Alicja w Krainie Idei

Są takie książki, które kończy się czytać… i przez chwilę nie da się wrócić do rzeczywistości. Bo coś się przesunęło. Coś cicho, ale wyraźnie zmieniło swoje miejsce w środku. Alicja w krainie idei jest właśnie taką książką – nie tylko się ją czyta, ale się w niej zatrzymuje, oddycha nią, a potem… nosi ją w sobie jeszcze długo …

Już pierwsze pytanie uderza z niezwykłą siłą: jakie jedno zdanie byłoby warte tego, by mieć je na zawsze – na skórze, w sercu, w myślach? To pytanie wydaje się proste, niemal niewinne, a jednak szybko okazuje się, że prowadzi w głąb – bardzo osobistą, czasem niewygodną, ale też niesamowicie potrzebną.

Alicja, którą spotykamy, nie jest już dziewczynką z bajki. Jest kimś znacznie bliższym nam – zagubioną, wrażliwą, świadomą chaosu świata i jednocześnie bezradną wobec jego ogromu. To bohaterka, która nie udaje, że ma odpowiedzi. Ona dopiero uczy się pytać. I właśnie dlatego jej podróż jest tak prawdziwa. W jej wątpliwościach odbija się współczesność – lęk o przyszłość, poczucie braku oparcia i potrzeba sensu w świecie, który często wydaje się go pozbawiony. I wtedy zaczyna się coś niezwykłego.

Kraina Idei nie jest miejscem – jest doświadczeniem. Jest przestrzenią, w której myśli mają kształty, a filozofia przestaje być abstrakcją i staje się spotkaniem. To właśnie tu Alicja trafia na wielkich myślicieli, ale nie jako uczennica na wykładzie – raczej jako ktoś, kto siada naprzeciw i zaczyna rozmawiać.

Spotkanie z Konfucjuszem ma w sobie spokój i harmonię – przypomina, że życie można oprzeć na prostych zasadach, które porządkują chaos. Wędrówka przez świat Platona to moment niemal metafizyczny – jakby ktoś nagle uchylił zasłonę i pokazał, że rzeczywistość ma drugie dno. Z kolei Hypatia wnosi do tej podróży niezwykłą siłę – odwagę myślenia, która nie boi się świata, nawet jeśli świat bywa okrutny.

A potem pojawiają się kolejne głosy – Jean-Jacques Rousseau z jego tęsknotą za naturą i autentycznością, René Descartes z uporczywym poszukiwaniem pewności, Friedrich Nietzsche, który burzy wszystko, co wydaje się oczywiste, i Sigmund Freud zaglądający w głąb tego, co niewypowiedziane.

Każde z tych spotkań jest inne. Każde zostawia ślad. Każde porusza inną strunę. I co najpiękniejsze – ta książka nie próbuje dać jednej odpowiedzi. Ona pokazuje, że odpowiedzi mogą być różne. Że można się wahać. Że można nie wiedzieć. I że to też jest w porządku.

Zachwyciło mnie, jak subtelnie i jednocześnie głęboko autor prowadzi czytelnika przez te wszystkie warstwy. Nie ma tu patosu, nie ma zadęcia – jest za to czułość wobec myślenia. Jest zgoda na to, że każdy z nas jest w drodze. Styl autora jest jak rozmowa przy herbacie – spokojny, ale pełen znaczeń, lekki, ale zostawiająca echo.

Ta książka jest mądra – ale to nie jest mądrość, która przytłacza. To mądrość, która otwiera. Która nie mówi: „tak masz żyć”, tylko pyta: „a jak Ty chcesz żyć?” I właśnie w tym pytaniu jest jej największa siła.

Podczas lektury miałam wrażenie, że nie tylko towarzyszę Alicji, ale że idę razem z nią. Że razem się gubię, zatrzymuję, zachwycam, czasem nie zgadzam, a czasem nagle czuję to ciche „tak” – moment, w którym jakaś myśl trafia dokładnie tam, gdzie powinna.

I może właśnie dlatego ta książka zostaje pod skórą. Bo nie daje gotowego tatuażu. Daje coś więcej – przestrzeń, w której można go odnaleźć samemu.

