Pola Gojawiczyńska

Pola Gojawiczyńska, a właściwie Apolonia Gojawiczyńska była polską pisarką i działaczką niepodległościową. Jej twórczość szczególnie sporą popularnością cieszyła się w okresie międzywojennym.

Gojawiczyńska przyszła na świat pierwszego kwietnia 1896 roku w Warszawie i tam również zmarła dwudziestego dziewiątego marca 1963 roku. Jej pierwsze wiersze powstały w Dworku Grochowskim. To, co pisała, na początku przesyłała Gabrieli Zapolskiej, a ta spojrzała na jej twórczość przychylnym okiem. Z kolei z pomocą Zofii Nałkowskiej Gojawiczyńska otrzymała stypendium Funduszu Kultury Narodowej. W kolejnych latach autorka podjęła współpracę z "Gazetą Polską", "Bluszczem" czy "Kurierem Porannym". Należała do władz oddziału Związku Zawodowego Literatów Polskich.

W czasie II wojny światowej została aresztowana i trafiła do więzienia. Kiedy z niego wyszła, wciąż się ukrywała, aż do ukończenia wojny. Pomogli jej wówczas mocno przyjaciele i nowi znajomi  Uważa się ją za jedną z najpopularniejszych autorek międzywojnia. W jej książkach można było odnaleźć wątki psychologiczne oraz społeczno-obyczajowe, które odnosiły się do awansu środowiska proletariackiego oraz drobnomieszczańskiego. Na podstawie jej utworów utworzono filmy fabularne.

Wśród książek autorstwa Poli Gojawiczyńskiej znalazły się między innymi: "Dziewczęta z Nowolipek", "Rajska Jabłoń", "Słupy ogniste", "Krata", "Rozmowy z milczeniem", "Ziemia Elżbiety" czy "Powszedni dzień". Każda z nich to pozycja zdecydowanie ponadczasowa.