Bajka dla maluszka. Niedźwiedź i pies

W książkach dziecięcych bohaterami są często rówieśnicy małych czytelników, jak również zwierzęta - uwielbiane zarówno przez dzieci, jak i dorosłych. Maluchy nie mają problemu z utożsamieniem się ze zwierzątkami, a niejednokrotnie bardzo chętnie dowiadują się, jak wygląda ich życie.

"Niedźwiedź i pies" przedstawia historię Psa, którego właściciele wyganiają z domostwa ze względu na sędziwy wiek zwierzaka. Pies jest niezmiernie zasmucony z tego powodu. Kiedy spotyka Niedźwiedzia, korzysta z jego rad, które mają pomóc we wkupieniu się w łaski byłych właścicieli.

Sugerując się informacją na okładce, iż te książeczki nadają się do czytania maluszkom, nie zastanawiałam się długo i zasiadłam na kanapie z Jasiem, aby przedstawić mu te krótkie historyjki. Po przeczytaniu ich, doszłam do wniosku, że dobrze, iż Jaśko jeszcze nie rozumie takich opowieści, bo moim zdaniem żadna z nich nie nadaje się dla malców. Zbyt wiele w nich okrucieństwa... Zdaję sobie sprawę z tego, że życie nikogo nie rozpieszcza, a świat zwierząt bywa bezwzględny, jednak nie sądzę, aby nawet przedszkolak musiał dowiadywać się, że kosą można kogoś pokonać, zwierzęta zjadają siebie nawzajem, a ludzie niejednokrotnie wyrzucają swoich mniejszych przyjaciół, kiedy ci stają się zbędni.

Plusem tych książeczek jest fakt pojawienia się, bardziej lub mniej widocznego, morału, jednak z drugiej strony nie do końca są one odpowiednie... O ile "Zimowisko zwierząt" uświadamia, że praca popłaca, dlatego warto poświęcić swój czas na stworzenie czegoś dobrego, co ułatwi i uprzyjemni nam życie, o tyle "Zajęcza chatka" pokazuje, że niektórych jedynie przemocą można przekonać do pewnych spraw. W "Niedźwiedziu i Psie "dojrzałam się dwóch nauk. Jedna to ta pozytywna - prawdziwy przyjaciel jest w stanie poświęcić się, aby pomóc drugiej osobie. Z kolei cała historyjka uświadamia także, że aby wkupić się w czyjeś łaski, niekiedy należy to zrobić podstępem.

Nie ukrywam, że mam bardzo mieszane uczucia względem tych bajek. Nie sądzę, abym rozglądała się za kolejnymi częściami, bo jednak wolę sięgnąć po bardziej wartościowe lektury, które nie wzbudzą we mnie tak ambiwalentnych odczuć. Mogą one przypaść do gustu dzieciom lubiącym krótkie, kolorowe opowieści o zwierzętach w roli głównej, gdzie ilustracje są miłe dla oka. Z jednej strony owe historyjki powinny być poznawane jedynie przez starszaków, którzy z drugiej strony mogą nie czuć się usatysfakcjonowani zbyt ubogą treścią. Zatem decyzja należy do Was...

[Adres usunięty]

Ta pozycja powinna dostać -10. Książka pokazuje, że zwierzę które już jest niepotrzebne można zostawić w lesie jak tylko będzie stare i przestanie "spełniać swoją funkcję". I sobie tam zdechnie głodową śmiercią. Oczywiście książka kończy się "szczęśliwym zakończeniem". Pies ostatecznie zasłużył na życie i miskę żarcia. Jak na nie zapracował. Musiał się wykazać na starość, żeby żyć. [Fragment recenzji usunięty ze względu na niecenzuralne słowo]. Wróćmy do Marii Kownackiej czy Jana Brzechwy i jego Ptasiego Radia.