To jedna z tych lektur, które czyta się sercem i rozumem jednocześnie. Które nie kończą się na ostatniej stronie. Które wracają – w rozmowach, w ciszy i w chwilach zwątpienia.

Jeśli szukasz książki, która naprawdę Cię poruszy, zatrzyma i pozwoli spojrzeć na świat trochę inaczej – sięgnij po nią. To nie jest tylko historia Alicji. To jest historia każdego z nas, kto choć raz próbował znaleźć jedno zdanie, które nada sens całej reszcie.

Dziś chcę Wam opowiedzieć o wyjątkowej książce.

"Jeżeli miałabyś wytatuować sobie jedno jedyne zdanie, jakie byś wybrała?"

Takie pytanie zadaje czytelnikom oraz Alicji, bohaterce.

Wraz z moją imienniczką zwiedziłam krainę idei, by poznać wielu wielkich myślicieli i filozofów, i by odnaleźć tę jedną sentencję, która może prowadzić przez życie.

Od początku lektury zaznaczałam sobie potencjalne zdania, ale im dalej w las, tym trudniej. Nie sposób wybrać jednego.

Alicja poznaje Konfucjusza, Diogenesa, Epikura, Platona. Będzie świadkiem końca Hypatii, zatańczy z Rousseau. Rozmawia z Kartezjuszem, Laozi, Nietzsche, Wolterem, Freudem. Po drodze zajrzy też do Indii i Chin i na ostatni wykład Hegla. Podróż przez epoki i rewolucje - niestety żadne z tych spotkań nie pomaga jej znaleźć odpowiedzi na pytanie "Jak żyć?". Ta historia nie odpowiada na to pytanie, ale budzi ciekawość, pobudza, by zadawać więcej pytań.

W tej przygodzie towarzyszą jej rezolutne myszki, wróżka "Zaprzeczenie" oraz kangur , który ma na każdy temat fiszki. Trochę magicznie, mrugnięcie okiem do osób które pokochały Alicję w krainie czarów.

Czy wiedząc, że jest to książka z dziedziny filozofii i etyki sięgnęłabym po nią? Raczej nie.

Czy gdybym przeczytała ją wiele lat temu, kiedy miałam na studiach filozofię, chodziłabym na zajęcia chętnie i zdała egzamin za pierwszym razem? Zdecydowanie tak! Filozofia nie musi być zamknięta w murach i nudnej narracji. Autor nie tylko w prosty i czytelny sposób tłumaczy Alicji i czytelnikom zawiłości przekonań kolejnych wielkich myślicieli, ale też wciąga nas w świat idei i sprawia, że mamy ochotę dowiedzieć się więcej.

Ta książka jest moim tegorocznym zaskoczeniem i szczerze polecam Wam. Warto ją poznać.

Wkrocz do świata filozofów i stań oko w oko z tymi, którzy od wieków poszukiwali odpowiedzi na fundamentalne pytania. Wystarczy tylko usiąść wygodnie i podążać śladem bohaterki książki Rogera-Pola Droita pt. „Alicja w Krainie Idei” z oferty Wydawnictwa Znak Koncept, w przekładzie Beaty Geppert.

Podróż Alicji - niespokojnej duszy i nieco zagubionej w świecie nastolatki - nie jest zwykłą wędrówką przez stulecia. To intelektualna przygoda, w której każdy krok prowadzi ku kolejnym pytaniom, często bardziej intrygującym niż odpowiedzi.

Autentycznie zachwyca sposób, w jaki autor splata lekkość narracji z ciężarem filozoficznych rozważań. Dzięki temu nawet najbardziej zawiłe koncepcje stają się przystępne i - co najważniejsze - wyjątkowo aktualne.

Spotkania z wielkimi myślicielami jak np. Sokrates, Budda czy Marek Aureliusz są tu dialogiem - czasem zaskakującym, czasem prowokującym, a momentami wręcz rozbrajająco prostym. Droit niejako uwalnia filozofowanie. Pokazuje, że filozofia nie musi być zamknięta w akademickich murach, a może być Naszym sposobem patrzenia na świat.

