Tadeusz Boy-Żeleński

Tadeusz Boy-Żeleński, a właściwie Tadeusz Kamil Marcjan Żeleński, był polskim intelektualistą, a przede wszystkim krytykiem literackim oraz teatralnym. Co więcej, zajmował się tłumaczeniami, jak również pisaniem kronik oraz esejów. Znana była także jego działalność na rzecz społeczeństwa.

Boy-Żeleński urodził się dwudziestego pierwszego grudnia 1874 roku w Warszawie, natomiast zmarł czwartego lipca 1941 roku we Lwowie. Do jego dokonań należy zaliczyć w szczególności przekłady dzieł literatury francuskiej, w tym: "Wielkiego testamentu" Francoisa Villona, "Pieśni o Rolandzie", "Kubusia Fatalisty" Diderota, "W poszukiwaniu straconego czasu" Prousta czy "Tristana i Izoldy" (opracowanie Bediera).

W młodości był znany i lubiany w środowisku krakowskiej bohemy. Jednym z jego przyjaciół był Stanisław Przybyszewski. Tworzył teksty dla kabaretu Zielony Balonik, natomiast po pierwszej wojnie światowej pełnił funkcję teatralnego recenzenta w dzienniku "Czas". W dalszych latach został kierownikiem literackim Teatru Polskiego w Warszawie. Był za antykoncepcją oraz odpowiednią edukacją seksualną, a także popierał legalizację aborcji, by doprowadzić do likwidacji aborcyjnego podziemia, tak groźnego dla kobiet. Kiedy wybuchła druga wojna światowa, postanowił wyjechać do Lwowa.

Tadeusz Boy-Żeleński miał na swoim koncie wiele społeczno-obyczajowych felietonów, a także tych o tematyce teatralnej. Napisał również sporo książek dotyczących historii literatury. Wśród jego prac można wymienić chociażby: "Słówka. Zbiór wierszy i piosenek", "Ludzie żywi", "Pani Hańska", "Piekło kobiet", "Balzac" czy "Marysieńka Sobieska".