Alicja. The Chronicles of Alice. Tom 1

"Alicja w krainie czarów" nigdy nie należała do moich ulubionych historii. Było w niej za dużo irracjonalności, czułam się skołowana, miałam wrażenie, że pogoń za białym królikiem jest bardzo złym pomysłem. Zdecydowanie wolałam beztrosko bawić się z Kubusiem Puchatkiem. A co z wersją "Alicji" dla dorosłych, w której horror staje się faktem, a krew leje się strumieniami? No, jest lepiej, bo przynajmniej mam tę pewność, że będzie źle!

Przyznaję, że podobało mi się to szaleństwo od początku do końca. Nie zatrzymywałam się, nie oglądałam za siebie, szłam za Alą i Topornikiem wciąż przed siebie. Liczyłam na dużo zaskakujących wydarzeń i je dostałam. Byłam zachwycona ulubienicą Gąsienicy, w życiu nie przyszłaby mi do głowy takiego rodzaju tortura (to chyba dobrze o mnie świadczy). Bardzo podobało mi się, w jaki sposób autorka zabawiła się oryginalną historią. Główna bohaterka jest starsza, po przejściach, których nie pamięta, jej podróż, która dla nas wszystkich jest nowością, bo nie wiemy, czego się spodziewać, jest jednocześnie próbą odtworzenia wydarzeń, które już znamy. Na nasze wspomnienia z lektury Lewisa Carrolla nakłada się więc "prawdziwa" o wiele brutalniejsza wersja Christiny Henry.

Jakby się nad tym zastanowić, to wszyscy źli dążyli do możliwości zgwałcenia i/lub torturowania kobiety. Jest to bardzo często przywoływane, jakby nadrzędnym celem całej podróży było poradzenie sobie przez Alicję z jej własną traumą. Z jednej strony przez to bossowie się do siebie upodabniają, a szkoda, ale z drugiej, hmm... to w końcu bajka Alicji, ona jest w centrum zainteresowania. Co jeśli cała ta historia jest wyłącznie szaleństwem w jej głowie, dlatego właśnie gwałt wraca jak echo, a źli potężni mężczyźni muszą umrzeć, żeby ona mogła się wyleczyć? Mam wrażenie, że wszystko tutaj zostało tak skonstruowane, że można to odwrócić do góry nogami i też będzie miało sens.

Polecam miłośnikom fantastyki, a w szczególności horrorów i ostrzegam przed wysokim poziomem krwi i szaleństwa w tym tytule. Jestem bardzo ciekawa kolejnej części, która już zresztą czeka na półce.

„(…) w głębi serca Alicja wiedziała, że nigdy nie odzyska wolności. Zepsuła się, a Nowe Miasto nie lubiło niczego, co zepsute i niedoskonałe. Tam lubiono tylko to, co nowe i całe. Alicja nie pamiętała już prawie czasów, gdy była nowa i cała. Miała wrażenie, że tamta dziewczyna była jakimś innym człowiekiem, kimś kogo znała dawno temu i daleko stąd.”

Alicja mieszkała z rodzicami i starszą siostrą w Nowym Mieście, wiodła spokojne życie, toczące się powoli bez żadnych przygód. Ale to było dawno, zbyt dawno by mogła sobie to dokładnie przypomnieć. A wszystko zmieniło się w dniu gdy wraz ze swoja przyjaciółką udała się na urodzinowy podwieczorek do Starego Miasta. Pamięta z niego jedynie herbatę, krew i mężczyznę z białymi, króliczymi uszami. Nie wie jak wróciła do domu, ani skąd wzięła się długa blizna na jej twarzy. Po tej sytuacji trafiła do szpitala psychiatrycznego. Jej jedynym przyjacielem stał się przebywający w sąsiednim pokoju Topornik, z którym dziewczyna rozmawia przez mysią dziurę w ścianie. On również nie wiele pamięta ze swojego wcześniejszego życia. Gdy w szpitalu wybucha pożar bohaterowie uciekają, by odkryć tajemnice swej przeszłości w mrocznych zaułkach Starego Miasta. Jednak nie tylko oni wydostali się z płonącego budynku. Ich tropem podąża Dżaberłak, przerażająca bestia mająca dziwny wpływ na zachowanie Topornika i zabijająca wszystko na swojej drodze.

„Wydawało się, że Stare Miasto to pozbawiony początku i końca labirynt krętych uliczek, schodów i wąskich alejek łączących budynki, które od wieków remontowano i budowano od nowa na ruinach poprzednich prowizorek. Nie było tu niczego nowego ani lśniącego, nawet dzieci wyglądały tak, jakby od razu urodziły się przygniecione brzemieniem starości.”

