Awaria

Na pierwszych kartkach powieści poznajemy dwie kobiety, Ewelinę i Justynę, których połączył jeden kot, który wylądował pod kołami autobusu. Lądują razem w jednej sali szpitalnej, dzieląc się wspomnieniami i doświadczeniem. Osieracają mężów, którzy od tej pory muszą zająć się domem i dziećmi. Dziewczyny postanawiają jak najlepiej wykorzystać wolny czas na odpoczynek, za to ich partnerzy oczu zmrużyć nie mogą, bo cały ich świat staje do góry nogami. Jak do tej pory nawet nie wiedzieli, do jakich szkół chodzą ich dzieci, tak teraz muszą je nie tylko przygotowywać rano i zaprowadzać, ale stawić czoło konkursom szkolnym, dodatkowym zajęciom i czasem po szkole! Czy poradzą sobie w tak trudnej, nowej roli? Jak bardzo pomoże im piękna, ponętna kobieta imieniem Dżesika, która przez pomyłkę została odebrana jako Pani ornitolog? Czy cała sytuacja naprawi serca i związki dwóch par?

Mamy tutaj przykład typowej satyry. Autorki w tej kwestii spisały się doskonale, nigdy aż tak nie śmiałam się z tego co czytałam! Co chwilę wychwytywałam momenty idealnie pasujące do mojej sytuacji czy zachowań mojego partnera. Co rusz wysyłałam mu fragmenty i razem zgodnie kiwaliśmy głowami. Jednak myślę, że Panie delikatnie przesadziły. Bohaterowie byli podkoloryzowani, starały się wykazać jak najwięcej ich wad, ośmieszający ich całkowicie. Nie pozostawiły suchej nitki ani na Sebastianie ani na Mateuszu. Niekiedy pojawiały się stereotypy mężczyzn czy kobiet. Fabuła była przezabawna, choć całość trochę mi mąciła w głowie. Często łapałam się na zastanawianiu która kobieta jest z którym facetem i które dzieci ich są. Na koniec na pewno nie wiedziałam, która teściowa jest kogo i ile lat mają poszczególne dzieci ani nawet jakie złamania pozostawił wypadek u obu kobiet! Myślę, że historia pisana z perspektywy dwóch osób przyczyniła się trochę do zamieszania, jednak spodziewałam się większego bałaganu, a było w miarę spójnie. Wątki doskonale się łączyły i zadziwił mnie moment spotkania dwóch partnerów. Doskonale się to zgrało z całością. Po lekturę sięgnęłam w ramach "Lektury miesiąca" na grupie Przeczytaj & Podaj dalej, jednak wiem, że na pewno nie przeczytałabym jej bez takiego jakby kopa w postaci wyboru innych uczestników grupy. Myślę, że nie jest to dla mnie, choć jakbym miała kiepski humor- książka wydawałaby się idealna!

Recenzja znajduje się również na [Adres usunięty]

Na początku płakałam ze śmiechu, ale im dalej w książkę tym smutniej, choć równie wesoło..... Autorki w lekki, prześmiewczy sposób ukazują szarość dnia przeciętniej polskiej żony, matki, niestety kobiety na ostatnim miejscu. Wypadek komunikacyjny unieruchamia dwie młode kobiety i od tego momentu mężowie muszą radzić sobie sami..... Szał ciał i uprzęży.... Mimo lekkości czytania mnie ta książka wyjątkowo zmusiła do refleksji. My kobiety same sobie gotujemy ten los, staramy się dla mężów, dzieci, bo tak nam przekazują matki, bierzemy na swoje barki znaczenie więcej niż mają mężczyźni..... Wypadek bohaterek pojawił się w odpowiednim momencie...

Awaria malzenska-" I moze stalo sie tak, jak to czasem w zyciu bywa, ze los nie mial wyjscia i zadecydwala za nia. Teraz nie iala innej mozliwosci i musiala pozwolic by los zadecydowal za nia. Teraz nie miala innej mozliwosci i musiala pozwolic, by Sebastian przestal byc nieopierzonym kurczakiem, a stal sie dumnym i walczacym o SWOJA RODZINE kogutm."

Przyjemnie czytalo sie jak facet bierze na swoje rece odpowiedzalnosc za zycie rodziny. Moze nie jest to latwe.. zycie ktore jest codziennoscia wielu kobiet, ale determinacja i pomoc.. dzialaja cuda:)

Polecam matka, zona ku pokrzepieniu serc:)

"To nie chinszczyzna byla tu problemem, tylko wzajemna niechec do sluchania siebie nawzajem."

W wyniku wypadku, życie dwóch rodzin staje na głowie. Ojcowie, którzy do tej pory niezbyt angażowali się w wychowanie dzieci i obowiązki domowe są zmuszeni przejąć stery po swoich żonach, które zostały uziemione w szpitalu. Na początku mężczyźni są przerażeni ilością obowiązków, co doprowadza do wielu komicznych splotów akcji. Jednak z czasem okazuje się, że szara codzienność może mieć także swoje zalety. Ojcowie doceniają wartość relacji rodzinnych, a mamy dochodzą do wniosku, że kiedy próbowały być niezastąpione i wyręczały wszystkich, tak na prawdę robiły krzywdę tylko sobie.

Zabawna powieść, która niesie piękny morał- jak ważne są relacje w rodzinie, wspólnie spędzony czas i podział obowiązków.

Historia zaczyna się od wypadku autobusowego, w którym uczestnicy Ewelina i Justyna. Obie kobiety są matkami dwójki dzieci, a w małżeństwach przezywają kryzys. Niestety wypadek nie kończy im się szczęśliwie. Obie panie trafiają do szpitala ze złamaniami a ich pobyt tam nie zapowiada się krótki.

Teraz to mężowie muszą przejąć obowiązki żon. Ich życie obróci się o 180 stopni.

Czy obie panie pozwolą sobie odpocząć? Czy mężowie poradzą sobie z nową rzeczywistością?

Przekonacie się sami jak tylko przeczytacie książkę.

Twórczość obu autorek miałam okazje poznać wcześniej, wiec byłam bardzo ciekawa co wyszło przy ich współpracy. Historia była naprawdę interesująca. Jako żona i matka byłam bardzo ciekawa jak mężczyźni poradzą sobie z odwróceniem ról.

