Antonina Domańska

Antonina Domańska (de domo Kremer) była polską pisarką z przełomu XIX i XX wieku. Znana jest głównie ze swych powieści historycznych dla młodzieży. Największą sławę przyniosły jej "Historia żółtej ciżemki" oraz "Paziowie króla Zygmunta". Stanisław Wyspiański sportretował ją w "Weselu" jako Radczynię. Była ciotką poety Lucjana Rydla.

Urodziła się w 1853 roku w Kamieńcu Podolskim. Pochodziła ze spolonizowanej rodziny czesko-niemieckiej. Na skutek represji po powstaniu styczniowym Kremerowie (uznani za obcokrajowców) musieli opuścić Kamieniec i osiedlili się w Krakowie. Antonina uczyła się w prywatnej pensji pani Kamieńskiej. Mając 21 lat, poślubiła neurologa Stanisława Domańskiego, późniejszego profesora UJ. W 1896 zamieszkali w Rudawie. Obecnie ulica, przy której stoi zajmowany przez Domańskich dom z wieżyczką nosi imię pisarki.

Miała pięcioro dzieci, z których dwoje wcześnie zmarło. Właśnie z myślą o swoich pociechach rozpoczęła przygodę z pisarstwem. Ogromną popularność zdobyła sobie jako autorka opowiadań i powieści historycznych dla młodzieży. Oprócz wspomnianych na początku były to również między innymi "Hanusia Wierzynkówna" czy "Krysia Bezimienna". Pisarka zmarła na gruźlicę w 1917 roku. Jest pochowana na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.