Podróż ulicami Starego Miasta i przeciwności, na które trafiają bohaterowie mają ogromy wpływ na nich samych i ich relacje. Alicja początkowo wystraszona i niepewna z każdym kolejnym starciem odnajduje w sobie coraz więcej siły, odwagi i wiary we własne możliwości. Jej postać była dla mnie interesująca, choć nie jest to mój ulubiony typ bohaterki. Bardzo dobrze przedstawiony jest jej rozwój, to jak patrzy na otaczający ją świat i swojego towarzysza. Z kolei Topornik dzięki niej zaczyna bardziej panować nad sobą, choć gdy odkrywa kolejne fragmenty swojej przeszłości, rozumiemy w pełni jego motywację i przepełniającą go nienawiść. Razem tworzą bardzo ciekawą parę, choć przyznam, że osobiście Topornik bardziej przypadł mi do gustu.

„Jest mężczyzną” - pomyślała Alicja. „A nawet najlepsi z mężczyzn mogą ulec pokusie ciała, które tak śmiało się przed nimi odsłania”.

Akcja książki toczy się niemal jak w grze i chyba dzięki temu tak łatwo się ją czyta. Bohaterowie odwiedzają coraz to nowe miejsca, dzięki którym odkrywają fragmenty swojej przeszłości, spotykają na swojej drodze ludzi, którym pomagają, lub którzy dają im wskazówki. Jednak z każdym kolejnym tropem pojawiają się też nowe tajemnice. Ich obecność wzbudza zainteresowanie bossów Starego Miasta. Brutalna przemoc przeplata się z niesamowitą magią. Pod tym względem zachwycił mnie dom Cheshire’a i jego różany ogród równie piękny co niebezpieczny. Jednak większość lokacji nie ma w sobie takiego uroku, jest mroczna, brudna i odpychająca, a niebezpieczeństwo czai się niemal za każdym zakrętem. Szczególnie na Alicję, która nie ma pojęcia co jest w niej tak wyjątkowego, wie za to, że jest podwójnie zagrożona. Po pierwsze jest ładną kobietą, a te w Starym Mieście są cennym towarem, po drugie wiele osób zdaje się wiedzieć o jej bliźnie i tym który ją zrobił więcej, niż sama zainteresowana. Choć książkę czytałam w zeszłym roku, do dziś mam w pamięci opisy niektórych skrzywdzonych istot, dlatego jeśli nie lubicie krwawych scen to odradzam sięganie po tę pozycję. Tak samo w przypadku, gdy nie chcecie czytać o wykorzystywaniu kobiet, bo choć opisy może nie są zbyt dosadne (zwykle wszystko jest ukazane z perspektywy „niewinnej” Alicji) to jednak temat z różną intensywnością przewija się w zasadzie przez całą książkę. Jeśli jednak ponury klimat i brutalne opisy Wam nie przeszkadzają, zachęcam do zapoznania się z „Alicją”. Wartka akcja i ciekawie zbudowany świat zapewnią wam rozrywkę na kilka godzin.

Którą z ulubionych bajek z dzieciństwa, chcielibyście przeczytać w klimacie horroru?

„Alicja” zdecydowanie zniszczyła moje patrzenie na niewinność historii bajkowej Alicji z krainy czarów ;P sięgając po tę książkę, nie wiedziałam czego się spodziewać. Zdawałam sobie sprawę, że to horror, ale jakoś podświadomie nie mogłam przyjąć tego do wiadomości :P rozumiecie o co mi chodzi?

Alicja przebywa w szpitalu psychiatrycznym. Jedynie co pamięta to podwieczorek przy herbatce, długie białe uszy i …krew. Dziewczyna nie wie co się stało i dlaczego jest zamknięta w tym szpitalu. Jej jedynym przyjacielem, okazuję się Topornik, mieszkaniec celi obok, z którym porozumiewa się przez mysią dziurę. Gdy w szpitalu wybucha pożar, Alicja i Topornik uciekają, ale nie sami… wraz z nimi ucieka też coś potwornego i przerażającego – Dżaberłak – istota, którą będą musieli odnaleźć i pokonać! Ale żeby nie było za łatwo – po drodze zmierzą się z innymi bossami – Gąsienicą, Morsem i Chesirem, by na końcu tej wędrówki stanąć twarzą w twarz z Królikiem….