Książkę czytało się przyjemnie. Nie raz wywołała u mnie uśmiech na twarzy. Bo wiadomo to zazwyczaj panie są od ogarniania domu i dzieci, a tu panowie są zmuszeni zapoznać się z obsługa pralki, mopa, żelazka i innych domowych urządzeń. To musi być zabawne.

Jednak spodziewałam się czegoś naprawdę świetnego, bo twórczość Magdaleny Witkiewicz uwielbiam, a tu książka nie wywołała u mnie tylu emocji co wcześniejsze książki tej autorki. Aczkolwiek nie była zła, była po prostu inna, może temu mnie nie porwała.

Historia pięknie pokazuje, że gdy człowiek jest przysłowiowo przyparty do muru, to sobie zawsze poradzi. A dodatkowo pokazuje, że często nie doceniamy tego co druga osoba w związku dla nas robi. Pozwala dostrzec, że dom sam się nie posprząta, obiad sam się nie ugotuje, jak ważna jest współpraca w małżeństwie i wspieranie się nawzajem. Historia ukazuje również jak ważny i potrzebny jest szacunek do drugiej osoby. Bardzo często słyszę, że jeśli kobieta nie jest nigdzie zatrudniona to pewnie całymi dniami nic nie robi tylko leży. Jest to strasznie krzywdzące bo nie raz taka kobieta nawet nie ma czasu w spokoju i samotności (czytaj bez dzieci) zrobić siku.

Książka naprawdę ciekawa, jednak moim zdaniem wypadła trochę słabiej niż poprzednie historie Magdaleny Witkiewicz, z książkami Nataszy Sochy niestety nie mogę porównać bo czytałam tylko jedną książkę i to dawno temu🙈.

Książka pt. Awaria małżeńska autorstwa Magdaleny Witkiewicz to książka lekka oraz zabawna. Czytając ją rozbawiłem się do łez. Ani sekundy nie żałuje, że ją kupiłem. Warto! Pomimo tego iż na początku wydawało mi się, że niektóre sytuacje są wyolbrzymione po chwili przemyślenia uważam, że są trafione w dziesiątkę. Szczerze mówiąc podejrzewam, że moja żona poradziłaby sobie znaczniej gorzej gdybym zostawił z nią dzieciaki. Książka wywołuje masę pozytywnych emocji aż chce się ją czytać. Idealna lektura na poprawę humoru oraz doskonała odskocznia od codzienności. Choć może i jest przewidywalna to i tak ją uwielbiam! Polecam.

Awaria małżeńska, to jak wszystkie książki autorki o kobietach i dla kobiet, choć, czy na pewno tylko dla nich? Ja mojemu mężowi czytałam niektóre fragmenty i powiem szczerze - był nimi żywo zainteresowany. Połączenie sił N. Sochy i M. Witkiewicz, moim zdaniem przyniosło znakomity rezultat. Trudno napisać więcej nie zdradzając fabuły – jedno jest jednak pewne, zupa pomidorowa już nigdy nie będzie taka sama. To lektura, przy której można umrzeć ze śmiechu. Jeden niefortunny wypadek uruchamia całą serię zdarzeń, które życie naszych bohaterów wywracają do góry nogami. Znakomita lektura, która w lekki i przyjemny sposób zwraca uwagę na pewne stereotypy, które jeszcze wciąż pokutują w naszym społeczeństwie. Polecam!

Magdalena Witkiewicz jak zwykle mnie nie zawodzi. Jedna z najlepszych autorek w ostatnich czasach. A teraz na dodatek podjęła się współpracy z Nataszą Sochą. Lepszego duetu jak dla mnie nie ma. Książka zasługuje na najwyższą notę. Za akcję, za bohaterów, dosłownie za wszystko. Jest tutaj wszystko to, co powinno być. Można się przy tej książce pośmiać, a czasem może ona w nas wzbudzić życiowe przemyślenia. Szymon i Mateusz to prawdziwi bohaterowie, ale to, że na początku w ogóle nie ogarniali domu, to - jak dla mnie - tylko i wyłącznie ich wina. Nie musieli wcześniej tam migać się od wszystkich obowiązków.

Ta książka jest obrazem tego, co dzieje się w wielu polskich domach. Z jednej strony mamy tutaj do czynienia z komedią, ale z drugiej strony - mamy tutaj chyba z pewnego rodzaju ostrzeżeniem. Nie tylko dla panów, którzy powinni interesować się domowymi obowiązkami. To także ostrzeżenie dla kobiet, które powinny kłaść większy nacisk na zaangażowanie mężczyzn w obowiązki domowe. Może i facet nie będzie wykonywał poszczególnych rzeczy tak perfekcyjnie jak kobieta, ale w końcu czegoś tam się nauczy. Takie ja mam odczucia po przeczytaniu "Awarii małżeńskiej". Z mojej strony książkę bardzo serdecznie Wam polecam.

Idealna książka, żeby się zrelaksować i zdystansować od problemów dnia codziennego. Bardzo lekka i przezabawna. Naprawdę rzadko zdarza mi się parskać śmiechem podczas lektury, a przy tej książce śmiałem się co chwilę, czasem do łez. Pełna jest ironii, zbiegów okoliczności i komediowych sytuacji. Książka doskonała na rozwianie chmur w ponury dzień, na spędzenie miłego poranka, podczas wakacji albo spojrzenie z dystansem na doskwierającą rzeczywistość. Szczególnie polecam osobom, które są w związkach małżeńskich i czasem przytłaczają ich codzienne problemy. Pora wyluzować i zamiast rozdmuchiwać problemy, parsknąć śmiechem.

Sięgając po powieść Małgorzaty Witkiewicz i Nataszy Sochy nie spodziewałam się, że z pozoru trudna historia może być tak lekko i zabawnie ubrana w słowa. Książkę pochłonęłam w dwa wieczory na zmianę płacząc raz ze śmiechu, a raz z przygnębienia. Jest to powieść dla każdego, kto chce poznać realia zmagania się prowadzeniem domu rodzinnego- pranie, sprzątanie, gotowanie... to tylko jedne z wielu. Ponadto, autorki naświetlają kobiece skłonności do brania wszystkiego na swoje barki przy jednoczesnym narzekaniu, że nie mają na kim polegać. Okazuje się jednak, że wiele z nas ma w domu wspaniałych mężczyzn, którym należy dać szansę do wykazania się. Polecam z całego serca.

