Bandyci z Armii Krajowej

Bardzo ciężko było brać mi tę książkę do ręki. Nie ze względu na wagę, ale na temat. Zarówno w szkole podstawowej, jak i średniej uczono mnie na lekcjach historii o AK, ale zawsze w aurze bohaterstwa, niezłomności i patriotyzmu. Pomimo tego, że nauki pobierałam w poprzednim ustroju. Chyba miałam szczęście do niestrachliwych nauczycieli.

Natomiast historia związana z moją rodziną zwłaszcza z okresów obydwu wojen uczyła, że nasz naród to nie sami bohaterowie i aniołowie, którzy przez pomyłkę trafili na ziemię. Psychicznie byłam więc przygotowana na to, co mogę przeczytać w książce p. Wojciecha Lady. Niemniej jednak czytając ją robiło mi się i przykro i byłam zła, że i w tej organizacji znalazły się takie kanalie.

Prawda jednak jest taka, że w każdej większej grupie ludzi, w każdym narodzi , w każdym społeczeństwie znajdą się delikatnie mówiąc czarne charaktery.

Uważam jednak, że bardzo dobrze się stało, że powstała ta książka, że p. Lada podjął ten temat, bo gorzej byłoby gdyby podjąłby go ktoś z zagranicznych pisarzy lub dziennikarzy. Nie wiem jak byłoby z obiektywizmem, a uważam, że autor w sposób obiektywny, spokojny bez angażowania się w jakąkolwiek opcję polityczną pokazał nam niezbyt chlubny, mały wycinek z czasów minionych, ale autentycznych. Wojciech Lada udowodnił, że nie potrzeba i nie można unikać niewygodnych dla nas tematów, że nie ma co zaklinać faktów historycznych, bo to do niczego dobrego nie prowadzi. Na pewno autorem nie kierowała chęć skłócenia Polaków, co przeczytałam w jakieś wypowiedzi, bo tylko głupiec zaprzecza faktom. Podobało mi się to, że p. Lada ani nie broni, ani nie oskarża otoczenia, współtowarzyszy broni,, ani dowódców z AK o to, że do organizacji przychodzili nie tylko bohaterowie. Przecież czasami żona nie wie co porabia mąż poza domem, mąż też nie wie wszystkiego o żonie, a rodzice nie wiedzą jak wolny czas spędzają dzieci. Trzeba pamiętać, że to była okupacja i im mniej się wiedziało i mówiło, to było bezpieczniej. Dobrze, że autor wspomina też o tym, że AK oczyszczało swoje szeregi z kryminalnych elementów.

Książkę powinien przeczytać właściwie każdy, a już na pewno ten, kto uważa, że istnieje zawsze tylko jedna prawda ( która jest czasem prawdą połowiczną ) lub ten, kto nie chce zbłaźnić się w czasem dość żywiołowych dyskusjach o naszej przeszłości .

„Bandyci z Armii Krajowej” Wojciecha Lady to wrząsająca lektura. Autor pokazuje przykłady, poparte dokumentami, na to że historia nie zawsze jest czarnobiała. Każdą szczytną inicjatywę można spaczyć dążeniem do zemsty do zysku. Wśród bohaterów walczących o wyzwolenie ojczyzny spod okupacji znajdowali się również tacy, którzy mogą dziś być uważani za zwykłych bandytów. Wojna jako sytuacja ekstremalna dla psychiki ludzkiej może zmienić człowieka w bestie, która traci ludzkie odruchy. Zawsze na przeszłość należy patrzeć poprzez różne sprawozdania ale zawsze powinny one być poparte faktami.

Wojciech Lada w swojej książce "Bandyci z Armii Krajowej" bierze na warsztat Polskie Podziemie. Mimo, że tytuł ma wydźwięk pejoratywny, to z nim się nie utożsamia. Tak, jak nie utożsamia się z gloryfikowaniem członków AK. Stara się być obiektywny przy relacjonowaniu obciążających dowodów poszczególnych żołnierzy Podziemia. Na kartach książki jednoznacznie ukazuje kradzieże, rozboje, morderstwa i czerpanie prywatnych korzyści walczących w imię wolnej Polski. Wyciągniecie wniosków pozostawia czytelnikowi.

Jeśli ktokolwiek nie był zaprzysiężony w AK to nie można mówić o żołnierzach AK !!!

Bardzo ładnie stylizowane, ciekawe wydanie, ale trudna książka. Autor nie boi się podjąć kontrowersyjnego tematu bandytyzmu w szeregach Armii Krajowej. Okazuje się, że niestety także w tej organizacji nie należały do rzadkości karygodne zachowania, począwszy od kradzieży i rozbojów, po samowolne wykonywanie egzekucji dla osiągnięcia osobistych korzyści. Oczywiście te patologiczne zjawiska stanowiły mniejszość, jednakże sam fakt, że ktoś starał się wykorzystać czas wojny do realizowania własnych planów kosztem życia innych ludzi naprawdę przeraża.

Autor bardzo ostrożnie analizuje zebrane fakty, jest obiektywny i dąży do przedstawienia prawdy na temat działań przestępczych członków Armii Krajowej. Analizuje przyczyny, powołuje się na stanowiska psychologów tłumaczące m.in. zachowania ludzi w czasie wojny.

Najbardziej zszokowała mnie końcówka książki, w której są przedstawione sytuacje wojny totalnej, ze wszystkimi, o wszystko.

Książka jest napisana w sposób rzetelny, autor bardzo poważnie podchodzi do analizowanego tematu. Pokazuje smutną prawdę o człowieku: w każdej sytuacji mogą znaleźć się jednostki pozbawione sumienia, nastawione na czerpanie korzyści z nieszczęścia drugiego człowieka. Daje też jednak nadzieję, że takie zachowania to na szczęście nie norma, lecz przykry i tragiczny wyjątek.