Jan Sztaudynger

Data i miejsce urodzenia: 28 kwietnia 1904 Kraków
Data i miejsce śmierci: 12 września 1970 Kraków
Kraj pochodzenia: Polska
Nagrody i wyróżnienia: Nagroda literacka Związku Zawodowego Literatów Polskich w Poznaniu, Nagroda miesięcznika Odra
Gatunek literacki: Literatura piękna, Poezja i dramat, Książki dla dzieci
Ważne dzieła: Piórka prawie wszystkie, Różowe piórka, Zwrotki dla Dorotki
Cytat autora: “Jeśli nie chcesz mojej zguby, Daj mi banknot, ale gruby.”  Jan Izydor Sztaudynger, Piórka prawie wszystkie

Jan Sztaudynger był polskim poetą, który na swoim koncie literackim miał także fraszki i satyrę. Znano go także jako teoretyka lalkarstwa oraz tłumacza.

Sztaudynger miał polskie, francuskie i niemieckie korzenie. Kiedy ukończył studia, uczył języka polskiego w gimnazjum im. Władysława Jagiełły w Dębicy. Był także wykładowcą na Seminarium Nauczycielskim im. Ewarysta Estkowskiego. Później zajmował się także prowadzeniem wykładów o teatrze lalkowym w Państwowej Szkole Wydziałowej. W 1936 roku otrzymał Nagrodę literacką Związku Zawodowego Literatów Polskich w Poznaniu, a jedenaście lat później Nagrodę miesięcznika "Odra".

Pierwszy esej Sztaudyngera ukazał się w 1923 roku na łamach czasopisma "Divadelni Listy". Jego debiutanckim tomikiem poezji był "Dom mój", w którym znalazł się wstęp autorstwa Karola Huberta Rostworowskiego. Należał także do Związku Zawodowego Literatów Polskich. Jego recenzje, artykuły, a także fraszki i wiersze pojawiały się chociażby w "Kurierze Literacko-Naukowym", "Tęczy" oraz "Dwutygodniku Literackim".

W utworach literackich Jana Sztaudyngera dało się dostrzec czystą afirmację życia. Inspirowało go bardzo wiele rzeczy z otoczenia, na przykład przyroda, obejrzane dzieła sztuki czy kolejne legendy. Skupiał się także na badaniu tradycji i organizacji teatrów lalkowych. Podczas swoich poszukiwań odwiedzał różne miejsca na terenie całej Europy.