Bardzo dobra komedia ale z takim uśmiechem przez łzy. I wcale nie chodzi mi tutaj o to, że Ewelina i Justyna leżą w szpitalu dochodząc do siebie po wypadku. Chodzi mi tutaj raczej o mężów. Niby cała historia opowiedziana jest w sposób śmieszny, ale tak naprawdę nie zdajemy sobie faktu z tego, ile to osób ma problem z takimi zachowaniami panów w swoim domu. Za tak zgrabne ujęcie całościowego tematu dla dwóch moich ulubionych autorek - wielkie brawa. Nie powiem, bo sam nie raz wybuchałem wielkim i głośnym śmiechem podczas czytania historii Szymona i Mateusza, więc jestem pewny, że książka i Wam się spodoba.

Jeżeli na okładce znajduje się nazwisko Witkiewicz, to jestem chętny na kupno nie czytając dokładnego opisu. Dorzućmy jeszcze do tego panią Sochę i w ciemno mogę brać książkę do domu. Tak, jak myślałem, tak otrzymałem fantastyczną historię, dzięki której nie raz dosłownie "płakałem" ze śmiechu. Panie wspólnymi siłami opracowały taką książkę, że ja sam nawet zacząłem patrzeć na...zabawki moich dzieci przez pryzmat Szymona i Mateusza. Oj, panowie, podbiliście moje serce swoimi przygodami. Czasem to nawet byłem pełny współczucia dla Was - chociaż, z drugiej strony, na taką przygodę powinni liczyć wszyscy panowie.

Książka Magdaleny Witkiewicz pod tytułem Awaria małżeńska to moim zdaniem propozycja warta przeczytania. Czytając książkę przebrnęłam przez wiele emocji. Z początku cała opowieść wydawałam mi się być bardzo komiczna ale z każdą chwilą coraz bardziej odkrywałam jej smutne oblicze. W efekcie Awaria małżeńska skłoniła mnie to przemyśleń i analizy własnego małżeństwa. Pomimo tego, że stanowczo odbiegam zachowaniem od głównych bohaterów postanowiłam więcej czasu poświęcić dzieciom. Nie wyobrażam sobie takiej sytuacji, w której moje dzieciaki byłyby mi do tego stopnia obojętne, że nie znałabym ich charakterów. Cała opowieść to śmiech przez łzy. Śmiech ponieważ książka jest przezabawna, a łzy bo niestety mogłaby być prawdziwa.

Dawno się tak dobrze nie bawiłam podczas czytania. "Awaria małżeńska" to powieść, która wciąga niemal od początku, czyta się ją przyjemnie. Jeśli szukacie czegoś, przy czym miło spędzicie czas, oderwiecie się od codzienności i trochę rozerwiecie, to jest to właśnie lektura dla Was. Jest to powieść, która wzbudza naprawdę wiele emocji. Powiem szczerze, że płakałam razem z bohaterami, śmiałam się z ich przygód, a czasem był to nawet śmiech przez łzy. Fabuła była naprawdę przemyślana, logiczna i spójna. Nie czytałam jeszcze powieści, która poruszałaby taki temat, więc tym bardziej przyjemnie się czytało.

Znam twórczość autorki już od dawna, więc wiedziałem, że czeka mnie bardzo przyjemna lektura, ale nie spodziewałem się, że będzie to aż tak dobre. Ta książka to po prostu majstersztyk. Czytałem ją nie tylko raz, ale kilka razy i myślę, że jeszcze kiedyś po nią sięgnę. W tej powieści wszystko pasuje, wszystko gra. Jest świetna historia, która została opowiedziana w bardzo przystępny, a jednocześnie ciekawy sposób. Bohaterowie wykreowani są dokładnie, z dbałością o każdy szczegół. Postaci są barwne, kolorowe i mają wiele cech, które odnajduję także u siebie. Na pierwsze miejsce wysuwa się jednak poczucie humoru, które jest tutaj genialne.

Jest to przezabawna komedia pełna pomyłek, wpadek i niekontrolowanych zwrotów akcji przy której niejednokrotnie będziecie się śmiać. Otóż wyobraźcie sobie, że w wyniku wypadku komunikacyjnego w szpitalu z licznymi złamaniami i ogólnymi stłuczeniami lądują dwie młode kobiety. Obie mają rodziny czyli dzieci i mężów. Okazuje się jednak szybko, że obie tak poukładały swoje życie, że to właśnie na ich barkach spoczywały wszystkie domowe obowiązki łącznie z opieką nad dziećmi i wszystkimi związanymi z tym aspektami. A teraz wyobraźcie sobie ich mężów, którzy z dnia na dzień, a właściwie z minuty na minutę musieli całkowicie przeorganizować swoje życie i przejąć wszystkie obowiązki swoich żon, zająć się domem i dziećmi, o których jak się okazało nie wiedzieli właściwie nic. Początkowo ta sytuacja obu panom wydała się zupełnie abstrakcyjna. Obaj unieśli się jednak honorem i podjęli wyzwanie. Początki były przekomiczne. Tatusiowie zaliczyli mnóstwo wpadek, ale ostatecznie ta lekcja wszystkim wyszła na dobre.

Takie książki jak ta czyta się ekspresowo i pozostawiają po sobie uśmiech na ustach na długi czas. Wartka akcja i niekończące się pasmo nieporozumień nie pozwalają nawet na odrobinę nudy. To samo tyczy się bohaterów wykreowanych przez pisarki. Ich przemyślenia i podejście do życia okazały się bardo zabawne. Właściwie polubiłam każdego bez wyjątku bo choć różni i nieidealni to tak naprawdę w tej opowieści nie ma czarnych charakterów, nie ma kogo nie lubić. No i panowie ostatecznie przechodzą przemianę, a panie także zaczynają inaczej podchodzić do życia, więc jest i upragniony happy AND ;)

Książki obu pisarek, które miałam okazje przeczytać wcześniej, zawsze niosły ze sobą jakieś przesłanie i życiowe nauki. Tak też jest w tym przypadku. Bo choć na wesoło to autorki pokazują jak łatwo kierując się w myśl zasady, że dobrze zrobię tylko ja, można spowodować, że nasz współmałżonek przestanie zupełnie interesować się życiem naszych dzieci i ogólną sytuacja w domu. My chodzimy sfrustrowane bo nic nie robi, ON nic nie robi bo nie chce nas denerwować. Koło się zamyka, a sytuacja staje się nieznośna. Takie niedomówienia mogą prowadzić do prawdziwej katastrofy jak było w przypadku bohaterów, ale też sprawiają że jesteśmy nierozumiani i czujemy się samotni. Zwykła rozmowa może naprawdę wiele zmienić ;)

