Amelia i Kuba. Stuoki Potwór

Podszywanie się pod drugą osobę. Zabawy, ale też łobuzerstwo. Zatargi w rodzeństwie i wychowywanie dzieci. Konfrontacja i ośmieszenie świata dorosłych. Życie i twórczość celebrytów. Czyta się łatwo i przyjemnie, będzie się podobać.

OCZYWIŚCIE ŚWIETNY TOM

Jakiś czas temu wydawało się, że „Amelia i Kuba” to bardziej poboczny projekt, który stanowi jedynie chwilową odskocznię od kolejnych części sztandarowej serii Kosika, „Felixa, Neta i Niki”, ale właśnie na rynek trafił trzeci (a właściwie czwarty) tom z przygodami tych bohaterów i wszystko wskazuje na to, że Amelia, Kuba i ich zawirowane rodzeństwo zagości na dłużej na naszych półkach. I bardzo dobrze, bo to znakomita propozycja dla dzieci, którą czyta się jednym tchem i z wielką przyjemnością.

Tym razem w życie naszych bohaterów wkraczają zmiany. Kiedy pewnego dnia Amelia czyta na szkolnym forum wpis od Kuby, że ten ją kocha, jej zdumienie jest równie wielkie, jak zadowolenie. Co dziwne sam Kuba również jest wcale nie mniej zdumiony, jak ona. Jednak to dopiero początek kłopotów. Szerzące się w Oak Residence akty wandalizmu sprawiają, że mieszkająca tu znana, acz kiepska piosenkarka, celebrytka, jakich wiele, wpada na pomysł zainstalowania monitoringu, do którego dostęp mieliby wszyscy lokatorzy, którzy sami pilnowaliby porządku. Propozycja zostaje wcielona w życie, ale monitoring obywatelski nie do końca służy temu, czemu powinien. Jak w tej nowej sytuacji odnajdą się Amelia i Kuba, ale także ich rodzeństwo – szalona Mi i autystyczny Albert? I jest też oczywiście ważniejsza jeszcze kwestia: czym jest tajemniczy stuoki potwór, który pojawił się w okolicy rezydencji, lecz nikt poza dziećmi najwyraźniej go nie widzi?

Jak zwykle Kosik stworzył znakomitą powieść, którą pokochają młodzi czytelnicy. Jest tu właściwie wszystko, czego może oczekiwać współczesne dziecko sięgające po powieść, a więc i humor, i przygody, i nutę grozy, i miłość, i szkolne kłopoty, i nowoczesną technologię także. Do tego lekki, prosty styl, urocze ilustracje (dotychczasowe grafiki Kosika zastąpiły rysunki Jakuba Grocholi i pasują równie dobrze do całości, jak te wcześniejsze) i tradycyjna porcja czegoś ponad. Autor bowiem uwielbia satyrę i komentowanie otaczającego nas świata i to te momenty, często bardzo absurdalne (domokrążca rządzi – jeśli kupią państwo produkt x w cenie y, drugi taki sam otrzymają państwo całkiem gratis w cenie z…), potrafią przekonać do całości nie tylko najmłodszych czytelników.

Poza tym, co uwielbiam u Kosika, jego pomysły i rozwiązania fabularne, nawet jeśli przeznaczone dla dzieci zachowują zasady logiki i dalekie są od infantylności. I tak właśnie powinno być, bo sam jako dziecko nie znosiłem, kiedy twórcy traktowali mnie jakbym nie potrafił zrozumieć o co im chodzi.

Dlatego też gorąco polecam Wam serię „Amelia i Kuba” i z niecierpliwością czekam na kolejne książki Rafała Kosika – tak te dla dzieci i młodzieży, jak i dorosłych, bo to jeden z najlepszych polskich pisarzy poruszających się w ramach fantastyki.

Rafał Kosik jest polskim pisarzem. Tworzy głównie książki z gatunku science fiction. Zaczął studia na Politechnice Warszawskiej. Przerwał je jednak, by otworzyć agencję reklamową Powergraph, która następnie przekształciła się w wydawnictwo. Jest dyrektorem kreatywnym i grafikiem. Tworzy również rysunki satyryczne. Prócz cyklu dla młodzieży opublikował również książki dla dorosłych, między innymi: „Mars”, „Vertical” i „Kameleon”. Jest laureatem licznych nagród.

Amelia i Kuba – tytułowi bohaterowie są jedenastoletnimi urwisami, które wraz z przyjaciółmi przeżywają morze przygód. Amelia rzuca do sieci coś czego potem żałuje, Kuba konstruuje kablówkę do niepodsłuchiwania, Albert, inteligentny dzieciak służy dobrą radą, gdy ktoś o nią poprosi, Mi poszukuje merynosa. W tle toczy się życie ludzi zamieszkałych na jednym osiedlu zwanym zamkiem. Co z tym wszystkim ma wspólnego stuoki potwór? Musicie przekonać się sami.

O ile sugerowałam, że seria o Felixie, Necie i Nice będzie bardziej odpowiednia dla starszych dzieci o tyle Amelia i Kuba mogą przypaść do gustu młodszym odbiorom. Książka ma dużą czcionkę oraz wiele obrazków, przez co dorosły czytelnik może się z nią „rozprawić” w jeden dzień. Nie zabrakło oczywiście lekkiego pióra i poczucia humoru Rafała Kosika – co w jego powieściach lubię najbardziej. Gdybym miała dziecko z przyjemnością czytałabym mu tę pozycję.

Prezentowana przeze mnie ksiażka jest nie tylko ciekawa i zabawna, jest również pouczająca i niesie za sobą przesłanie. Uczy dzieci między innymi tego, by nie robić drugiemu, co jemu nie miłe. Zawiera to, co literatura dziecięca zawierać powinna: wartką akcję, szalone przygody, sympatycznych bohaterów, rysunki i barwne, pobudzające wyobraźnie opisy. Życie codzienne postaci zostało ukazane w krzywym zwierciadle. Mamy do czynienia z codziennością, ale ubarwioną zabawnym wyolbrzymieniem stereotypów.

Świat dzieci wygląda zupełnie inaczej niż świat dorosłych. Jest mniej skomplikowany i bardziej beztroski. Często jednak młodzi ludzie napotykają rzeczy, których nie rozumieją. Każdy z nas był kiedyś dzieckiem i ma wspomnienia z tamtych czasów, które choć są zakurzone, odległe, to dają o sobie czasami znać. Miło na moment powrócić do tych radosnych, sielankowych czasów. Rozmawiając z dziećmi kuzynów, znajomych, czasami nie mogę się nadziwić jak bogatą wyobraźnie potrafią mieć te grzdyle. Rafał Kosik przenosi czytelników w świat młodych ludzi, a Wy jedyne co musicie zrobić, to dać mu się porwać.

Książki Felix, Net i Nika odniosły ogromny sukces i stały się bardzo popularne, Amelia i Kuba to podobna konwencja, ale z przeznaczeniem dla młodszych dzieci – od 7 lat. Uważam, że jest równie dobra, co tamten cykl, a może i lepsza, bo świeża.

Pokazuje jak możemy zaszkodzić drugiej osobie, poprzez działanie pod wpływem impulsu, kiedy nie przemyślimy konsekwencji. Dzieci wiele mogą wynieść z tej książki, edukuje ona przez zabawę, bo jej czytanie to naprawdę dobra zabawa.