Ta książka zasiała spustoszenie w mojej głowie. Była tak psychiczna, że z jednej strony czytając byłam przerażona, a z drugiej ciężko mi było się od niej oderwać! I choć wydarzenia w niej zawarte odpychają i wprawiają w zdumienie, cała historia jest – o dziwo! – bardzo interesująca. Z każdą kolejną stroną byłam coraz to bardziej ciekawa tego spotkania z bossami, czy z samym królikiem. I choć przeczuwałam, że będzie to coś strasznego, to ubolewam, bo można było to ukazać w bardziej…. rozbudowany sposób? Mam wrażenie, że pomimo brutalności zawartej w każdym spotkaniu z nieprzyjacielem, można było wpleść trochę więcej, trochę bardziej wszystko rozbudować, żeby wręcz można było odczuć całe to starcie! Książka wywołuje ciarki na plecach – owszem. Ale mogłaby być o wiele lepsza. Zakończenie mnie trochę rozczarowało, spodziewałam się większego WOW, czegoś co mnie wyrwie z butów ;) ale jako całokształt historia bardzo mi się podobała! Jest mroczna, krwawa i …psychodeliczna! Czyli coś co lubię ;) będę czekać na drugi tom, bo jestem ciekawa dalszych przygód Alicji i Topornika!

Lata spędzone w szpitalu psychiatrycznym zdają się ciągnąć w nieskończoność. Alicja jest w stanie przetrwać ten czas tylko dzięki towarzystwu Topornika: człowieka z celi obok, który w przeszłości podobno dopuścił się licznych mordów, choć sam tego nie pamięta. Gdy szpital zaczyna płonąć, udaje im się uciec. Wtedy też jednak na świat zostaje uwolnione potężne zło.

Nigdy nie przeczytałam w całości „Alicji w krainie czarów”. Animacje odrzucają mnie skutecznie od lat i nigdy nie było mi z tym tytułem po drodze. Rzecz jasna znam jednak główne motywy z tej klasycznej książki i miałam już styczność z retellingami, z których najbardziej zapadło mi w pamięć opowiadanie Andrzeja Sapkowskiego – „Złote popołudnie”. Ten wstęp w tym przypadku wydaje mi się absolutnie konieczny, jako że „Alicja” Christiny Henry jest właśnie w pewnym sensie próbą ponownego opowiedzenia powieści Lewisa Carolla.

Jednak z powodu mojej nieznajomości oryginału mogę jedynie powiedzieć, że autorka regularnie odnosi się do motywów z oryginału. Bierze z nich jednak tylko to, co jest jej potrzebne dla samej fabuły, bawiąc się trochę konwencją i przede wszystkim tworząc własną wersje historii. Nawet, gdybym znała oryginalną wersje nie mam nic przeciwko takiemu podejściu. Ta książka jest dziełem Christiny Henry i autorka ma prawo pisać o czym chce i jak chce.

Szczególnie, że radzi sobie naprawdę bardzo dobrze. „Alicja” to książka napisana naprawdę ładnym językiem. Mimo sporej brutalności świata przedstawionego w żadnym razie nie czułam obrzydzenia spowodowanego zbyt dokładnymi, czy obleśnymi opisami, bo ich tu po prostu nie ma. Henry stawia na piękne porównania, na to poczucie zawieszenia między baśnią a rzeczywistością, malując słowem świat fantastyczny, któremu dość blisko do realizmu magicznego. Jednocześnie „Alicja” ma w sobie nieco młodzieżowy klimat, co w jej przypadku jest też właściwie tylko pewną cechą, którą ja oceniam raczej pozytywnie.

Mam wrażenie, że w tej powieści naprawdę wiele elementów jest umownych. Na przykład niektóre z dialogów w książce sprawiają to jakby sztuczne, oniryczne wrażenie. Są bardziej pewnym symbolem drogi postaci, niż faktyczną rozmowa. Gdyby autorka przyjęła jakąkolwiek inną konwencje uznałabym to za wadę, jednak do „Alicji” to po prostu niezmiernie pasuje. Podobnie jak niektóre wybory autorki związane z fabułą. Ona nie zawsze ma w pełni sens, samo światotworzenie też jest dość umowne. Ale przecież mówimy tu o retellingu „Alicji w Krainie Czarów” – to naprawdę nie jest rodzaj historii, w którym to ma aż takie znaczenie.