Jeżeli więc szukacie lekkiej historii, której fabuła was porwie, przy której się zrelaksujecie, uśmiejecie, odpoczniecie i która ostatecznie naładuje was optymistycznie to koniecznie przeczytajcie "Awarię małżeńską". Taka szalona, zaskakująca i pełna humoru opowieść potrafi przegonić z horyzontu nawet najczarniejsze chmury. Gorąco polecam ;)

A co by było, gdybyśmy żyli kilkadziesiąt lat później? Nasze domy byłyby świetnie zabezpieczonymi twierdzami, w których rządziłyby komputery, a nasze życie całkowicie zdominowałaby najnowocześniejsza technologia? Komputer reagowałby na każde nasze polecenie i prędzej, niż my sami odczytywałby nasze potrzeby. Bylibyśmy uzależnieni od najnowszych technologii, a życie towarzyskie toczyłoby się głównie w Internecie. Nie wnikając w to, że dobry dzień gwarantowałaby liczba lajków i followersów.

Sięgając po wydaną dzięki Wydawnictwu Literatura

książkę zatytułowaną „Awaria” stajemy się obserwatorami i trochę towarzyszami rodziny, która żyje właśnie w takim świecie. To pozycja z uwielbianej przez nas serii „To lubię” tego wydawnictwa i sięgając po nią wiedziałyśmy, że jak zwykle trafimy na coś ciekawego i nieszablonowego. A fabuła? Maciek, Anita i Tymek mieszkają z rodzicami w domu, który w całości sterowany jest przez komputer. Pina robi wszystko – dba o ich komfort, troszczy się o dietę, zabezpiecza, udziela rad i potrzebnych informacji tak, że dzieci praktycznie nie mają żadnych obowiązków i żyją pogrążone we własnych, komputerowych światach. Mieszkają razem, a stali się sobie zupełnie obcy; niewiele o sobie wiedzą i nawet się nie lubią. Zwykłe codzienne wyjście z psem staje się powodem licznych kłótni i przepychanek. Ku cichej rozpaczy ich mamy, dzieci stopniowo przemieniają się w sztuczne, bezduszne, egoistyczne cyborgi. Mają wszystko nie mając tak naprawdę nic, gdyż nie potrafią się cieszyć niczym, co nie jest najnowszą techniczną nowinką. Kiedy więc nadchodzi Boże Narodzenie i okazuje się, że wracający z Chin tata utknął na ogarniętym przez strajki lotnisku, mama nagle zachorowała, a wymarzony robot osobisty najnowszej generacji, który w tajemniczy sposób trafił do ich domu zdaje się nieźle mieszać, ich bezpieczny dotychczasowy świat po prostu runął. Nagle się okazuje, że są uwięzieni we własnym domu i mogą…no właśnie. Prawda stara jak świat: mogą liczyć tylko na siebie nawzajem i na swoją kreatywność.

Czy dzieciakom uda się pokonać komputery i odkryć, że największą broń przeciwko staniu się maszynami mają cały czas przed oczami? Rodzeństwo, bez nieodłącznych telefonów w rękach, ogrzewania, gotowych posiłków, bez laptopów i swoich elektronicznych modnych gadżetów, bez łączności ze światem zewnętrznym będzie miało teraz najlepszą okazję, żeby poznać swoje mocne i słabe strony, zrozumieć, czym jest empatia, współpraca i zwyczajna, ludzka lojalność. No i wzajemna pomoc, bo bez względu na wiek i umiejętności – jedno będzie musiało zaufać drugiemu tak, aby przetrwać w tym domu - pułapce i jednocześnie umożliwić mamie spokojne przetrwanie choroby.

To krótka, zabawna, ale zmuszająca do myślenia historia o tym, jak elektronika powoli obejmuje rządy nad człowiekiem i jak ten człowiek z każdym dniem robi się coraz bardziej od niej zależny, właściwie pod każdym względem. To także trochę przestroga przed utratą i zapomnieniem ludzkich uczuć i zachowań.

Czyta się szybko i przyjemnie. Momentami zaskakuje i wywołuje refleksje, ale także śmieszy, zwłaszcza kreacja postaci jako typowych, współczesnych nastolatków.

Książka jest niewielkiej grubości o twardej okładce. W środku standardowej wielkości czcionka i nieliczne, ale miłe dla oka ilustracje. Polecamy starszym dzieciom, takim 9+.

Czasem, po przeczytaniu niektórych książek, zmieniamy swoje postrzeganie wielu spraw. Zmieniamy zdanie na jakiś temat lub otwierają nam się oczy na to, czego do tej pory nie widzieliśmy. I coś podobnego zdarzyło mi się po lekturze książki duetu Witkiewicz i Socha - „Awaria małżeńska". Zaczęłam doceniać swojego męża. Od razu zaznaczam, że nie to, żebym go do tej pory nie doceniała (wychodzę teraz na żonę jędzę), ale zaczęłam go cenić bardziej, myślę, że tak będzie zgrabniej.

Co może się stać, kiedy w domu zabraknie żony, matki i gospodyni? Ano może się zdarzyć prawdziwy Armagedon i taki właśnie przydarzył się naszym męskim bohaterom. Bo oto złośliwy los wysłał swojego posłańca — w tym przypadku kota, który nieopatrznie wpadł pod koła środka transportu publicznego i tym samym zrobił zamach na naszych panów. A dokładniej na ich żony, które równie nieoczekiwanym zbiegiem okoliczności, znalazły się w owym pojeździe i obie, masz ci los, uległy wypadkowi. Z winy losu, to znaczy kota. Tak oto zaczyna się ta słodko — gorzka komedia pomyłek, która w sposób dość bezlitosny obnaża męskie przywary. Zastajemy zaproszeni przez autorki do odbycia przygody (jazdy bez trzymanki) i obserwowania nieporadnych mężów i ojców, którzy zostali, niczym okręty, choć „łajby” pasuje do nich lepiej, bez kapitana. Żony w szpitalu a oni biedni z całym domowym ambarasem na swoich barkach.