„Alicja w Krainie Idei” to połączenie baśniowości, którą znacie z „Alicji w Krainie Czarów” i historii filozofii: od jej zarania aż po wiek XX. To wyjątkowo ciekawy mariaż i satysfakcjonujący nawet dla tych, którzy jak ja, nie zachwycali się w dzieciństwie światem z powieści Lewisa Carolla. Postaci różowych myszek, Kangura czy Wróżki Sprzeciw trafiają do mnie znacznie bardziej i - co najważniejsze - przydają sensu poszczególnym epizodom tej filozoficznej podróży.

Ta książka, słusznie zestawiana w jednym szeregu ze „Światem Zofii”, przypadnie do gustu osobom, które dopiero zaczynają swoją przygodę z filozofią, ale i tym, którzy już ją znają i chcą przypomnieć sobie, dlaczego kiedyś ich zachwyciła. To lektura, która nie narzuca odpowiedzi, lecz subtelnie zachęca do ich szukania.

I może właśnie w tym tkwi jej największa wartość: w umiejętności budzenia ciekawości. Bo po zamknięciu książki trudno nie zadać sobie choć jednego pytania więcej niż przed jej otwarciem.

Czym się kierować w życiu, jeśli wszystko zmienia się nieustannie i wcale nie napawa optymizmem? Wojny, skażona natura, katastrofy, śmierć, strach przed tym, co może wydarzyć się w przyszłości i wiele innych wydarzeń, jakie codziennie wyłaniają się z mass mediów nie pomagają w wyznaczenie kierunku jakim chcemy podążać. Jak pośród tak wielu możliwości i równocześnie ograniczeń wybrać odpowiedni drogowskaz? A gdyby tak jedno zdanie było adekwatne i do spokojnych momentów oraz tych katastrofalnych? Niezależnie od upływu lat wciąż byłoby aktualne i dawało nadzieję otuchę, motywowało do pójścia do przodu, lecz i ostrzegało przed zrobieniem kroku albo zatrzymaniem się? Czy w ogóle istnieje kilka słów, jakie nieustannie byłyby przewodnikiem?

Wyobraź sobie, że odkrywasz w ogrodzie dziurę i jako ciekawa osoba wejdziesz do niej i trafisz nie do Krainy Czarów a Idei. Jeżeli myślisz, że to nie dla ciebie to zastanów się dobrze, bo dostajesz właśnie zaproszenie do niezwykłej podróży w czasie, do różnorodnych epok, państw, oraz poznasz wiele interesujących ludzi, jacy odcisnęli swój ślad historii. Nie jest to wycieczka gdzie hurtowo i bez zastanowienia odhaczymy kolejne punkty. W tej eskapadzie myślenie jest podstawą, tak samo jak i refleksja, panuje wolność wypowiedzi, lecz pod pewnym warunkiem – uzasadnienia swojego zdania. „Alicja w Krainie Idei” to nie jest są wykłady i monologi, a seria rozmów tytułowej bohaterki z filozofami, uczonymi i mędrcami. Sokrates, Hypatia, Nietsche i Louise Dupin oraz Marks, a to jeszcze nie wszyscy, których mamy okazję spotkać i być świadkiem niezwykłych konwersacji. Nie z rodzaju akademickich, lecz prowadzonych swobodnie, chociaż dotyczących fundamentalnych spraw. Odbrązowienie historycznych postaci i pokazanie ich interakcji ze współczesną nastolatką, szukającej jednego zdania, jakie poprowadziłoby ją przez życiowe meandry doskonale do siebie pasują.

Od starożytności po współczesność. Podróż nie za jeden uśmiech, lecz w poszukiwaniu słów, mogących być jej mottem. Ponad dwadzieścia wieków idei, kontrastowych, czasem będących do siebie w zupełnej opozycji, powstałych w różnych epokach, niekiedy zapomnianych albo nie do końca dobrze rozumianych i tu właśnie pojawia się tytułowa postać. Roger Pol Droit nie poszedł na skróty, nie wybrał najbardziej tylko najpopularniejszych postaci z filozoficznego panteonu i nie stworzył kolejnego kompendium myśli filozoficznych. A co w takim zrobił? Pokazał złożoność filozofii i co ważniejsze jej rolę oraz jak kształtuje nurty społeczne, chociaż często nie stoi w pierwszym rzędzie, lecz gdzieś między wierszami. Na co dzień nie dostrzegamy tego, traktujemy ją jako odległą kategorię nauki, mającą mało związków z codziennością. Jednak autor „Alicji w Krainie Idei” z każdą przytaczaną koncepcją trafia w punkt i pokazuje wpływ na nasz świat czy to w przeszłości czy też w teraźniejszości oraz jak jest jednym z elementów przyszłości. Jaka jest rola głównej bohaterki? Na to pytanie czytelnicy muszą sobie odpowiedzieć samodzielnie, lecz wyczuwamy, domyślamy się i dostrzegamy ją wcześniej bądź później. Coś jeszcze różni tę książkę od innych, podobnych gatunku, ale różniących się przesłaniem. Rola jej twórcy, będącego autorem, lecz także… To już najlepiej odkryć samemu.