Jeśli chodzi o samą historię, autorka serwuje nam w tym przypadku powieść drogi. Bohaterowie muszą dostać się do ostatecznego punktu, przeżywając spotkania z kolejnymi postaciami i wydostając się z tarapatów, które przydarzają im się bardzo regularnie. Dość istotną postacią jest w tej historii, poza Alicją i Topornikiem, jest (bo jakby inaczej) Kot z Cheshire (choć w przerobionej przez autorkę wersji). Przyznam, że to chyba jedna z najciekawszych postaci w tej powieści w ogóle, ale to chyba nie powinno dziwić. W końcu to chyba w ogóle najbardziej znana i lubiana postać z oryginalnej powieści.

Choć tematycznie „Alicja” trochę skacze, bo każda nowa przygoda skupia się na nieco innym aspekcie to jest jeden motyw, który powtarza się przez całokształt. Henry dużo mówi o kobietach i tym, jak źle traktowane są w jej świecie. Często przy tym porusza tematykę nadużyć i przestępstw związanych z molestowaniem czy nawet morderstwem. Jak już jednak wspomniałam wcześniej – jej styl jest tak piękny i na tyle taktowny, że te opisy w żadnym razie nie wzbudzają obrzydzenia przez to, w jaki sposób są przedstawione. Obrzydzają same czyny, obrzydzają oprawcy, ale nie opisy torturowanych czy krzywdzonych osób. Trudno osiągnąć taki efekt, a autorce „Alicji” to się jak najbardziej udaje.

Gdybym miała ocecnić gatunek tej książki określiłabym go jako połączenie urban i dark fantasy, które chwilami lekko przechodzi w horror. Aczkolwiek chcę tu zaznaczyć, że to „urban fantasy” jest książką bardziej w stylu „Grimm city” Jakuba Ćwieka, niż na przykład świata tworzonego przez Anetę Jadowską czy Martynę Raduchowską. Mamy tu odrębną rzeczywistość, osadzoną w bliżej nie określonym czasie, chociaż miasto jako takie niewątpliwie odgrywa ważną role w powieści.

Samo polskie wydane tej książki jest naprawdę, naprawdę cudowne. Twarda oprawa z bardzo przyjemną dla oka ilustracją, do tego kilka grafik wewnątrz, dobrej jakości papier – Vesper naprawdę się tu postarał. Jedynie na samym początku natrafiłam na dość dziwny zlepek w dwóch akapitach (na trzynastu linijkach pojawiły się chyba z pięć czy sześć razy słowa „stare miasta”), ale w kontekście całokształtu nie ma to dla mnie szczególnego znaczenia.

„Alicja” nie wnosi do świata literatury czegoś nadzwyczaj nowatorskiego. Mimo tego czuje, że jest pewnym powiewem świeżości. Ma w sobie pewną lekkość i radość, mimo że opowiada czasem o brutalnych i okrutnych czynach. Jest oniryczna, barwna oraz bardzo kreatywna. Dobrze bawiłam się w trakcie lektury i miło wraca mi się do niej myślami, dlatego gdy pojawi się kolejny tom z tego cyklu naprawdę chętnie do niego zajrzę.

Alicja autorstwa Christiny Henry to nic innego jak retelling klasycznej powieści Lewisa Carrolla „Alicja w Krainie Czarów”. Nie należy się tutaj jednak spodziewać fantazyjnych klimatów rodem z oryginału, po które mógł sięgnąć każdy. Autora w swojej adaptacji sięga po mrok, wszechobecne szaleństwo i wyrazistą przemoc, które zawężą grupę odbiorców tylko do dorosłych czytelników.

Akcja powieści przenosi czytelnika do bliżej nieokreślonego miejsca, podzielonego na dwie zupełnie różne strefy, jedna mocno chroniona przez wojsko zamieszkiwana jest przez bogaczy. Ta druga zwana Starym Miastem, jak łatwo można się domyślić, to enklawa wszystkiego, co najgorsze. Wszechobecny brud, smród bijący z rzeczki przepełnionej oparami trujących substancji wylewanych przez fabryki, rozpadające się budynki, wąskie mroczne uliczki i przestępczość, z którą nikt nie robi porządku. To właśnie tam ulokowany jest szpital psychiatryczny, którego pacjentką jest tytułowa Alicja. Młoda kobieta, która kiedyś jako dziewczynka wiodła naprawdę szczęśliwe życie, teraz pragnie jednie chwili zapomnienia. Chce, aby odmęty niepamięci pogrążyły jej umysł w błogim spokoju, pozwalając jej nie myśleć o bólu, jaki doświadczyła. Jej obecny stan wywołany jest działaniami „Królika”, który postanowił zrobić sobie z niej swoją maskotkę. Towarzyszem jej udręki staje się pacjent z celi obok, zwany Topornikiem. Relacja obu bohaterów ulega znacznemu pogłębieniu, kiedy to w szpitalu wybucha pożar, a im uda się uciec. Nie oznacza to jednak dla nich niczego dobrego. Zagłębienie się w odmętach Starego Miasta w poszukiwaniu pomocy, jest tylko preludiom do wyzwań, jakie ich czekają. Oboje będą musieli zwierzyć się z demonami własnej przeszłości, odkrywając jednocześnie własne przeznaczenie i stając w ostatecznym rozrachunku do potyczki z naprawdę potężnym i niebezpiecznym przeciwnikiem.