Autorki z dużą dawką humoru punktują wszelkie męskie niedociągnięcia dnia codziennego. Kiedy poza pracą nagle muszą zarządzać także domowym kieratem, wydaje się, że obie łajby zmierzają nieuchronnie ku życiowej katastrofie. Humor w stylu: nie mogę dosięgnąć pilota, bo mam katar, czy: jestem chory, bo mam 37 stopni „gorączki” są tutaj na porządku dziennym. To jedna z tych książek, przy której parskamy śmiechem, a jednocześnie współczujemy bohaterkom, że mają takich partnerów. Jednak, jak to w życiu bywa, każdy może się nauczyć dobrej organizacji, wystarczy tylko chcieć. Jak będzie w przypadku mężów postawionych w niekomfortowej sytuacji i czy tytułową awarię da się naprawić? Tego dowiecie się z lektury książki duetu Magdalena Witkiewicz i Natasza Socha.

Podsumowując:

„Awaria małżeńska” to książka na poprawę nastroju. Bawi, czasem nawet wzrusza, mimo humorystycznej konwencji, w jakiej utrzymana jest fabuła. A jednak to nie tylko komedia pomyłek i wytykania męskich potknięć, ale także powieść, która w dość specyficzny sposób, zmusza do refleksji. Nad własnym związkiem, którego ważność często schodzi na drugi plan w natłoku codziennych obowiązków, zwłaszcza rodzicielskich. A nade wszystko zwracająca uwagę na to, że warto docenić to, co się ma. Docenić swoją drugą połówkę z całym jej dobrodziejstwem inwentarza, bo na pewno ma wiele zalet, które nie zawsze dostrzegamy. (NIEnaczytana)

Nie ma małżeństwa, w którym nie zdarzyłaby się awaria. Ważne, aby potrafić jej zaradzić. A jeśli jesteście ciekawi jak z awarią w małżeństwie poradzi sobie dwóch żonatych mężczyzn, to koniecznie sięgnijcie po świetną komedią Nataszy Sochy i Magdaleny Witkiewicz.

Sebastian i Mateusz bohaterowie „Awarii małżeńskiej” zmuszeni są samodzielnie ogarnąć domowy harmider, pod nieobecność ich żon. Justyna i Ewelina bynajmniej nie uciekły od swych mężów, lecz wypadek autobusowy, w którym uczestniczyły jako pasażerki na jakiś czas unieruchomił je w obowiązkach domowych. Najbliższy czas spędzą na chirurgii urazowej, a ich mężowie dbając o domowe ognisko, poczują na własnej skórze jak to jest być kurą domową. Obsługa sprzętu AGD oraz ogarnianie codziennych kaprysów swych dzieci, to nie wszystkie trudności z jakimi Sebastian i Mateusz będą musieli się zmierzyć.

„Awaria małżeństwa” to doskonała komedia z historiami z życia wziętymi. Ile razy zdarzało mi się powiedzieć, że to przecież pralka pierze. A gdy pozostawałem z nią sam na sam, jej obsługa była niczym ogarnianie statku kosmicznego. Doskonałe żarty sytuacyjne, cięty język i styl, a także pomysłowe dialogi są mocnym punktem książki, którą polecam miłośnikom komedii oraz powieści obyczajowych.

Połączenie pióra Nataszy Sochy i stylu Magdaleny Witkiewicz okazał się strzałem w dziesiątkę. „Awaria małżeńska” stawia wspomnianych mężczyzn w nowej, trudnej roli. Czy będą potrafili sobie w niej poradzić? Na pewno nie objedzie się bez zgrzytów i zabawnych sytuacji z życia wziętych.

Książkę tę zdecydowanie polecić mogę żeńskiej jak męskiej braci czytelniczej. Każdy z nas znajdzie w niej coś ciekawego, a nawet odnajdzie kawałek siebie, swojego życia na polu domowych obowiązków. Czytając tę książkę miałem wrażenie, że czytam relacje z prawdziwego życia dwóch małżeństw.

Autorki stworzyły historię jakże realistyczną, która choć jest fikcyjna należy przyznać, że jest z życia wzięta. Warto wziąć tę książkę do swych rąk i czytając ją przejrzeć się w niej niczym w lustrze. I tak jak wspomniałem awarie pojawiają się w każdym małżeństwie. A „Awaria małżeńska” Nataszy Sochy i Magdaleny Witkiewicz pozwoli nam łatwiej przejść przez perturbacje we własnym. Z uśmiechem na twarzy.

Za egzemplarz książki dziękuję Wydawnictwu FILIA [Adres usunięty]

[Adres usunięty]

Kolejną książką, która mnie zaciekawiła była "Awaria" od autorki Joanny Wachowiak. Autorka napisała już paręnaście książek i jej jedna książka została nominowana do nagrody Książki Roku Polskiej Sekcji IBBY. Dostała też kilka innych nominowań. "Awarię" postanowiłem przeczytać z powodu opisu, ponieważ nie zwykle mi się spodobała. Ma piękne ilustracje, przez co będzie dobra dla wielu młodych osób, którzy kochają czytać książki. "Awaria" ma niecałe 130 stron i jest dość tania, można ją kupić za 13 zł, ale za to jest dobrą lekturą dla młodych osób, ponieważ opowiada o tym, co by zrobiły dzieci, gdyby nie było żadnych urządzeń elektronicznych i technologii. Bawiłem się z nią około dwóch godzin i było świetne. Książka jest od ośmiu lat, a potrafi zabawić. Polecam ją dzieciom tym młodszym jak i starszym. Jest świetna. Oceniam ją 8.5/10 Dziękuje @wydawnictwoliteratura za egzemplarz ❤

Ostatnio uświadomiłam sobie, że rzadko czytam książki w duecie, więc postanowiłam to nadrobić.

Gdyby nie chęć uratowania kota przed śmiercią pewien wypadek autobusowy nigdy by się nie zdarzył. Tym razem dwie panie by się nie poznały, a ich mężowie nie musieliby wziąć odpowiedzialności za dom i po dwójce dzieci, a wtedy nie byłoby tej książki.

Znałam wcześniej twórczość obu autorek, więc postanowiłam sprawdzić, jak poradziły sobie w duecie. Książka specjalnie mnie nie rozbawiła, ale dość przyjemnie spędziłam z nią czas.

,,Awaria małżeńska" Magdaleny Witkiewicz i Nataszy Sochy to historia dwóch tatusiów, którzy z dnia na dzień bez żadnych domowych obowiązków muszą zająć się wszystkim. Jak sobie z tym poradzili?

