Ania z Avonlea

Klasyka literatury jest ostatnio w cenie a seria Ania z Zielonego Wzgórza króluje na księgarnianych półkach w przeróżnych szatach graficznych oraz tłumaczeniach. Cieszę się ogromnie, że sięgamy po tak wyśmienite książki i nie zapominamy o tym co wydane było w przeszłości a jedyny dylemat polega na tym jak wybrać tą najlepszą wersję. Moje serce skradła seria Wydawnictwa MG, która przekonuje do siebie okładką, ilustracjami oraz klasycznym tłumaczeniem.

O losach Ani pisać można w nieskończoność, ale kto nie zna tej rudej, charyzmatycznej dziewczynki? Kiedyś byłam wielką fanką wspaniałej ekranizacji z cudowną rolą Megan Follows a dziś przyznaję, że lektura jest zupełnie innym poziomem i bardziej wpływa na wyobraźnię. W dodatku pisana stylem znanym tylko w twórczości Lucy Maud Montgomery, który skupia się na detalach z codziennego życia, nie zapomina o przyrodzie i idealnie w punkt oddaje naturę człowieka.

Kontynuacja losów Ani opiera się na wydarzeniach z części pierwszej, więc wszystkich zainteresowanych odsyłam do poznania serii z zachowaniem chronologii. To nostalgiczny powrót do dzieciństwa oraz jedna wielka przyjemność pobudzania wyobraźni wraz z tak cudowną bohaterką, więc warto na moment porzucić wszystkie czytane lektury. Obserwujemy jak Ania wchodzi w dorosłe życie, jak zmienia się pod natłokiem przeżytych doświadczeń, jak porzuca własne marzenia na rzecz zdobytej rodziny, bo nie chce pozostawiać Maryli samej na Zielonym Wzgórzu. Podczas czytania więc szczery uśmiech na zmianę przeplata się ze łzami wzruszenia, ponieważ ta historia trafia w sam środek serca.

Ania nie załamuje rąk a wręcz przeciwnie: uczy nas ciężkiej pracy i pokonywania przeciwności losu. Pokazuje, że jedno wydarzenie może być wstępem do nowych decyzji i zmian, które czasami wychodzą nam na lepsze. Dziewczyna zatrudnia się w szkole, w której do niedawna sama była pilną uczennicą i kształtuje nowe pokolenie na podstawie własnych doświadczeń. Nie zapomina przy tym jednak o własnych marzeniach dbając o swój indywidualizm oraz niepowtarzalny urok. Anię można bez problemu postawić sobie jako wzór do naśladowania, jako osobowość silną i niezależną, która nigdy nie traci hartu ducha i nie załamuje się pod wpływem niepowodzeń.

Uwielbiam twórczość Lucy Maud Montgomery a do serii Ania z Zielonego Wzgórza mam ogromny sentyment. "Anne z Avonlea" wypada rewelacyjnie jako kontynuacja i wciąż utrzymuje wysoki poziom, który wpływa na wyobraźnię czytelnika. Prezentuje sobą mnóstwo ponadczasowych wartości, życiowych mądrości oraz możliwych do wykorzystania rad a dodatkowo wznowienie pod skrzydłami Wydawnictwa MG zachwyca cudowną szatą graficzną.

Autor: Montgomery Lucy Maud

Tytuł: Ania z Avonlea. Tom 2

Wydawnictwo: Mg

Poprzedni tom był dla mnie świetną przygodą. Nie mogłam powstrzymać się przed przeczytaniem kolejnego.

Zaczęła się ona ciekawie, co przyciągnęło mnie jeszcze bardziej do niej.

Zawiera ona w sobie mnóstwo elementów fabuły, które w pewnym momencie mi się już mieszały. Niestety tak to się stało, że nie pamiętam wszystkiego, co spotkało Anię. Nie sprawiło to, że ocenię ją niżej, po prostu mnie to trochę zdezorientowało.

Mimo moich odczuć pochłonęłam ją w miarę szybko. Nie podobała mi się ona tak bardzo jak pierwsza część. Miałam wrażenie, że dzieje się wszystko i zarazem nic.

Będę kontynuować serię, ponieważ ją polubiłam.

Wielkim plusem jest ta okładka, no po prostu cudna!

Ocena 8/10

[Adres usunięty]

Ania osiąga znakomite wyniki w seminarium, co pozwoliłoby jej kształcić się dalej, jednak rezygnuje z własnych marzeń, nie chcąc zostawiać na Zielonym Wzgórzu Maryli, samotnej po śmierci Mateusza. Nasza rudowłosa (choć obecnie można już powiedzieć kasztanowłosa) bohaterka nie zamierza tracić czasu na smutki i podejmuje pracę w szkole, do której sama wcześniej chodziła. Startuje w dorosłe życie pełna marzeń i zasad, których postanawia nigdy nie złamać. Życie nieco je zweryfikuje.

Na szczęście Ania ma dar przyciągania do siebie ludzi – z dawnymi przyjaciółmi zakłada Koło Miłośników Avonlea, dzieci w szkle ją uwielbiają, nowy sąsiad wyczekuje jej odwiedzin, a najwspanialszym odkryciem staje się panna Lawenda z Chatki Ech.