Tak jak zostało to już wspomniane na samym początku, książka to jedna z wielu wariacji na temat klasyki literatury, jakim niewątpliwie jest „Alicja w Krainie Czarów”. Powiązania z dziełem Carrolla, są tutaj bardzo luźne i często dość umowne. Autorka w roli głównej obsadza tutaj Alicję, na której drodze stają przerażający oponenci nawiązujący do postaci z oryginału i w zasadzie byłoby całe powiązanie twórcze. Nie można jednak uznać tego za wadę, przecież nikt nie chce czytać kalki znanego tytułu, tylko nową wciągającą powieść z pewnymi zapożyczeniami literackimi. Pod pewnymi względami autorka więc spisuje się tutaj niemal idealnie, nie tworzy ona jednak dzieła pozbawionego dość widocznych wad.

Na wstępie warto zastanowić się nad tym, czy tak naprawdę jest recenzowana książka. Czy jest to horror, thriller, fantazyjna baśń dla dorosłych? Odpowiedź na to pytanie nie jest wcale takie proste. Alicja to mroczna fantastyka, w której autorka starała się połączyć wszystkie wymienione gatunku, dając tym samym chwilę czytelniczego relaksu szerszej grupie odbiorców. Nie ma jednak co ukrywać, że miłośnicy naprawdę solidnej dawki grozy, mogą poczuć tutaj pewien niedosyt. Scen gdzie pierwotne uczucie strachu udziela się czytelnikowi, jest tutaj naprawdę bardzo mało. Autorka całą zawartą w powieści dramatyczność i makabrę stara się ukazać przez pryzmat wyrazistej przemocy (morderstwa, handel dziećmi i kobietami, gwałty), która bardzo ciekawie koreluje z magiczno-baśniową otoczką świata przedstawionego.

Christiny Henry snuje opowieść wypełnioną niepokojem (niekoniecznie strachem), gdzie w nowych i rolach obsadza dobrze znane postacie (Cheshire, Królik, Gąsienica, Dżaberak itp.). Powierzchniowo bohaterowie mogą wydawać się naprawdę ciekawi, jednak szybko idzie się przekonać o tym, że czegoś im brakuje (dotyczy to zarówno dwójki głównych postaci, jak i pojawiających się bossów). Autora zbyt mocno i szybko pcha do przodu całą wymyśloną przez siebie fabułę, nie mając tym samym czasu mocniejszego zagłębienia się w poszczególne postacie. Próby pokazania ich głębi i wewnętrznej walki toczonej w umysłach, są dość płytkie i szybko ustępują miejsca bardziej wyrazistej akcji. Troszkę do życzenia pozostawiają również niektóre dialogi czy sceny, które wydają się dodane na siłę, nic nie wnosząc do samej historii, często są one również podlane mocno przejaskrawioną przemocą, która ma wywołać u odbiorcy chwilę psychicznego dyskomfortu i nic ponadto.

Osobny akapit recenzji należy poświęcić kolejnemu doskonałemu wydaniu książki przez wydawnictwo Vesper. Twarda oprawa z sugestywną grafiką, dobrej jakości tłumaczenie, uzupełnione dodatkowo klimatycznymi ilustracjami, czy równie klimatyczna zakładka będąca miłym dodatkiem do książki.

Alicja to książkowa pozycja, która potrafi zapewnić chwilę naprawdę klimatycznego relaksu, która jednak nie wykorzystuje pełnie swojego naprawdę ogromnego potencjału. Należy jednak brać pod uwagę fakt, że to dopiero początek całego cyklu „The Chronicles of Alice”, który może rozwinąć się w naprawdę dobrym kierunku i wyeliminować wszystkie niedociągnięcia pierwszej części. Warto więc mieć ten tytuł na uwadze, szczególnie jeśli lubi się mroczniejsze klimaty i chce się zobaczyć nietuzinkową i szaloną wersję klasyki.

