Cyprian Kamil Norwid

Twórczość Cypriana Kamila Norwida znajdziemy m.in. w wydaniach:

Cyprian Kamil Norwid to jeden z najwybitniejszych poetów polskich doby romantyzmu. Do jego najważniejszych utworów zalicza się "Vade-mecum", "Czarne kwiaty. Białe kwiaty" i "Promethidion".

Cyprian Kamil Norwid, zwany niekiedy "czwartym wieszczem" to jeden z najwybitniejszych poetów polskich doby romantyzmu. Choć jego twórczość przypada na tę samą epokę, kiedy pisali Mickiewicz, Słowacki i Krasiński, wielu specjalistów zalicza ją raczej do klasycyzmu i parnasizmu. Być może właśnie dlatego poezja, proza, dramaty czy eseje Norwida nie znalazły zbyt dużego zrozumienia w oczach mu współczesnych. Być może dlatego ten znakomity pisarz, malarz, rzeźbiarz i filozof zmarł w nędzy i zapomnieniu...

Cyprian Kamil Norwid żył w latach 1821-1883. Wcześnie osierocony, spędził dzieciństwo w domu prababki Hilarii z Buynów Sobieskiej. Uczęszczał do gimnazjum w Warszawie, jednak przerwał naukę przed ukończeniem 5. klasy i wstąpił do prywatnej szkoły malarskiej. Debiutował na łamach "Piśmiennictwa Krajowego" wierszem "Mój ostatni sonet". Związany był wówczas również z tzw. cyganerią warszawską.

W 1842 roku młody Cyprian wyjechał do Drezna, oficjalnie w celu kontynuowania nauki rzeźbiarstwa. Wyruszył następnie do Włoch i na pewien czas zamieszkał w Rzymie. Właśnie tam poznał Marię z Nesselrodów Kalergis, która stała się jego wielką, nieszczęśliwą miłością. Bywał często w Berlinie, gdzie uczęszczał na uniwersytet. Nawiązał też wówczas liczne kontakty towarzyskie. Mickiewicza i Krasińskiego poznał w Rzymie, w czasie wiosny ludów. Zamieszkał następnie w Paryżu, gdzie spotkał Słowackiego i Chopina, a także zetknął się z Turgieniewem i Aleksandrem Hercenem.

Już podczas pierwszego pobytu w Rzymie zaczęły się u niego problemy zdrowotne. Postępująca głuchota i ślepota utrudniały mu codzienne funkcjonowanie. Nieprzychylne recenzje, permanentny brak gotówki i nieporozumienia na tle politycznym wpędzały go stopniowo w coraz większe tarapaty. Postanowił więc spróbować szczęścia w Stanach Zjednoczonych. Rzeczywiście udało mu się dostać dobrze płatną posadę w pracowni graficznej w Nowym Jorku.

Na wieść o wybuchu wojny krymskiej wrócił do Europy. Udało mu się następnie opublikować kilka utworów, co na pewien czas poprawiło jego sytuację. Choć stan zdrowia nie pozwolił mu wziąć udziału w powstaniu styczniowym, chciał mieć wpływ na patriotyczne przekonania walczących. Wkrótce znów dopadły go kłopoty finansowe i gruźlica. Zmarł w Domu św. Kazimierza na przedmieściu Ivry na peryferiach Paryża.

Twórczość Norwida została na pewien czas zapomniana. Przywrócili ją do łask pisarze okresu młodej polski, przede wszystkim Zenon "Miriam" Przesmycki i Władysław Reymont. Twórczość ta, przede wszystkim poezja Norwida, zachwyca do dziś.