Kobiety mają w sobie coś takiego, że chcą wszystkich uszczęśliwić i pokazać, jak wiele potrafią... Najpierw robią to z miłości do męża – gotują, prasują, sprzątają i ogólnie dbają o dom, żeby ukochany je docenił i przypadkiem nie musiał kiwnąć palcem. Kiedy orientują się, że wszystko robią same jest już za późno – mężczyzna przyzwyczaił się do luksusu – wyprasowane majtki i trzydaniowy obiad to dla niego norma. Dlaczego miałby cokolwiek robić, skoro robi się samo? Dokładnie tak samo jest przy dzieciach, którymi matki najpierw opiekują się zaborczo, a potem już z przyzwyczajenia zajmują dosłownie wszystkim. Czasem jednak przychodzi taki moment, w którym mężczyźni muszą przejąć pałeczkę i odnaleźć się w roli nie tylko ojca, ale również nauczyciela, sprzątaczki, kucharza, prasowacza, szofera i paru innych… Takie zadanie mają właśnie przed sobą bohaterowie tej książki.

Magdalena Witkiewicz i Natasza Socha po raz kolejny przemawiają do kobiecych serc jednocześnie bawiąc, wychowując oraz zmuszając do refleksji i spojrzenia na świat z innej perspektywy. Nie wiem jak one to robią, ale opowiadają o naprawdę trudnych rzeczach z takim humorem, że podczas lektury parokrotnie popłakałam się ze śmiechu. Opisują również mężczyzn w taki sposób, że szczerzyłam się do książki i kręciłam głową z niedowierzaniem. Autorki bowiem wyciągają na światło dzienne wszelkie męskie cechy – zarówno te pozytywne jak i negatywne, doskonale się przy tym bawiąc.

Autorki z właściwą dla nich werwą i ironią opisują codzienność zwyczajnej rodziny – pokazują trudny sprzątania, gotowania, odbierania dzieci ze szkoły oraz odrabiania lekcji i przygotowywania do zajęć. Z tymi teoretycznie prozaicznymi czynnościami muszą się zmierzyć Mateusz oraz Sebastian, gdyż ich żony zostały na parę tygodni uziemione w szpitalnych łóżkach ze względu na skomplikowane złamania kończyn. Oto jeden z moich ulubionych fragmentów, ale możecie być pewni, że takich wesołych scen jest tutaj znacznie więcej.

Są takie momenty w życiu, w których powinniśmy zwolnić i spojrzeć na wszystko z dystansu – przemyśleć i trzeźwo przeanalizować własne zachowanie i pomyśleć nad tym, jak nieco ułatwić sobie życie. Dla Justyny i Eweliny tygodnie w szpitalu okazały się zbawieniem – one spokojnie dochodziły do siebie i poznawały nowe oblicze własnych mężów, a mężowie zaczęli je doceniać, a przy okazji lepiej poznali własne dzieci.

Powiem szczerze, że trochę się bałam, że autorki całkowicie zmieszają tutaj mężczyzn z błotem – wyśmieją i pokażą, że faceci zupełnie się nie nadają do opiekowania jednocześnie domem i dziećmi. Kamień spadł mi z serca kiedy się okazało, że w książce jest pokazane zupełnie co innego! Dowiadujemy się, że „facet też człowiek” i potrafi zrobić naprawdę wiele, lecz kobiecym zadaniem jest danie mu na to szansy.

Parę rzeczy wiem na pewno – do Awarii małżeńskiej jeszcze wrócę, a Magdalena Witkiewicz i Natasza Socha, to autorki, których książki można kupować zupełnie w ciemno! W Awarii małżeńskiej odnalazłam wszystko to, co kocham w książkach – humor, refleksję, piękne słownictwo, lekkie pióro (a nawet dwa!), a także wiedzę. Polecam dosłownie każdej kobiecie, a nawet panom, którzy chcą się trochę pośmiać i poznać babski punkt widzenia.

[Adres usunięty]

Magdalena Witkiewicz i Natasza Socha połączyły swoje siły! Cóż może wyjść z takiego połączenia?! Tylko istny galimatias... do tego pełen humoru i aż do bólu rzeczywistych scen.

Natasza Socha dziennikarka, felietonistka, oraz pisarka. Na swoim koncie ma już kilka publikacji, między innymi: Macocha, Maminsynek, Keczup, czy Zbuki. Dla mnie jest to pierwsze spotkanie z autorką, ale mam ochotę na więcej!

Magdalena Witkiewicz polska pisarka, na swoim koncie ma już wiele książek. Między innymi: Zamek z piasku, Po prostu bądź, Moralność pani Piontek. Potrafi bawić i wzruszać do łez. Jest to moje kolejne spotkanie z tą autorką.

Justyna i Ewelina, które los połączył w niespodziewany sposób. Obydwie panie miały wypadek w środku komunikacji miejskiej. U Justyny stwierdzono skomplikowane złamanie nogi, a u Eweliny złamanie barku. Obie panie muszą pozostać w szpitalu, minimum przez trzy tygodnie... jak poradzą sobie ich mężowie w takiej sytuacji? Nie od dziś wiadomo, że mężczyzna jest głową domu... ale jak ma funkcjonować głowa, bez szyi, która nią kręci? Czy panowie poradzą sobie z opieką nad dwójką dzieci i obowiązkami domowymi?

Jest to powieść z gatunku komedii obyczajowej, więc mamy do czynienia z narracją trzecioosobową. Narrator wszechwiedzący pokazuje nam na przemian losy dziewczyn przebywających w szpitalu i zmagania ich mężów z prowadzeniem domu. Moją ulubioną parą była Justyna i Mateusz... choć drugiemu duetowi, też nic nie brakowało.

Kiedy czytałam o tej książce, w zapowiedziach, na myśl przychodziła mi pewna komedia oglądana przeze mnie kilkanaście razy. Mowa oczywiście o Komedii małżeńskiej w reżyserii Romana Załuskiego. Różnica jednak jest taka, że główny bohater wspomnianego filmu musi zająć się starszymi dziećmi, niż bohaterzy naszej powieści, a jego żona wyjechała z własnej nieprzymuszonej woli. Niemniej jednak sens w obydwu tworach jest taki sam.