„Pewnego dnia, dawno temu, Alicja wybrała się na poszukiwanie przygód, a znalazła grozę. Ten dzień zmienił jej życie, sprawił, że jej ręce okryły się krwią”.

Szpital psychiatryczny, w którym przebywa Alicja i mężczyzna zwany Topornikiem – płonie. Wspomnianym osobom udaje się uciec, jednak wydostanie się na zewnątrz nie załatwia problemu. W porównaniu do świata zewnętrznego szpital był bezpieczną przystanią. W pogoń za uciekinierami rzuca się Dżaberłak – monstrum, które karmi się śmiercią.

Mam wrażenie, że ta książka jest pełna symboliki i ukrytych znaczeń, do których trzeba się dokopać. Począwszy od podziału, w którym Stare Miasto przypomina getto po różnej maści postacie, będące odpowiednikiem, tego, co w ludziach najgorsze. Dla jednych przestawiona tutaj brutalność będzie nadmierna i wręcz groteskowa – dla mnie była ciekawą odmianą i lustrem nawet nie szarej, a czarnej rzeczywistości. W książce mamy do czynienia ze skumulowanym złem – bestialskie zabójstwa, niewolnictwo, handel żywym towarem, stręczycielstwo to tylko niektóre z patologii, jakie można tu znaleźć. Nie należy traktować tej pozycji jako kalkę „Alicji w Krainie Czarów”. Pierwowzór stanowił jedynie fundament pod tę historię, natomiast cała reszta fabuły została skonstruowana w sposób skrajnie inny, niż można by się spodziewać.

Wadą książki według mnie jest niespójność i brak logiki w niektórych jej częściach. Z jednej strony mamy przed sobą bestialski świat, a z drugiej nieadekwatną cukierkowość. Misja, jaką mają do wypełnienia bohaterowie bez wątpienia jest ponad ich siły, ale podczas fabuły okazuje się, że wszystko idzie im jak z płatka. Autorka nie tyle rzuca im kłody pod nogi, co zwykłe gałązki, które bez żadnego problemu udaje im się przeskoczyć.

Christina Henry podjęła się niezwykle trudnego zadania, jednak z dobrym efektem końcowym. Autorka opowiedziała historię bazującą na znanym wszystkim klasyku, ale w bardziej mrocznej i brutalnej interpretacji. Niezwykle trudno oszacować, jakiej grupie czytelniczej ten eksperyment literacki może przypaść do gustu, dlatego zachęcam do osobistego zweryfikowania tej pozycji.

Retellingi powszechnie znanych książek to zawsze duże wyzwanie, ponieważ z reguły jesteśmy przywiązani do bohaterów i ich przygód, często niekonieczne chcielibyśmy coś zmieniać. Z tego powodu nie zawsze opowiadanie na nowo danej historii jest udane i odnosi sukces. W przypadku Alicji Christiny Henry nic takiego nie ma miejsca - to ciekawe i dobrze opowiedziane na nowo przygody tytułowej bohaterki. Autorka znakomicie posługuje się elementami znanymi z książki Lewisa Carrolla do stworzenia czegoś odmiennego, z nową fabułą i osadzoną w bardziej mrocznych klimatach niż oryginał. Dlatego z wielką przyjemnością śledziłem losy Alicji oraz Topornika, którzy przemierzają niebezpieczne i ciemne zaułki Starego Miasta.

W książce Christiny Henry spotkamy postacie znane z Alicji w Krainie Czarów - Cheshire'a, Królika, czy Gąsienicę. Nie są to bynajmniej te same osoby, co w powieści Lewisa Carrolla, lecz bezwzględni bossowie przed którymi drży całe Stare Miasto. Jest i Dżaberłak, który stanowi jedno z największych zagrożeń czyhających na Alicję w Starym Mieście i wokół którego koncentruje się fabuła. Bardzo przypadło mi do gustu nadanie tym postaciom nowych ról, jakże różnych niż w oryginale. Może zastanawiać brak Kapelusznika, który jest jedną z bardziej rozpoznawalnych postaci z powieści Lewisa. Nie zdradzę zbyt wiele, jeśli napiszę, że jest nim Topornik. Niestety w języku polskim nie udało się oddać gry słów, która jest lepiej widoczna w języku angielskim (Hatter to Hatcher).

