Amelia i Kuba. Tajemnica dębowej korony

Dzieciaki mają fantazję, a autor to już w ogóle! Fabuła mocno wciąga i pochłania dzieci całkowicie. Czasami, kiedy ja czytam, to też szkoda mi przestawać i odstawiać książkę pomimo późnej pory.

Literatura dla dzieci gimnazjalnych, którą chętnie przeczytają dzieci z podstawówki, a jeszcze chętniej wysłuchają, kiedy to my będziemy mieli książkę w ręku. Relaksuje dzieci przed snem, a mnie poprawia humor.

Czwórka zwariowanych dzieciaków znów stawia czoło przygodzie. Tym razem przyjdzie im się zmierzyć z bezwzględnymi drwalami, którzy chcą ściąć ukochane drzewo dzieciaków, na którym lubią spędzać czas. Bohaterowie są zdeterminowani, by ocalić stary dęb, zwłaszcza że skrywa ON pewną tajemnicę. Co z tym wspólnego ma szympansica Szympa, innowacyjny dron i kurtka niewidka?

Rafała Kosika znam już z wcześniejszych przygód Amelii i Kuby oraz serii o Felixie, Necie i Nice. Ogromnie się cieszę, że powstają tego typu książki dla dzieci i młodzieży, są ciekawe, zabawne, pouczające. Lekkie pióro, adekwatne do treści rysunki Jakuba Grocholi oraz duża czcionka sprawiają, że książkę czyta się nad wyraz szybko. Bardzo spodobało mi się to, że trudniejsze wyrazy są wytłumaczone w przypisach. Nawet ja dowiedziałam się czegoś nowego. Wiem już, czym jest „kocapierz”.

Prócz głównych postaci, czytelnik ma okazję poznać również innych mieszkańców apartamentowca, między innymi: zgryźliwą starszą panią, szalonego naukowca oraz oryginalne zwierzaki. Narracja przedstawiona jest nie tylko z perspektywy tytułowej Amelii i Kuby, ale również ze strony innych osób, dzięki czemu możemy poznać myśli chłopca z zespołem Aspergera czy sześcioletniej Mi, która jest urocza, w swojej dziecięcej naiwności.

Autor zwraca szczególną uwagę na zdolność odczuwania stanów psychicznych innych osób, zrozumienie innych jest bardzo istotną sprawą. Książkę kieruje gównie do dzieci w wieku od siedmiu do dwunastu lat, chce nauczyć ich postrzegania rzeczywistości z perspektywy różnych osób. W swej twórczości uwzględnia problemy współczesnych dzieci. Jego powieści bawią, uczą i odwołują się do zagadnień takich jak przyjaźń, odpowiedzialność oraz dobre maniery.

Nie można zapomnieć również o poruszanym problemie ochrony przyrody. Ostatnio gorący jest temat wycinki drzew, choć autor, pisząc tę książkę rok temu, nie mógł wiedzieć, że tak właśnie będzie. Ochrona walorów krajobrazowych, utrzymanie trwałych procesów ekologicznych, kształtowanie właściwych postaw, zachowanie dziedzictwa geologicznego – tak łatwo machnąć na wszystko ręką, a nasze postępowanie ma wpływ na przyszłość, dlatego dzieci powinny od najmłodszych lat nauczyć się dbać o naturę.

Albert – dziewięcioletni brat Amelii nieprzypadkowo ma zespół Aspergera. To kolejna rzecz, na którą Rafał Kosik zwraca uwagę. Dawniej dzieci z tą chorobą były wykluczane ze środowiska swych rówieśników, dziś dzięki postępowi medycyny, te nierzadko inteligentne dzieci mają szansę rozwinąć swe zdolności. Nikt nie powinien być odpychany czy wyśmiewany ze względu na rzeczy, na które nie ma wpływu. Czytając powieści takie jak „Tajemnica dębowej korony”, dziecko może dowiedzieć się, na czym polega ta choroba.

Polecam Wam zarówno tę powieść, jak i inne książki dla dzieci i młodzieży, które wyszły spod pióra Rafała Kosika. Pisarz w umiejętny sposób potrafi połączyć ciekawą, zabawną historię z elementami nauki. Z przyjemnością w przyszłości pokażę jego książki swoim dzieciom.

Proza przemyślana. Widać, że autor to nie tylko pisarz dla dzieci, ale także znakomity autor książek dla dorosłych. Amelia i Kuba kolejny raz zadziwiają młodych czytelników. Jest super!

Rafał Kosik to pisarz znany przede wszystkim z doskonałego cyklu przygodowego dla młodzieży. Oczywiście chodzi tutaj o perypetie Feliksa Neta i Niki. Oczywiście, to nie jedyne jego dzieła. Całkiem sporo opowiadań, książki dla dorosłych, czyli pełne koło można by powiedzieć. Całkiem niedawno wydał również cykl dla młodszych czytaczy. Amelia i Kuba, bo taki tytuł ma ten cykl, opowiada o zwariowanych zdarzeniach, jakie są udziałem tej dwójki ich rodzeństwa i przyjaciół. To co miało być tylko jednorazową odskocznią doczekało się właśnie piątego tomu.

