Emil Cioran

Emil Cioran (1911-1995) był rumuńskim filozofem, eseistą i pisarzem. Wywodził się z pokolenia wybitnych rumuńskich intelektualistów, do którego należeli również Mircea Eliade, Eugene Ionesco czy Constantin Noica. Cioran tworzył głównie w języku francuskim. Uważany jest za jednego z najbardziej wpływowych myślicieli XX wieku.

Urodził się w Transylwanii, w rodzinie prawosławnego popa. Ukończył filozofię na Uniwersytecie Bukareszteńskim. Jak sam mówił, młodość spędził głównie w bibliotekach i domach publicznych. Przebywając na stypendium w Berlinie, na krótko zafascynował się narodowym socjalizmem. Piętno tego młodzieńczego błędu towarzyszyło mu do końca życia.

W 1937 roku wyjechał do Paryża, gdzie mieszkał aż do śmierci. Do paryskich znajomych Ciorana należeli m.in. Samuel Beckett, Paul Celan, Józef Czapski, Gabriel Marcel, Henri Michaux i Piotr Rawicz.

W swojej twórczości poruszał tematy związane z egzystencjalizmem, nihilizmem, religią, historią i polityką. Wiele prac Ciorana odzwierciedla jego głębokie rozczarowanie i krytykę ludzkiej kondycji oraz cywilizacji. Pierwszą książkę, "Na szczytach rozpaczy", opublikował w 1934 roku. Otrzymał za nią Nagrodę Fundacji Królewskiej. "Zarys rozkładu" ("Precis de decomposition") to z kolei pierwsza książka Ciorana napisana w języku francuskim. Odtąd pisał już wyłącznie w tym języku.

Jako filozof Cioran wzbudza kontrowersje ze względu na swoje pesymistyczne i nihilistyczne podejście do życia. Jednak jego wpływ na filozofię, literaturę i kulturę był znaczący, a jego prace wciąż są omawiane i cytowane w dyskusjach nad kondycją człowieka i świata.