Marcel Proust

Jeden z najwybitniejszych prozaików XX wieku. Francuski pisarz, Marcel Proust, któremu sławę przyniosła powieść "W poszukiwaniu straconego czasu" stanowiąca przełom w powieściopisarstwie XX-wiecznym.

Marcel Proust przyszedł na świat w 1871 roku w Auteuil, dzielnicy Paryża, jako syn znanego i cenionego lekarza. Achille Adrien Proust był epidemiologiem i patologiem, prowadzącym m.in. badania nad cholerą w Europie i Azji, miał w swoim dorobku liczne książki na temat medycyny i higieny, a także publikacje naukowe, dzięki czemu był wzorem dla swojego syna. Marcel był dzieckiem chorowitym, cierpiał na astmę, i choć utrudniało mu to regularną naukę w szkole Lucee Condorcet, to okazał się bardzo zdolnym uczniem. Najwyższe oceny otrzymywał z języka francuskiego. Po ukończeniu szkoły podjął studia z zakresu prawa, filozofii i literatury w Institut d'etudes politiques de Paris.

Dość wcześnie zaczął pisać i publikować, jeszcze jako uczeń związał się z magazynami literackimi, w których publikował pierwsze swoje teksty. Regularnie tworzył felietony o życiu towarzyskim dla gazety "Le Mensuel", jego teksty pojawiały się również na łamach takich czasopism, jak "Le Figaro", "La Revue Verte" czy "La Revue Blanche". Uznanie przyniosła mu szczególnie umiejętność pisania w sposób parodiujący styl znanych pisarzy.

Za literacki debiut Marcela Prousta uważany jest zbiór "Les Plaisirs et les Jours", wydany w 1896 roku, w skład którego weszły teksty publikowane wcześniej na łamach czasopism. Dziełem życia pisarza była jednak siedmiotomowa powieść "W poszukiwaniu straconego czasu", nad którą prace rozpoczął około 1908 roku.

Pierwszy tom, zatytułowany "W stronę Swanna" wydano w 1913 roku, za życia Prousta ukazały się jeszcze kolejne trzy: "W cieniu zakwitających dziewcząt", "Strona Guermantes" oraz "Sodoma i Gomora". Kolejne: "Uwięziona", "Nie ma Albertyny" i "Czas odnaleziony" wydano już po śmierci pisarza. Marcel Proust zmarł w 1922 roku w Paryżu, z powodu powikłań po ciężkim zapaleniu płuc.