"Idea godna tatuażu"

Książkę rozpoczynamy od poznania Alicji. Dziewczynkę z głową pełna pytań, niepewności, zdaje się już prawie dorosłą. Postanawia ona poszukać odpowiedniego zdania, które będzie znaczące i odpowiednie żeby wytatuować je na swoim ciele i zostać z nim na zawsze. Podobnie do "Alicji w Krainie Czarów" Lewisa Carrolla, trafia ona do przedziwnej krainy. Jak się okazuje jest to Kraina Idei.

Spotyka na swojej drodze rożne zwierzęta, wróżkę, królową, którzy maja pomóc jej w odkrywaniu i objaśnianiu krainy.

Kraina Idei - znajdują się w niej wszystkie idee zawarte w książkach, myślicieli, ze wszystkich epok, cywilizacji, tradycji. Przebywają tu specjaliści - filozofowie. Zamieszkują ją ludzie wszystkich narodowości, ze wszystkich epok. To kraina wolności, podróżuje się w niej w czasie.

Co jakiś czas autor pokazuje nam fragmenty dziennika który prowadzi Alicja. Zapisuję w nim ona jedno wybrane przez siebie zdanie, które ją poruszyło, które ma szanse stać się tym właśnie jedynym które warto będzie sobie wytatuować. Każde zapisane zdanie jest później dogłębnie opisane, wytłumaczone jest jego sens i znaczenie. W dzienniku umieszcza też swoje przemyślenia.

Zdania, które zapisuje pochodzą m. in. z dzieł tj.: Faust, Kot i lis, Obrona Sokratesa, Etyka nikomachejska, Żywoty sławnych mężów, List do Menoikeusa, Kobierce, Książę, Waga probiercza, Rozprawa o metodzie, Światowiec,Rozprawa o naukach i sztukach, Zasady filozofii prawa, Ecce Homo.

Oprócz poznawania idei poszczególnych filozofów, nasza bohaterka, jak również my, czytelnicy, poznajemy fragmenty historii tych wybitnych postaci.

Filozofowie, których spotyka: Sokrates, Platon, Arystoteles, Diogenes, Epikur, Marek Aureliusz, Budda, Konfucjusz, Laozi, Hypatia, Awicenna, Montaigne, Machiavelli, Kartezjusz, Spinoza, Louise Dupin, Wolter, Rousseau, Kant, Hegel, Karol Marks, Nietzsche, Freud.

Oprócz tych których spotyka, dostaje również informacje o różnych innych, licznych filozofach i ich ideach.

Na końcu dochodzi do dziwnej sytuacji spotkania bohaterki z autorem. Kim okaże się autor? Czy Alicja odnajdzie jednoznaczną odpowiedź na swojej pytanie? Czy odnajdzie to jedno najważniejsze zdanie? Przekonajcie się sami.

Na samym początku, po wzięciu książki do ręki trochę obawiałam się czy nie będzie może dla mnie za trudna, że będę męczyć się przy jej czytaniu, że nie zrozumiem. Jednak już po wstępie moje obawy zniknęły. Forma jaką autor nam proponuję na poznanie tylu ważnych ideii, filozofii, jest bardzo przystępna. Analogia do dzieła Lewisa Carrolla wprowadza pewna lekkość odbioru często nie łatwych treści. Bardzo dobrze do mnie trafia taki sposób przekazywania wiedzy. Skupienie jest wskazane jednak nie jest to męczące. Pochłonęła za jednym posiedzeniem pół książki. Bardzo wartościowa lektura ukryta pod niepozorny formą. Dodatkowo piękne wydanie cieszy oczy. Polecam!