co pisałem kiedyś przy okazji „Sabriny”, kto ceni ambitne, niemainstreamowe i zaangażowane komiksy, zdecydowanie powinien ten album poznać. To rewelacyjne dzieło, skłaniające do refleksji i niepozostawiające nikogo obojętnym wobec bohaterów czy wydarzeń. A przy okazji na długo zapada w pamięć.