Pani Natasza i Magdalena, postawiły w swej powieści przede wszystkim na humor. Jednak mimochodem wplotły w lekką fabułę, kilka ważnych aspektów życia codziennego. Udowodniły, że to kobiety same stwarzają sobie problemy i doprowadzają do swojego przemęczenia. Jak? Otóż nie prosimy swoich mężów o pomoc, kiedy facet chce nam pomóc, uważamy, że my zrobimy to lepiej. Czyż nie tak jest drogie panie? Potem taki samiec czuje się zwolniony ze wszystkich swoich obowiązków, bo staramy się udowodnić, że jesteśmy lepsze w prowadzeniu domu. Cała powieść oscyluje wokół rodzinnego życia, jednak autorki w genialny sposób wplotły niezobowiązujący wątek pewnej Pani od ptaków (Ornitolog?), jest to genialna postać poboczna, rzuca na całość pewien cień tajemniczości i dodaje jeszcze więcej humoru.

Skoro już jesteśmy przy postaciach pobocznych, to warto słowo wspomnieć o teściowej. Możecie sobie tylko wyobrazić, jak kończy się pobyt teściowej z zięciem pod jednym dachem.

,, - My dziś do Ciebie nie przyjedziemy - wystękał Sebastian.

- A co się stało? Dzieciaki chore?

- Nie. Ja - jęknął.

- Mocno?

- Potwornie - ledwo go słyszała

- A co ci jest?

- No, tak jakby katar miał się zaczynać, kaszel też jakby nadchodzi. I zimno mi jakoś...

- Temperaturę mierzyłeś?

- Tak - westchnął - Mam gorączkę. Trzydzieści sześć i dziewięć.

Ewelina westchnęła. Wiedziała nie od dziś, że mężczyzna nie choruje - ON walczy o życie. Zwłaszcza z taką temperaturą. "

Język, jakim jest napisana powieść, jest przyjemny w odbiorze. Przez całą książkę niemalże płyniemy. Dostajemy mnóstwo śmiesznych dialogów, jak i opisów sytuacji. Jest to jedna z niewielu książek, w której nie przeszkadzał mi opisy przyziemnych spraw, bo właśnie o tę przyziemność w tym wszystkim chodzi.

Panią należą się wielkie brawa za wykreowanie realnego świata oraz prawdziwych postaci z krwi i kości. Bohaterowie mają cechy takie jak my wszyscy, czasami są nieporadni, innym razem zachwycają swoją organizacją. W czasie czytania często powtarzałam sobie ,,niemożliwe, miałam podobną sytuację!". Myślę, że jest to pozycja, w której odnajdzie się nie jedna kobieta. Możemy powiedzieć, że jest to zwykła opowieść o codziennych zawirowaniach życia. Jednak w kilku momentach potrafi otworzyć oczy na ważne sprawy. My kobiety musimy się nauczyć, że nie jesteśmy robotami i nam również zależy się odpoczynek! Natomiast panowie, dzięki tej pozycji, mogą się przekonać, że żony robią więcej, niż im się wydaje!

Awaria małżeńska to lekka powieść obyczajowa, pełna specyficznego humoru, który dodaje jej oryginalności i wprowadza swoisty powiew świeżości. Polecam wszystkim kobietom, ale nie tylko! Panowie też powinni oddać się lekturze i przekonać się, że codzienne obowiązki to nie bułka z masłem. Autorki pokazały, jak powinno się robić dobrą komedię.

Amory jednej panny oraz nieznajomość przepisów ruchu drogowego pewnego rudego kocura spowodowały łańcuch wydarzeń przyczynowo – skutkowych.

W wyniku wypadku, dwie wcześniej nieznane sobie kobiety lądują na oddziale ortopedycznym, a zaskoczeni mężowie zostają wrzuceni na głęboką wodę codziennych obowiązków, którymi dotąd zajmowały się ich żony.

Tak zaczyna się powieść duetu dwóch wspaniałych pisarek znanych z tego, że są świetnymi obserwatorkami życia codziennego. Prywatnie są przyjaciółkami i dzięki serdecznej relacji, jaka je łączy udało im się napisać zgrabną komedię. W „ Awarii małżeńskiej „ widać cięty język Nataszy Sochy oraz typowe cechy prozy Witkiewicz, gdzie trudno połapać się, co która napisała, gdyż akcja jest płynna i spójna. Panie z właściwą sobie werwą i ironią opisują prozaiczne zajęcia zwyczajnej rodziny, z humorem opowiadają o trudnych niekiedy rzeczach. Swoją drogą jestem pełna podziwu dla współpracy autorek, które dzieli dość spora odległość, jeśli chodzi o miejsca zamieszkania, a pomimo to nie przeszkodziło im to w harmonijnej współpracy i stworzeniu powieści.

Przyznaję, że nie ma możliwości nie uśmiechnąć się podczas lektury tej książki. Jednak pod tą lekką opowieścią kryje się gorzka prawda – żony często zatracają się w obowiązkach domowych, całą uwagę skupiając na dzieciach i mężach, ignorując swoje pasje i zainteresowania na własne życzenie. A wcale tak być nie musi i wydaje mi się, że mentalność współczesnych kobiet obecnie się zmienia i coraz częściej obserwuje się podział obowiązków domowych.

Trochę przeszkadzał mi pewien miszmasz z członkami rodzin, w trakcie lektury miałam problem, które dziecko jest, z której rodziny, która to ich mamusia albo czyj to tatuś. Bohaterowie jak i ich dzieci są w podobnym wieku stąd to lekkie zawirowanie, ale kiedy ogarnęłam, kto jest, kim, było już dużo łatwiej.

Sytuacje i dialogi są przejaskrawione, ale myślę, że to celowy zabieg, bo ta powieść jest raczej satyrą, aby w ironiczny sposób pokazać, że nie jesteśmy niezastąpione i wszystko robimy lepiej. Są momenty w życiu, kiedy powinnyśmy zwolnić i spojrzeć na wszystko z innej perspektywy.

Drogie żony dajcie mężom szansę na wykazanie się i większy udział w życiu rodziny. Nie odgrywajmy roli udręczonej pani domu i nie przejmujmy wszystkich obowiązków, pozwólmy sobie zwyczajnie pomóc i cieszmy się życiem.

- „ Czyli nie musimy być idealne ? (…) - Po co ? Przecież macie zorganizowanych mężów i bardzo fajne dzieciaki . „

Lepszego podsumowania nie potrzeba. Pozwólmy, więc się wyręczać w obowiązkach domowych i mieć czas dla siebie oraz na rozmowy z bliskimi i wspólne spędzanie czasu. Nie musimy być idealne kochajmy i pozwólmy się kochać.

