Amelia

W końcu udało mi się znaleźć książkę, która w pełni mnie zachwyciła od pierwszych stron. To historia pełna emocji, miłości i wzruszeń, która zostawiła we mnie niezapomniane wrażenie. Język autorki jest niezwykle piękny i melodyjny, a każde zdanie jest starannie skonstruowane. Autorka odważnie podejmuje tematy takie jak akceptacja, walka z przeciwnościami losu i odwaga w dążeniu do spełnienia marzeń. Czytając tę książkę, czułam się, jakbym wędrowała przez skomplikowany labirynt emocji i doświadczeń. Gorąco polecam tę książkę każdemu, kto szuka inspiracji, piękna i wzruszeń.

Słodka Amelia w słodkim świecie... Książka sprawdzi się świetnie rękach osób ceniących sobie czysty eskapizm w literaturze. Nie ma tutaj dużo realizmu czy też rzeczy, z którymi można się utożsamić, ale w tym też tkwi siła takich historii. Bardzo łatwo odrywają od ziemi, pozwalają uciec od rzeczywistości, od otaczających nas problemów. Nie poleciłbym jej nigdy fanom mrożących krew w żyłach historii, ale romantykom, osobom widzącym szklankę do połowy pełną już zdecydowanie tak. Czyta się dobrze, nie nudzi się, więc czemu nie? 

Uwielbiam powieści Katarzyny Michalak, a ta książka nie będzie wyjątkiem. Autorka kreuje świat, w którym czas płynie wolniej, dzięki czemu można się zrelaksować podczas czytania. W swojej powieści porusza tematy ważne dla każdego człowieka, które się wiążą z odczuwaniem emocji. Magia przepełnia każdą stronę tej książki. Opisuje pamięć, nadzieję, a także marzenia, dlatego wydaje się tak bajkowa, że aż nierealna. W książce uwzględnione są również trudne emocje, z którymi wielu ludzi zmaga się na co dzień i tym samym pokonuje swoje lęki.

Z twórczością Katarzyny Michalak miałem styczność już wcześniej, dlatego "Amelia" nie jest dla mnie w żadnym stopniu zaskakującą historią. Mamy tu do czynienia z czymś, co ta autorka dostarcza nam zazwyczaj. Jest to niemniej jednak całkiem fajna historia z nieco bajkowym zabarwieniem. Polecam ją przeczytać na raz, ponieważ język, w jakim jest napisana, jest bardzo przyjemny, Raczej nie sięgnę po nią drugi raz, jednak nie żałuje w żadnym stopniu jej zakupu, ponieważ całkiem dobrze się bawiłem przy tej historii. 

Głowna bohaterka tej historii jest taka pozytywna, nie da się jej nie lubić. Książka zaczyna się dość tajemniczo, ponieważ Amelia nie pamięta, kim jest i nawet nie jest pewna, czy tak ma na imię. Podczas odkrywania swojej przeszłości pozna przyjaciółkę i zmierzy się z demonami przeszłości, nie tylko jej przeszłość zostanie odkryta, ale również postaci pobocznych. Momentami historia wydaje się troszkę naiwna, ale wzbudziła we mnie poczucie takiej błogości i spokoju. Jednocześnie Amelia ma bardzo dobre serce, przez to ciężko o niej zapomnieć. Myślę, że ta książka zostanie w mojej pamięci na dłużej.

Powieść jest trochę przesłodzona i momentami oderwana od rzeczywistości, ale porusza też poważne tematy. Autorka pisze prostym językiem, dlatego czyta się ją bardzo szybko. Bohaterowie są sympatyczni i wprost nie sposób ich nie polubić. Fabuła dosyć przewidywalna, ale zdarzyły się momenty zaskoczenia. Dużym minusem jest praktycznie przekopiowanie poprzedniej powieści, przez co ma się wrażenie, że czyta się ponownie "Kawiarenkę". Książkę idealnie sprawdzi się dla miłośników lekkich, bajkowych powieści. 

