Audiobook Wrony. Tom 1 mp3

Przychodzę do was z pierwszą recenzją na tym koncie. Z niecierpliwością czekałam na odpowiedni moment, aby przeczytać książkę oraz dać wam o tym znać.

Książka, "Wrony"- Petra Dvoráková. Opowiada o historii z dziewczynką i jej rodziną, która próbowała upodobnić się do innych rodzin tworząc ją jako wzór do naśladowania. Jednak rodzina skrywała różne sekrety o których się nie mówiło publicznie. Również poruszała bardzo wiele tematów - faworyzowanie dziecka, przemoc, a nawet wybuchy złości.

Matka bohaterki miała dwie córki. Jedna była ta cudowna i pokazywała się od jak najlepszej strony oraz uważała ją za cudowny ideał chodzący po tej ziemi. Przez oczy matki było widać ,że Kasieńka nie miała żadnych wad , a druga była ciągle krytykowana przez matkę, ponieważ nie umiała po sobie posprzątać, ciągle coś robiła nie tak i ciągle miała z nią problemy.

Książka jak najbardziej odpadła w moich oczach wspaniale. Nie zawiodłam się na niej, a historia od początku do końca była ciekawa. Przez to, że miałam mały zastój czytelniczy, to ta książka wyprowadziła mnie z tego. Jest krótka i jestem pewna, że również wam się spodoba. Dodam jeszcze, dlatego, iż dla Basi należało się więcej ciepłej miłości od rodziny, której niestety nie mogła dostać.

W tej książce poznajemy na pozór szczęśliwą rodzinę. Historia opowiadana jest głównie z perspektywy dwunastoletniej Basi. Dziewczyna ma straszą siostrę Kasię, która uchodzi za idealną córkę. Obie mają bardzo dobre wyniki w szkole, a Basia posiada wyjątkowe umiejętności plastyczne. Jednak w ogólnym rozrachunku każdy jej sukces czy poczynania są umniejszane. Jest ona krytykowana przez swoją matkę bez krzty zrozumienia, praktycznie za wszystko co robi. Ojciec natomiast nie angażuje się zbytnio w życie rodziny. Za każdym razem kiedy żona robi mu o to awanturę narzekając równocześnie na młodszą córkę, mężczyzna aby zadowolić żonę wybiera - „argument” siły wobec Basi. Czytanie tej książki było niezwykle frustrujące i bolesne, bo niedowierzałam wręcz jak można traktować tak własne dziecko.

.

Poruszanie w książkach trudnych i ważnych tematów społecznych nawet w małej skali nie jest łatwe do oceny, nie mówiąc już o tym, kiedy cały tytuł poświęcony jest tak jak w tym przypadku przemocy domowej. Długo po skończeniu tej książki zastanawiałam się jaki cel miała autorka wydając tę książkę. Bo nie dostajemy tutaj żadnego przesłania o tym jak dziecko żyjące z przemocowymi rodzicami ma sobie z tym radzić, gdzie może zasięgnąć pomocy. Przerażająca dla mnie była postawa Pani pedagog, kiedy Basia została poproszona o rozmowę w sprawie swojego wypracowania, w którym opisała co się dzieje w domu. Jak osoba, która z założenia ma być oparciem dla dziecka, może je straszyć tym, że na jej rodzinę zostanie nasłana opieka społeczna??

.

Jeśli chodzi o zakończenie książki, które jest mocno metaforyczne to dało mi ono dużo do myślenia. Nie będę Wam mówić jak je w pierwszej chwili zinterpretowałam, bo myślę, że powinniście je poznać sami jeśli jesteście gotowi, aby zapoznać się z tą książką. A jest to tytuł zdecydowanie dla osób, które potrafią poradzić sobie psychicznie z tematem przemocy domowej i „tyranii psychicznej” wobec dziecka.

Mam bardzo mieszane uczucia co do tej książki... Porusza ona ważny temat dysfunkcyjnej rodziny, gdzie jedno dziecko jest uważane za najlepsze na świecie, grzeczne, dobrze wychowane, wręcz idealne, a drugie traktowane jest jako kozioł ofiarny, uważane za niegrzeczne i najgorsze, co skutkuje... dośc przykrym zakończeniem. Towarzyszyły mi przy niej wielkie emocje takie jak złość, smutek, żal oraz wiele więcej palet emocji. Z drugiej jestem trochę zawiedziona stylem, czy wręcz językiem tej książki, bo czułam się jakbym czytała jakąś opowieść pisaną na szybko na Wattpad. Temat ważny, wzruszający.