Wszystkie wydarzenia mają miejsce w Starym Mieście, w którym żadne z nas nie chciałoby się znaleźć. Szczególnie kobiety wiodą tam okropny żywot - wiele z nich jest okaleczanych, wykorzystywanych seksualnie, a wszystko ku uciesze rzeszy mężczyzn. Pełno w tym mieście śmierci, krwi, wnętrzności i innych okropieństw. Okazywanie słabości jest równoznaczne ze śmiercią, a najlepszą obroną jest atak, stąd bohaterowie często muszą z kimś walczyć, aby samemu przeżyć. Zwłaszcza Alicja musi szybko wyzbyć się skrupułów przed zabijaniem, aby sama nie zginąć. Od pierwszych stron możemy poczuć, że Stare Miasto to mroczne i nieprzyjazne miejsce, dlatego nie jest to nie jest to powieść dla dzieci, a raczej dla starszej młodzieży i dorosłych. Dodatkowo ten niepokojący i tajemniczy nastrój pogłębiają znakomite ilustracje Macieja Kamudy, który jest też autorem pięknej okładki zdobiącej książkę.

Alicja Christiny Henry to bardzo dobry i ciekawy retelling Alicji w Krainie Czarów Lewisa Carrolla. Autorka stworzyła mroczniejszą historię tytułowej bohaterki, wprowadzając do niej nowe elementy, ale jednocześnie mocno czerpiąc z oryginału.

Lubicie czytać retellingi? Jaki jest wasz ulubiony?

Przyznam szczerze, że do tej pory miałam okazje przeczytać tylko te związane z „Małą syrenką”.

15 lipca swoją premierę miała „Alicja” autorstwa Christiny Henry nakładem wydawnictwa Vesper. Z tego co się orientuję seria mrocznych retellingów tej autorki zbiera bardzo dobre oceny. Mnie osobiście „Alicja” urzekła i naprawdę swietnie spędziłam z nią czas.

Powieść zaczyna się dość specyficznie, bo w szpitalu psychiatrycznym, które znajduje się w Starym Mieście.

Stare Miasto to bardzo niebezpieczne i niepokojące miejsce, w którym bieda i strach przed nadchodzącym jutrem jest na porządku dziennym. W szpitalu przebywa główna bohaterka. Nie jest to ta sama Alicja, którą znacie z dzieciństwa. Dziewczyna nie wie jak się tu znalazła, w sumie bardzo mało pamięta. Przed oczami ma tylko podwieczorek przy herbatce dawno, dawno temu, długie oraz białe królicze uszy i krew.

Kiedy w szpitalu wypucha pożar, dla Alicji oraz Topornika, który jest pacjentem w sąsiedniej celi oraz jej jednym przyjacielem, nadarza się szansa na ucieczkę z miejsca, w którym od lat ich więziono. Jednak wraz z nimi mury szpitala opuszcza coś jeszcze... Coś bardzo niebezpiecznego, mrocznego, przerażającego i potężnego - Dżaberłak.

Bohaterowie, aby uzupełnić luki w pamięci, będą musieli zmierzyć się z wieloma przeciwnościami losu oraz bossami Starego Miasta - Gąsienicą, Morsem i tajemnicym Chesirem. To nie będzie łatwa podróż, a na jej końcu na swoją Alicję czeka Królik.

Mroczna, niepokojąca i krwawa opowieść o Alicji to zdecydowanie jedna z lepszych książek jakie przeczytałam w ostatnim czasie. Miałam okazję poznać już kilka „mrocznych retellingów”, jednak przy tej pozycji zdecydowanie nie zasługują na takie miano. Powieść Christiny Henry, czyta się błyskawicznie. Czytelnik dostaje wiele niewiadomych, które z każdą kolejną stroną pochłaniają go coraz bardziej.

Niepokój jest stałym towarzyszem podczas lektury. Śmierć i morderstwa są na porządku dziennym.

Nie znam najlepiej „Alicji w krainie czarów”, jednak z łatwością można dostrzec najważniejsze elementy z tej historii w książce Christiny Henry.

Wydanie jest obłędne, jak to wydawnictwo Vesper ma w zwyczaju. Dodatkowo dostajemy również piękne ilustracje, które dodają książce klimatu.

Jeżeli jesteście gotowi, a przede wszystkim ciekawi, z całego serca polecam wam zapoznać się z mroczniejszym obliczem, dobrze większości już znanej, Alicji. Nie pożałujecie!

"To, że jestem szalony, nie oznacza wcale, że nie mogę mieć racji."