W potoku książek, w których na próżno szukać choćby odrobiny pozytywnej energii, autorka zabrała mnie w podróż wręcz bajkową. I jak to z bajkami bywa, znaleźć można tutaj nawet morał, choć oczywiście trzeba się go samodzielnie doszukać. Amelia pojawiła się w życiu zarówno moim, jak i mieszkańców miasteczka, i sprawiła, że trudno o niej zapomnieć. Jeśli szukasz w książce odrobiny dobra i nadziei, trafiłaś świetnie! Jeśli jednak wolisz pesymistyczny klimat, raczej warto iść dalej! U mnie sprawdziła się świetnie na samotne wieczory.

Książka dedykowana czytelniczkom, które lubią delikatną i nieskomplikowaną literaturę. Słodko-gorzka opowieść, której gorycz ponownie przeradza się w słodycz :) Książka "lekka", przyjemnie się czyta. Idealna na zajęcie czasu, by się oderwać od codzienności. W sam raz na letnie wieczory przy lampce wina. Sama fabuła jest niczym bajka, która wzrusza i jednocześnie koi duszę. Polecam czytelnikom, którzy lubią proste historie i nie doszukują się podtekstów i drugiego dna w książce. Polecam i zachęcam do jej przeczytania.

Katarzyna Michalak ma na swoim koncie dwadzieścia dziewięć powieści z różnych gatunków literackich. ,,Amelia" to kontynuacja ,,Kawiarenki pod Różą".

Amelia trafiła do Zabajki dzięki kartce, którą przy niej znaleziono. Została napadnięta, w rezultacie czego straciła pamięć. Nie pamiętała nic, oprócz kartki, którą miała. W Zabajce zastała kamienicę wynajętą tylko dla niej. Kim był tajemniczy ofiarodawca? Czy Amelia odzyska pamięć? Czy dowie się, kto ją napadł?

Nie jest dla nikogo tajemnicą, że ,,Amelia" miała być dalszym ciągiem ,,Kawiarenki pod Różą". Myślałam jednak, że powieść z przepisami będzie jedynie inspiracją dla najnowszej publikacji pisarki. Niestety, czytam, czytam, czytam i wciąż mam wrażenie, okazało się, że nie mylne, że to już czytałam. Okazało się bowiem, że pierwsze ok. 120 stron (czyli 1/3 książki) to treść przepisana słowo w słowo z ,,Kawiarenki"! Z powodzeniem można sobie więc pominąć początek, jeśli pamiętacie, co wydarzyło się wcześniej.

Amelia jest drimerką i mimo tego, że nic nie pamięta ze swojego życia, postanawia pomóc nowo poznanym osobom i spełnić ich marzenia. Czy jej się uda? Postaci, którym los nie sprzyjał, w tej pozycji jest wiele. Niemal wszyscy bohaterowie z czymś się zmagają. Myślę, że tych nieszczęść było nieco za dużo, choć wiadomo jakie jest życie. Każdy z nas może mieć jakieś tajemnice przeszłości.

Nie za bardzo pasowało mi też zapowiadanie, co wydarzy się dalej, coś w stylu ,,za godzinę miało się wszystko zmienić" albo ,,los nie będzie dla niej łaskawy". Myślę, że te zdania można by pominąć i lektura byłaby jeszcze bardziej przyjemna. Choć nie jest to lektura lekka, wzruszenie kilkukrotnie ścisnęło mnie za gardło. Jak to jednak w takich powieściach bywa, większość wątków musi zakończyć się pozytywnie. Nie do końca przekonał mnie jeden z końcowych wątków związanych z Amelią, jest związany z miejskim festynem, ale nie do końca. Myślę, że to wydarzenie było na tyle ważne, że nie mogła o nim zapomnieć na jakiś czas.

,,Amelia" to powieść nie bez wad, jednak dająca nadzieję, że wszystko może się zmienić, nasze marzenia mogą się spełnić, niewielkim nakładem pracy, jeśli tylko zechcemy zmienić coś w tym kierunku. Czuję się zawiedziona, że 1/3 jest przekopiowana, ale i tak bywa.

Moja ocena: 4,5/6