Jakby tego wszystkiego było mało, na Zielonym Wzgórzu pojawiają się bliźnięta…

***

Początkiem czerwca miałam okazję przypomnieć sobie pierwszy tom przygód Ani. Niedługo później dotarła do mnie druga część, jednak odwieczna zmora studentów, zwana potocznie sesją, odciągnęła mi jej lekturę w czasie. Wszystkie egzaminy na szczęście już zdane, a więc ze spokojną głową mogłam dokończyć lekturę „Ani z Avonlea”…

Gdybym miała taką możliwość, to z pewnością sięgnęłabym już teraz po kolejny tom. Historia Ani ma w sobie coś niezwykłego. Swą prostotą wciąga czytelnika do tej niezwykłej krainy i nie wypuszcza ze swych objęć, dopóki nie ujrzy on ostatniej strony.

Momentami książka ta jest dość moralizatorska, choć w nienachlany sposób. Montgomery przypomina wiele cennych wartości, jakimi powinniśmy kierować się w życiu. A przekazuje to w sposób lekki, często humorystyczny.

Choć w drugiej części Ania jest już o wiele dojrzalszą osobą, to jednak wciąż tli się w niej marzycielski trzpiot, dzięki któremu ponownie wpada w kłopoty, które nie raz bawiły mnie do łez. W drugiej części pojawiają się również zupełnie nowe postaci, dzięki któremu opowieść ta nabiera dodatkowego koloru.

Ogromnie się cieszę, że Wydawnictwo Mg postanowiło wydać historię Ani w tak pięknej szacie graficznej. Z niecierpliwością będę wyczekiwać premiery „Ani na uniwersytecie”, a Wam gorąco polecam tę serię.

Moja ocena: 9/10

Chyba każdy z nas zgodzi się, że już od ładnych paru lat wydawnictwa prześcigają się w wydawaniu coraz to nowszych i piękniejszych wznowień serii Ani z Zielonego Wzgórza. Być może przyczynkiem do odkurzenia historii o Ani był serial Ania, nie Anna, być może przyczyniła się do tego medialna burza, jaka powstała wokół nowego tłumaczenia Ani - Anne z Zielonych Szczytów. Jednak moim zdaniem seria o rudowłosej dziewczynce nigdy się nie zestarzała - tak zwyczajnie. Ania rozczula i bawi każde kolejne pokolenie, czym zasłużyła sobie na "wieczną młodość".

Pamiętam opowieści mojej mamy, która próbowała przekonać babcię do czytania książek. Babcia wzbraniała się przez dłuższy czas, ale w końcu uległa. Sięgnęła po Anię i przepadła! Zaniedbywała obowiązki domowe na rzecz czytania. Co więcej, płakała przy tej serii! To najlepszy dowód na to, że bez względu na wiek do Zielonego Wzgórza zawsze wraca się z nostalgią, sentymentem i niejednokrotnie ze ściśniętym gardłem...

W drugiej części przygód Ania wchodzi w dorosłe życie. Podejmuje swoją pierwszą wymarzoną pracę, choć targają nią wątpliwości i poczucie strachu. Główna bohaterka próbuje swoich sił w nieznanych jej dotąd obszarach działalności, starając się jednocześnie za wszelką cenę zachować dziecinną radość życia. Chyba wszyscy wiemy, jakie to trudne... Bez względu na czasy, w których żyjemy. Ania udowadnia, że można pozostać sobą w szalonym świecie.

Wydanie, które dziś prezentuję, to propozycja Wydawnictwa MG. Książka jest w twardej oprawie z przepiękną, klimatyczną wklejką. W środku znajdują się ilustracje - nie są one kolorowe, ale w przypadku tej książki nie uznaję tego za minus. Takie "ołówkowe" rysunki podkreślają czasy powstania powieści, pozwalają lepiej wczuć się w fabułę i uatrakcyjniają całość. Myślę, że wystarczy ledwie rzut oka na okładkę, żeby przekonać się do tego wydania. Wygląda naprawdę fenomenalnie!

Jeżeli jeszcze nie znacie drugiej części przygód Ani, koniecznie musicie to nadrobić! A nie będzie ku temu lepszej okazji niż teraz, gdy na rynku wydawniczym znajduje się taka perełka. :)

Drugi tom przygód Ani nie był mi już tak dobrze znany jak poprzedni (do którego zdarzało mi się wracać o wiele częściej), dlatego Anię z Avonlea czytałam z jeszcze większym zainteresowaniem i zaangażowaniem niż zazwyczaj.

Jak wspaniale było wrócić do tamtego świata i bohaterów!

Ania ma już pełne 17 lat, pracuje jako nauczycielka i powoli przestaje być tą dobrze nam znaną, roztrzepaną dziewczynką. Dorasta i widać to na każdym kroku - w sposobie jej wypowiadania się i myślenia, w jej relacjach z Marylą; Dianą czy Gilbertem, w jej planach i marzeniach. Czasami jednak, niektóre jej pomysły i czyny wciąż budzą w nas wiele uśmiechu i radości, Ania zaś pozostaje tą samą radosną Anią.

Bardzo podobał mi się ten tom, postać Ani była mi o wiele bliższa niż w poprzednim, Marylę polubiłam jeszcze bardziej, Gilberta momentami mi brakowało i myślę, że jedynie postaci dziecięcych mogło być mniej i rzadziej.

Jedyne co przeszkadzało mi tutaj okropnie, to niestety, kłujące w oczy, stare tłumaczenie, a przede wszystkim spolszczanie imion - to irytowało mnie najbardziej. Bo jak można z Paula zrobić Józia, a z Davy’ego - Tadzia?