„ Życie to nie wyścig, w którym gonimy idealną wersję siebie. To również wpadki, błędy i drobne pomyłki. Warto pamiętać o jednym, nadmiar słodyczy potrafi w końcu zemdlić. Nadmiar doskonałości również „

Jeszcze na koniec taka moja mała dygresja trochę już „ wyrosłam „ z awarii małżeńskich i tego typu życiowych zmagań i pewnie, dlatego patrzę na powieść trochę inaczej niż większość czytelniczek z pewnym dystansem i sceptycznie. Sądzę też, że z tego z tego samego powodu książka, aż tak mnie nie zachwyciła jak się spodziewałam, po licznych pozytywnych opiniach, ale polecam gdyż historia Nataszy Sochy i Magdaleny Witkiewicz skłania do przemyśleń i refleksji.

Ponoć kobieta jest niezastąpiona. Najlepiej zadba o dom i o dzieci. Ale czy na pewno?

Wszystko zaczęło się od kota, który niespodziewanie wtargnął na ulicę. Kierowca autobusu próbując ratować biedne zwierzę przed kołami pojazdu poturbował swoich pasażerów. W tym Ewelinę i Justynę, które w wyniki obrażeń jakie odniosły podczas wypadku, wylądowały w szpitalu. Jak się okazało, opiekę nad dziećmi i domem, będą musieli przejąć ich małżonkowie, którzy o obowiązkach domowych, a tym bardziej o opiece nad dziećmi nie mają zielonego pojęcia. Ewelina i Justyna są przerażone, bo jakoś nie specjalnie widzą swoich mężów w roli gospodyń domowych. Niestety panowie widzą to w jeszcze bardziej ciemnych barwach. Bo jak pogodzić wszystkie obowiązki, opiekę nad dziećmi i pracę? Szykuje się prawdziwa awaria małżeńska.

Natasza Socha i Magdalena Witkiewicz, to dwie polskie autorki których książki cieszą się ogromną popularnością i zainteresowaniem. Sama z wielką przyjemnością po nie sięgam i zawsze jestem zadowolona z lektury. Tym razem obie Panie zdecydowały się napisać książkę w duecie. Jesteście ciekawi jak im to wyszło? „Awaria małżeńska” to wyśmienita komedia w najlepszym wydaniu. Jeśli jeszcze macie jakieś wątpliwości, to szybko się ich pozbądźcie. Socha i Witkiewicz to dwa nazwiska na które warto zwrócić uwagę.

Drogie Panie, czy zastanawiałyście się czasem, co by było gdyby okazało się, że musicie wziąć przymusowe wolne od obowiązków domowych? Czy wasi mężowe sprostaliby zadaniom które zostały na nich narzucone? W końcu w większości przypadków to na głowie kobiety spoczywa opieka nad dziećmi i domem. A może by tak na chwilę zamienić się rolami i przekonać się, czy i mężczyźni są w stanie podołać temu wyzwaniu? W końcu co to jest, przygotować dzieci do szkoły lub przedszkola, ugotować obiad, zrobić zakupy albo wyprać brudne pranie... Nic trudnego, prawda? Niestety okazuje się, że nie dla wszystkich...

Sebastian i Mateusz z dnia na dzień dowiadują się, że od tej chwili muszą radzić sobie sami. Ich żony leżą w szpitalu i nie zapowiada się, żeby miały szybko zostać wypisane. Trzeba zakasać rękawy i wziąć się do pracy. Trzeba zadbać o dom, o dzieci i o siebie. Tylko teraz bez pomocy żon, które zawsze stały na straży ogniska domowego. Obowiązków jest dużo i jak się okazuje, wcale nie będzie łatwo im sprostać. Ale jak to wszystko ogarnąć? Zwłaszcza, że obaj panowie do tej pory nie specjalnie uczestniczyli w życiu rodzinnym. Wszystkim zajmowały się kobiety. Sebastian i Mateusz pozostawieni sami na placu boju, powoli odnajdują się w nowej roli. Nie obejdzie się jednak bez kilku wpadek, zabawnych sytuacji i tajemniczej Dżesiki, która niespodziewanie zyska rolę opiekunki do dzieci. Choć jej złote buty i krótkie spódniczki ewidentnie wskazują na inną profesję... Jak poradzą sobie mężczyźni? Czy awaria małżeńska zostanie zażegnana?

„Awaria małżeńska” to zabawna i pełna humoru powieść. Od samego początku bawi nas do łez, choć w niektórych chwilach nie obejdzie się też bez momentów skłaniających do przemyśleń. Natasza Socha i Magdalena Witkiewicz są świetnymi obserwatorkami. Tworzą historie wyciągnięte prosto z życia, wzbogacając je w wartościowych i realnych bohaterów. Wrzucają ich w wir wydarzeń, nie szczędząc im trudności, ale też zabawnych sytuacji. Poprzez postacie przeniesione na kartki swojej książki, pokazują nam z czym wielu z nas musi mierzyć się na co dzień. Autorki piszą lekko, przejrzyście i obrazowo, a my możemy swobodnie utożsamiać się z bohaterami. W końcu historia zawarta w „Awarii małżeńskiej” tak naprawdę może dotyczyć wielu z nas, ale pozwala nam też spojrzeć bardziej przychylnym okiem na mężczyzn.

Natasza Socha i Magdalena Witkiewicz z przymrużeniem oka ukazują swoich męskich bohaterów. I choć panowie mają trudności z wieloma czynnościami, tak naprawdę okazuje się, że nie taki wilk straszny jak go malują. A mężczyźni jeśli chcą, to też potrafi zadbać o dom i dzieci. W tej konkretnej historii zmusiła ich do tego sytuacja, ale w normalnym życiu nie zawsze tak jest. Często to kobiety nie dają mężczyznom wolnej ręki, twierdząc, że same zrobią to lepiej. Ale czy na pewno? Czasami wystarczy odrobina zaufania, kompromisu i wiary w możliwości drugiego człowieka. W końcu nie jesteśmy niezastąpione, a jak się okazuje mężczyzna też potrafi.

„Awaria małżeńska” to dowcipna, barwna i nietuzinkowa opowieść. Śmiało mogę polecić ją nie tylko kobietom. Jestem pewna, że nie jeden mężczyzna, będzie zachwycony i znajdzie w tej historii coś dla siebie. Natasza Socha i Magdalena Witkiewicz to duet doskonały. Stworzyły historię która potrafi zaskoczyć, zachwycić, rozśmieszyć i skłonić do refleksji. To genialnie skonstruowana komedia, gwarantująca wyśmienitą rozrywkę i relaks na długie godziny. Gorąco polecam!