Bereza

📢Bereza - Wojciech Lada 📢

Wstrząs, szok, zwątpienie, wdzięczność.

[Q] Słyszeliście o Berezie Kartuskiej?

📌Takie emocje towarzyszyły mi podczas czytania Berezy, która zbiera w sobie wspomnienia, kawałki wypowiedzi osób, które przeżyły piekło Berezy - obozu, który miał być karą za domniemane przewinienia, bądź sympatyzowanie z przeciwnikami ówczesnej władzy.

Czuję ogromną wdzięczność, że trafiłam na te pozycję, że poznałam historie osób będących w Berezie, że poczułam ich ból, niesprawiedliwość, tortury...

Dzięki temu dostałam nowy kontekst historyczny i mogę powiedzieć, że dalej jestem w szoku.

Książka jest napisana w sposób wciągający, odnoszący się do całej sprawy z powagą. Opisane tortury, brodzenie w fekaliach, spanie w wodzie to tak naprawdę tylko namiastka tego co działo się za murami tamtego świata.

Bardzo doceniam i szanuję za przypisy, za cytowania poprowadzone w sposób taki, że nie wybijały z historii poznawania Berezy.

📌Myślę, że ta historia powinna być przerzucona na ekran, żeby dotarła do jak najszerszego grona odbiorców. Bo szokuje, bo skłania ku refleksji, bo się wydarzyła i warto o niej pamiętać.

📢To jest po prostu ważne.

Dlatego proszę - sięgajcie po ten tytuł, wzbogacicie swoją wiedzę i nie pożałujecie❗

Cześć Wszystkim.

Za oknem już prawdziwa szara jesień identycznie jak w moim sercu po lekturze książki „Bereza” Wojciecha Lada, wydawnictwo Skarpa Warszawska.

Książka jest jedną z trudniejszych jakie wcześniej miałam okazję czytać, zwłaszcza że  nie znałam, ani nie czytałam o tym miejscu. „Bereza” jest to książka oparta na prawdziwych wspomnieniach więźniów. Obóz został założony w połowie 1934 roku w celu separacji osób, które zagrażały systemowi, bez sądu, bez wyroku, według uznania osób rządzących. A za murami przestaje obowiązywać jakiekolwiek prawo. Jest ból, cierpienie, strach, dręczenie psychiczne i fizyczne, bicie, a śmierć zagląda w oczy każdemu osadzonemu w każdej jednej minucie. Więźniowie traktowani są gorzej niż zwierzę, upadlani, poniżani, torturowani, zmuszani do wielogodzinnych ćwiczeń, upokarzających prac, są łamani psychicznie niejednokrotnie popadają w obłęd, a samobójstwa są na porządku dziennym.

To co czytałam przekraczało granice wyobraźni, mroziło krew w żyłach, głęboko raniło serce powodując momentami lawinę łez. Niejednokrotnie musiałam odłożyć książkę, odetchnąć i nabrać dystansu. Obóz stworzyły polskie władze i swoją brutalnością przypomniał późniejsze obozy koncentracyjne działające pod okupacją niemiecką.

Dzięki autorowi poznałam kawałek historii, o której nigdy nie słyszałam. Pomimo, że jest to bardzo trudna lektura uważam, że warto ją poznać.

"Bereza" to książka historyczna, która opowiada o obozie w Berezie Kartuskiej. Każdy obywatel Polski mógł zostać bez powodu aresztowany i wysłany do Berezy i to bez żadnego śledztwa czy wyroku. Teoretyczny czas pozbawienia wolności miał trwać trzy miesiące, choć w praktyce mógł wydłużać się na lata. Kto mógł trafić do tego obozu? Każdy, kto został uznany za zagrożenie dla państwa.

Każda władza ma swoje sympatie i antypatie, a kiedy dochodzi do tego nieograniczona władza, wtedy zaczyna się dziać źle. Bereza była porównywana później przez więźniów porównywana do obozu koncentracyjnego. Były więzień, który przebywał w obydwóch miejscach, wyznaje że wspomnienia się zlewają, ale bywało tak, że to co działo się w Berezie było gorsze jak w Auschwitz.

Jak wyglądało życie w obozie? Bez snu, bez kąpieli, wydawane były marne posiłki, które nie wystarczały dorosłej osobie, a co dopiero osobie ciężko pracujacej fizycznie. Choć i tak, nie zawsze dane było więźniom zjeść to co otrzymali. Wszystko odbywało się na czas, przy krzykach policjantów i biciu pałkami, czesto po głowie i nerkach. Więźniów zakopywano żywcem w ziemi i odchodach, nie przestrzegano żadnych praw. Znęcano się nad nimi fizycznie i psychicznie.

Ci, którzy przetrwali ten "obóz pracy", już do końca życia mieli problem ze zdrowiem.

Książka jest świetnie napisana, dobrze się ją czyta, choć tematyka jest naprawdę trudna. Opisy niektórych wydarzeń, a raczej wielu, były szokujące. Tym bardziej, że to wszystko miało miejsce przed druga wojną światową, przy cichym wsparciu i zezwoleniu rządu i Piłsudskiego. To naprawdę ciężka lektura, ale zdecydowanie warto się z nią zapoznać.

Ten tytuł wstrząsa. Naprawdę nie mogę uwierzyć, że to wszystko wydarzyło się naprawdę. Takie wydarzenia kojarzą nam się z wojną i po, wiemy co się działo w tamtych czasach.