"Tajemnica dębowej korony", to historia potężnego i wiekowego drzewa które skrywa niejedną tajemnicę. Gdy okazuje się, że ktoś pragnie aby roślina zniknęła z powierzchni ziemi dzieciaki ruszają na ratunek. Przy okazji dowiadują się pewnych rzeczy o samych sobie, oraz znajdują coś, co raczej nie jest wytworem natury. Przekonajcie się sami.

Pisarz ten przede wszystkim darzy wielką sympatią swoich bohaterów, co widać na każdym kroku. Książka aż iskrzy się humorem, nie brakuje także chwil grozy. Autor przemyca także, pod pozornie prostą fabułą takie wartości jak przyjaźń, czy empatię dla drugiego człowieka. Dzieci powinny być zachwycone. A i ja przeczytałem ten z radością. Polecam, zachęcam do lektury.

GRUSZKI NA WIE… ZNACZY JABŁKA NA DĘBIE

Kosik, wraz z postępem kariery, zaczął coraz bardziej obniżać wiek odbiorców, do których kierowane były jego książki. Zadebiutował literaturą dla dorosłych, potem stworzył serię dla młodzieży (a raczej wciąż ją tworzy), która stała się jego opus magnum, a wreszcie przeszedł do utworów dla dzieci, czyli cyklu „Amelia i Kuba”. W tym ostatnim przypadku wszystko wyglądało dość niepozornie, właściwie wydawało się, że będzie to jednorazowa przygoda, pewien eksperyment, ale właśnie na rynku pojawił się piaty tom przygód sympatycznych młodych bohaterów, a tytuł zaczyna powoli wyrastać na godnego rywala „Felixa, Neta i Niki”.

Amelia i Kuba, dwójka jedenastolatków, wraz z rodzeństwem (cierpiącym na zespół Aspergera Albertem oraz szaloną Mi) zamieszkuje apartamentowiec przy wszystkich zwany Zamkiem. Na jego terenie przeżyli wiele przygód i odkryli już niejedną tajemnicę, ale to dopiero początek. Tym razem sekret dotyczy starego dębu, drzewa większego, niż sam Zamek, rosnącego na środku dziedzińca, a na trop zagadki wpada pewnego dnia Kuba, kiedy wspina się na nie by zdjąć Gomułkę, kotkę sąsiadki. Wśród gałęzi znajduje rzeczy, których nie powinno tam być, z samego dębu spada zresztą także jabłko (!), a przy okazji chłopiec zauważa coś, co nie może być tworem natury. Jeśli dodać do tego wszystkiego dziwne terkotanie, może to oznaczać tylko jedno – kolejną szaloną przygodę. Czy dzieciom uda się odkryć sekret starego drzewa zanim to, z powodu starań sąsiadki, zostanie ścięte? Co z tym wszystkim mają wspólnego małpa i amazońskie pijawki? I do czego przydać się może dron uzbrojony w… kurtkę niewidkę?

Kosik wie jak zaciekawić, i to nie tylko dzieci. Każda z jego książek, niezależnie od tego do jakiej grupy wiekowej jest dedykowana, bazuje na dojrzałym, intrygującym i inteligentnym pomyśle. Większość współczesnych autorów zajmujących się literaturą dla młodszych uważa, że ich czytelnicy nie zrozumieją bardziej złożonej historii czy pomysłu, dlatego popadają w skrajną infantylność, często porzucając przy tym sens i logikę – dziecko i tak nie zauważy. Utwory Kosika są inne, ich fabuła jest przemyślana i dobrze skrojona, bohaterowie wyraziści i wcale nie kryształowi, a dydaktyzm wyraźny, lecz nienachalny. Ciekawa jest też sama zagadka, a natłok wydarzeń i niezwykłości, jakie przewijają się przez kolejne rozdziały (i tomy) wcale nie sprawia wrażenia wysilonego czy naciąganego. W świecie Amelii i Kuby (a zarazem i świecie Felixa, Neta i Niki), choć akcja dzieje się w rzeczywistych miejscach, jest to częścią swoistej mitologii, którą przyjmuje się bez zastrzeżeń.

Poza tym „Amelia i Kuba” to seria napisana lekko, prosto, ale z talentem i zachowaniem literackich wartości. Te książki rzeczywiście chce się czytać, a to w świecie nastawionym na szybki przekaz wizualny ma naprawdę duże znaczenie. Dobrze więc, że Kosik nie zamierza szybko przestać dostarczać dzieciom kolejnych lektur, a z każdą książką potwierdza na dodatek, że jest jednym z najlepszych rodzimych twórców. Polecenie Wam „Tajemnicy dębowej korony” to więc właściwie tylko formalność, ale mimo wszystko to zrobię: sięgnijcie, bo warto, jak zresztą po wszystkie pozostałe tomy tej serii, nie ważne, że każdy z nich można czytać niezależnie - tak dobrej zabawy nie chce się kończyć na jednej tylko książce.