Assassins Creed Tom 1 Renesans

Książka kupiona koledze na prezent. Jest bardzo zadowolony, więc serdecznie polecam :)

Super książeczka, mega wciąga, polecam z całego serca

Grę "Assassin's Creed" każdy w mniejszym lub większym stopniu kojarzy. Zakapturzony zabójca zdobył rzeszę fanów na całym świecie. Oliver Bowden postanowił przenieść grę na strony książki. Renesansowe Włochy, urokliwe miasta, wybitne postacie, takie jak Leonardo Da Vinci, a do tego młody szlachcic poszukujący zemsty... Jak można to zepsuć? A jednak, dawno nie czytałam czegoś tak złego. Na prawie 500 stronach śledzimy życie Ezia, który na naszych oczach z pragnącego przygód chłopca, staje się prawdziwym mężczyzną. Zostaje zdradzony przez inny ród, panujący w Italii, a jego ociec i bracia, którzy odgrywają ważną rolę we Florencji, zostają zamordowani. Bohater ma nowy cel - zemstę. Dzień śmierci najbliższych był ostatnim dniem jego beztroskiego życia. W tajemnej komnacie znajduje sekrety, które pomogą mu osiągnąć to, czego najbardziej pragnie. Najpierw musi się podszkolić, aby zostać prawdziwym zabójcą.

Gdy poznajemy Ezia ma ON siedemnaście lat. Natomiast kiedy kończymy powieść, ma ponad czterdzieści. Nie twierdzę, że tak duża przestrzeń czasowa jest błędem, ale nie czułam jak ten czas upływał. Dostawałam zdanie: minęły dwa lata; kiedy ja byłam pewna, że minął zaledwie miesiąc. Książka jest napisana po prostu okropnym językiem. Gdybym używała tylu powtórzeń w kilku zdaniach, co pan Bowden, nie wiem czy zdałabym do następnej klasy. Przykład z pierwszego rozdziału: "Mimo, że chybił celu, udało mu się musnąć czoło Ezia, na którym pozostała rozcięta skóra i krew. Ezio zrobił kilka chwiejnych kroków do tyłu, a z rąk ludzi Vieriego posypał się w jego kierunku grad kamieni. Kompani Ezia ledwo mieli czas..." Do tego zdania są niespójne i zbudowane punktowo. Bohaterowie są jednowymiarowi i nudni. Mogłoby się wydawać, że w książce o assassynach znajdziemy mnóstwo akcji. Nic podobnego! Czytałam ją dwa tygodnie i strasznie się męczyłam.

"Nic nie jest prawdziwe, wszystko jest dozwolone"

Byłam pewna, że cała seria mnie wciągnie, już nawet zaplanowałam kupno wszystkich tomów, ale chyba za dużo się spodziewałam. W drugiej części, zaczęłam mieć jakąś nadzieję, zobaczyłam światełko, myślałam, że coś ruszy... I nic. "Assassin's Creed: Renenas" to jedna z najnudniejszych książek, jakie w życiu czytałam. Mam również wrażenie, że była pisana trochę na siłę, ale to tylko moje odczucia. Domyślam się, że stworzenie powieści na podstawie gry nie jest łatwym zadaniem i sama pewnie nie zrobiłabym tego lepiej. Jednak jak mówi stare chińskie przysłowie: Jeśli już musisz coś zrobić, zrób to dobrze. Jedynie zakończenie może być zaskoczeniem dla tych, którzy wcześniej nie mieli styczności z z assassynami w wirtualnym świecie. Zasugerowałam się zachęcającym opisem z okładki i teraz tego żałuję. Wszystko jest płytkie; dialogi, akcja, bohaterowie. Świat wydaje mi się niedopracowany, trochę jakby autor pisał z myślą o graczach, którzy już dobrze go znają. Drogi czytelniku, zanim sięgniesz po tę powieść zastanów się dziesięć razy, bo uważam, że nie warto [chyba, że jesteś wiernym fanem światowej gry Assassin's Creed, wtedy to co innego ;D]