“Bereza bezsprzecznie była mordownią".

Pan Wojciech Lada w “Berezie” opisuje jeden z najmroczniejszych epizodów polskiej historii XX - lecia między wojennego. To miejsce, które nigdy nie zostało oficjalnie nazwane więzieniem, powstało w 1934 roku i funkcjonowało do czasu wkroczenia w 1939 roku Sowietów do Polski. Nikt w ówczesnej Polsce nie mógł czuć się bezpiecznie. Przeciwnicy rządu, bez podania powodu, bez śledztwa, a przede wszystkim bez prawomocnego wyroku byli aresztowani i kierowani do Berezy. Czas ich pobytu bardzo często przedłużał się w nieskończoność. To miejsce stało się dla ludzi tam przebywających piekłem na ziemi, tutaj nie obowiązywało żadne prawo. Tortury, brutalność, przemoc fizyczna i psychiczna, praca ponad ludzkie siły, wycieńczające ćwiczenia były na porządku dziennym. Dochodziło do licznych samobójstw, także wśród policji tam pracującej. Nie każdy potrafił udźwignąć ciężar braku człowieczeństwa. Więzienie powstało za zgodą Józefa Piłsudskiego, a zarządzał nim Wacław Kostek-Biernacki.

To trudna książka…

Opowieść o naszej niechlubnej przeszłości, napisana w bardzo przystępny, drobiazgowy, prosty, łatwy dla zrozumienia sposób. Autor, tworząc ją, opierał się na licznych opowieściach byłych więźniów, które zachowały się w archiwach. Codzienność osadzonych w Berezie przeraża, straszne, nieludzkie warunki, wciąż zaostrzający się reżim, a sadyzm był na porządku dziennym. Przykładem makabrycznych tortur było zakopywanie żywcem w odchodach, czy zakatowanie pałkami. W więzieniu przebywali Polacy, Żydzi, Białorusini, Ukraińcy, Niemcy, wystarczyło mieć tylko inne poglądy czy pochodzenie.

Jestem pod wrażeniem pracy wykonanej przez Autora na potrzeby powstania tej książki. Jego wiedza historyczna jest ogromna. Szokujące, chwilami zatrważające informacje o tym miejscu kaźni.

Historia trudna, bolesna, dla mnie do tej pory mało znana, chwilami wzbudzała niedowierzanie. Ciemna, wstydliwa strona sanacji. Jeżeli, choć trochę interesujecie się historią, to lektura tej książki powinna być dla Was obowiązkowa. Bardzo polecam, Tatiasza i jej książki :)

„Bereza” to książka do której sięgnięcia skłonił mnie opis, ale również to, że nigdy nie słyszałam o tym obozie. Jako fanka powieści historycznych wiedziałam, że ta książka będzie dla mnie zarówno pouczająca jak i ważna.

Obóz w Berezie został utworzony w 1934 roku, kiedy to jeszcze nikt nie słyszał i nie myślał o obozach koncentracyjnych. W tej książce znajdziemy opisy z czasów jego powstania, aż po zakończenie jego działalności. Dowiemy się wielu ciekawych szczegółów jego dotyczących. Poznamy wspomnienia więźniów. I choć to nie jest obóz koncentracyjny to porównując jest bardzo podobny, a nawet gorszy.

Sięgając po książkę „Bereza” trzeba się do tej lektury nastawić psychicznie. Nie jest to książka, ani łatwa, ani przyjemna. Nie da się jej przeczytać za jednym razem. Opisy życia więziennego są tak drastyczne, że nie da się nie przerwać czytania. Potrzeba czasu na oswojenie się z tym wszystkim.

„Bereza” to książka, która głęboko zapisze się w pamięci czytelnika. Bolesne i traumatyczne wspomnienia więźniów sprawiają, że czytelnika musi książkę co chwilę odkładać. Powieść ta jest jeszcze straszniejsza i bardziej przerażająca, ponieważ mamy świadomość, że to działo się naprawdę. Ciężko nam uwierzyć, że można traktować ludzi gorzej niż zwierzęta!

Najbardziej przykrą rzeczą dla mnie jest to, że nie mówią o tym w szkole. Sama miałam historię rozszerzoną, a o tym obozie słyszę pierwszy raz. „Bereza” to książka, którą powinien poznać każdy interesujący się historią. Nie możemy pozwolić na to, aby takie wydarzenia odeszły w zapomnienie.

Jestem bardzo zaskoczona wiedzą autora. Książka jest napisana przystępnym i zrozumiałym językiem, a wiedza merytoryczna jest naprawdę ogromna. Widać, że autor poświęcił tutaj mnóstwo czasu na wyszukiwanie informacji. Znajdziemy tutaj odnośniki i wspomnienia z innych książek dotyczących Berezy.

Reasumując „Bereza” to książka trudna. Książka, której czytanie boli. Ukazuje przerażające fakty z działalności obozu. Pokazuje jak człowiek może się zatracić w okrucieństwie, a zadawanie bólu i torturowanie innych staje się przyjemnością. Ta książka jest przeznaczona dla ludzi o mocnych nerwach, gdyż niektóre opisy są naprawdę drastyczne. Obrzydliwości jakich dopuszczali się strażnicy są nie do pomyślenia.

Książkę z całego serca polecam, jednak miejcie świadomość, że na tę lekturę potrzeba zarówno czasu jak i mocnych nerwów.