Władysław Broniewski

Władysław Broniewski to polski poeta i tłumacz pierwszej połowy XX wieku. Ma na swoim koncie lirykę rewolucyjną, patriotyczną, żołnierską i autobiograficzną. Odznaczony orderem Virtuti Militari.

Władysław Kazimierz Broniewski przyszedł na świat w 1897 roku w Płocku. Wywodził się z rodziny inteligenckiej, ze szlacheckimi korzeniami i żywą tradycją patriotyczną. Ukończył Gimnazjum Polskie w Płocku. W wieku 17 lat wstąpił do Legionów Polskich, przyjmując pseudonim "Orlik". Internowany w Szczypiornie w 1917 roku, po zwolnieniu z obozu zdał eksternistycznie maturę, po czym wstąpił na Uniwersytet Warszawski.

Wiersze pisał od dziecka. W 1925 roku ukazał się jego debiutancki tomik "Wiatraki", z tego samego roku pochodzą również "Trzy salwy", wydane do spółki z Witoldem Wandurskim i Stanisławem Ryszardem Stande. Kolejne tomiki poetyckie tworzył w duchu socjalistycznym, takie były chociażby "Dymy nad miastem" z 1927 roku. W 1932 roku ukazał się tomik "Troska i pieśń", z którego pochodzi m.in. "Elegia na śmierć Ludwika Waryńskiego". Z kolei w 1938 roku opublikowany został zbiór "Krzyk ostateczny".

Przeczuwając zbliżającą się wojnę, w kwietniu 1939 roku napisał wzywający do oporu przed najazdem wroga swój najsłynniejszy bodaj wiersz, zatytułowany "Bagnet na broń". Zbiór pod tym samym tytułem wydany został dopiero w 1943 roku, w Jerozolimie. Dwa lata później ukazał się zbiór "Drzewo rozpaczające". Ostatni tom jego wierszy nosił tytuł "Anka" i powstał w związku z tragiczną śmiercią jego córki, w związku z czym przyrównywany był do "Trenów" Jana Kochanowskiego. Władysław Broniewski zmarł w 1962 roku na raka krtani.