Wspaniała książka, równie dobra jak gra. Polecam przeczytać właściwie każdemu :)

JESTEM ASASYNEM – RECENZJA KSIĄŻKI „ASSASSIN’S CREED. RENESANS”

Zawsze pałałam ogromną sympatią do fikcyjnych skrytobójców i opowieści z nimi związanych, toteż pełna entuzjazmu zabrałam się za czytanie „Assassin’s Creed. Renesans”. Seria ta oparta jest na bardzo popularnej grze „Assassin’s Creed”, a na papier postanowił ją przełożyć Anton Gill – tym razem znany jako Oliver Bowden.

Ezio Auditore to syn szanowanego florenckiego bankiera. Ten fakt oznaczał beztroski żywot i mnóstwo pieniędzy wydawanych głównie na dobre wino i piękne kobiety. Jego dzieciństwo polegało na krwawych bijatykach i zdobywaniu dachów wraz z bratem. Jednym słowem – sielanka, „żyć, nie umierać”. Niemniej pewnego razu nadszedł dzień, kiedy wszystko zostało stracone. Ktoś zdradził ród Auditorich. Ojciec i dwaj bracia Ezia zawisnęli na szubienicy. Czas zatrzymał się na moment, jak gdyby dźgnięty ukrytym ostrzem. Nieletni arystokrata musiał przeistoczyć się z chłopaka w mężczyznę, aby ochronić siebie i żeńską część swojej rodziny. Poprzysiągł zemstę podłym zdrajcom i tym rozpoczął swoją przygodę z zabijaniem.

Usłyszawszy o tragedii, jaka spotkała jego krewnych, stryj Ezia postanawia pomóc bratankowi i wyjaśnia mu przeznaczenie dziwnych skrzynek odziedziczonych po ojcu, zawierających ekscentryczne elementy garderoby i imponujący zbiór unikatowej broni. Młody szlachcic dowiaduje się także, że wbrew swojej woli został wciągnięty w odwieczną walkę między zakonami templariuszy i asasynów. Kiedy wreszcie zrozumiał, jaka jest stawka jego wyboru, podjął decyzję i wyruszył, aby uratować honor swojego rodu i pomścić bliskich. Podczas wykonywania swojego zadania wielokrotnie będzie potrzebował pomocy światłych ludzi, takich jak Leonardo da Vinci i Niccolò Machiavelli.

„Assassin’s Creed. Renesans” to książka odpowiednia dla tych, którzy lubią „mocniejsze” opowieści, przepełnione zdumiewającą ilością trupów i hektolitrami ludzkiej krwi. Niewątpliwą zaletą lektury jest wartka, porywająca akcja oraz fabuła, która wciąga i nie chce wypuścić. Kolejnym atutem tejże powieści jest także fakt, że potrafi ona zainteresować historią renesansowych Włoch.

Niestety, uwielbiane dzieło ma w sobie także wady. Mianowicie, najbardziej irytującą z nich jest brak opisów postaci. Można wiedzieć wiele o otoczeniu bohatera, ale o jego wyglądzie już nie. Ponadto, niektóre fragmenty rozmów wydają się być oklepane i wyprane z emocji. Kolejne niedociągnięcia zawdzięczać należy polskiemu wydaniu, bowiem czytając, natknęłam się na niesamowicie rażący błąd ortograficzny, całkiem sporo interpunkcyjnych oraz niewłaściwą, a czasami nawet dziwną odmianę włoskich imion i nazwisk, jak np. dwie wersje imienia głównego bohatera w celowniku.

Mimo tych niedoskonałości gorąco zachęcam do przeczytania tej książki wszystkich tych, którzy lubią nastrój grozy i nie przeszkadza im rąbanka bez litości. Myślę też, iż to o wiele lepszy sposób na naukę historii niż Internet czy podręcznik szkolny.