Roman Brandstaetter

Roman Brandstaetter był polskim pisarzem, a także poetą i dramaturgiem. Zajmował się także tłumaczeniem tekstów. Rozpoznawalność zyskał jako znawca Biblii.

Brandstaetter przyszedł na świat trzeciego stycznia 1906 roku w Tarnowie, natomiast zmarł dwudziestego ósmego września 1987 roku w Poznaniu. Pochodził z żydowskiej rodziny, a jego dziadek zajmował się tworzeniem literatury hebrajskojęzycznej, w tym rozlicznych nowel i opowiadań. Roman był studentem filozofii oraz filologii polskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Jego poetycki debiut miał miejsce w 1926 roku, kiedy to w "Kurierze Literacko-Naukowym" pojawił się jego wiersz "Elegia o śmierci Sergiusza Jesienina". Później jego teksty ukazywały się także w "Gazecie Polskiej" oraz w "Głosie Prawdy".

Przez rok pracował jako nauczyciel języka polskiego w Warszawie. Zajmował się tam również tworzeniem literatury, w tym  tekstów publicystycznych. Zaraz po wybuchu II wojny światowej wyjechał do Wilna, a potem przeniósł się do Włoch, by w końcu powrócić do Polski i osiąść w niej na stałe, w Poznaniu, w 1948 roku. Tam też został kierownikiem literackim Teatru Polskiego, a z czasem Teatru Wielkiego. Pracował nad cyklem przekładów biblijnych z języka hebrajskiego, a także zdołał przetłumaczyć cztery Ewangelie, Dzieje Apostolskie, Apokalipsę oraz Listy świętego Jana z ksiąg Nowego Testamentu.

Wśród jego utworów można wymienić chociażby dramaty: "Kupiec warszawski", "Powrót syna marnotrawnego" czy " Ludzie z martwej winnicy", wiersze: "Węzły i miecze" lub "Faust Zwyciężony" czy pozycje prozatorskie: "Zmowa eunuchów" czy "Jezus z Nazarethu".