Bardzo cieszę się, że zdecydowałam się sięgnąć po tę książkę, że szósty zmysł czytelniczy mnie nie oszukuje. Powieść okazuje się fantastyczną niespodzianką, intrygująco wciąga już od pierwszych stron, rewelacyjnie absorbuje wyobraźnię. Żałuję, że natychmiast nie dysponuję drugim tomem, ale może to i lepiej, ponieważ jest czas na wyciszenie rozbudzonych emocji i wywołanych wrażeń. Powieść atrakcyjnie konstruuje pomost między magią a mrokiem, światem czarodziejskiej sztuki a krwawym obliczem walki. Osobliwa dwoistość natury wszelkich istot, fałszywa skrajność dobra i zła, mieszanie się szlachetnych i amoralnych cech, zderzenie pozytywnych ideałów i pierwotnych żądz, magnetycznie przyciąga.

Aby w pełni dostrzec misterne utkanie scenariusza zdarzeń, charakterystyczne nawiązania, ciekawe skojarzenia, bezpośrednie analogie, trzeba wyciągnąć z pamięci źródło inspiracji, czyli „Alicję z Krainy Czarów”. Pierwowzór oplatają baśniowe motywy, natomiast wtórną interpretację ulokowano w klimacie horroru. Kojarzymy z dzieciństwa kolorowy świat poprzedniej Alicji, teraz wkraczamy w jego negatyw, tyle, że nie w czarno-białej, a w intensywnie szkarłatnej odsłonie. Krwi, przemocy, nędzy, rozpaczy, prób przetrwania, nie ma końca. Mimo że wszystko wydaje się zbyt czerwonym piórem naszkicowane, rozmiłowanym w makabrycznych scenach, to jednak fantastycznie angażuje w zatrważający obraz złożony z mrocznych tajemnic, ułudnych potworów, zdradzieckich jezior, głębokich studni ciemności, miejsc wabiących zdradliwym zapachem róż.

Dorosła Alicja wydostaje się z koszmaru znajomości z Królikiem, ale kosztem pobytu w zakładzie psychiatrycznym. Otumaniona lekami, zniewolona obojętnością, po dziesięciu latach udręki ucieka wraz z Topornikiem z przytłaczającego wolę i zmysły ośrodka, gdzie dni i noce zlewają się w jedno. Powoli budzi się do nieuniknionej bitwy z ciężko uchwytnym złem. Przemierza zawiłe labirynty mglistych uliczek Starego Miasta, kręte schody i wąskie alejki, owiane brzemieniem starości, brudu, bólu i zawodzenia. Zagląda w podziemne korytarze zajmowane przez osobniki reprezentujące najgorsze zepsute plugastwo. Wkracza w mroki ogarniające nawet najczystsze intencje, ciemności budzące grozę, gdyż grasuje w nich coś przerażającego. Jakże to wszystko odmienne od bogatego, czystego i zorganizowanego Nowego Miasta, z którego wywodzi się główna bohaterka. Czym tak naprawdę okazuje się siła zamknięta w ostrzu miecza?

[Adres usunięty]

Dawno,dawno temu...a może całkiem niedawno...żyła sobie dziewczynka o imieniu Alicja.Nikt nie chciał jej uwierzyć,że spotkała Królika i piła z nim herbatkę.Ba...nawet ona sama pamięta tylko krew i długie,białe uszy.

Dlatego umieszczono ją w Starym Mieście w szpitalu psychiatrycznym,w którego murach słychać krzyki dusz zapomnianych przez świat.

To właśnie tutaj nasza dzieweczka poznaje sąsiada z pokoju obok-Topornika i razem z nim ucieka,kiedy w szpitalu wybucha pożar.

Razem z nimi wydostaje się również ktoś jeszcze.Potężny Dżaberłak.

Alicja i Topornik,aby pokonać Dżaberłaka i poznać prawdę o swojej przeszłości,będą musieli zmierzyć się z bossami Starego Miasta,a droga do odkrycia tajemnic będzie trudna i niebezpieczna.

Do tego prowadzi tylko w jednym kierunku-do Królika.

*********************************************

Odkąd pamiętam,uwielbiałam baśnie.

Ten magiczny,nierzeczywisty świat,gdzie wszystko jest możliwe i dobro zawsze zwycięża.Dlatego ta książka ogromnie mnie zaciekawiła.Nie wiedziałam,czego mogę się tutaj spodziewać,otworzyłam więc umysł i chłonęłam...

A było co chłonąć!

Po zwyczajnym początku mamy pożar.Nie tylko na kartach,ale i w głowie.Pali się wszystko,co dobre,a kiedy ulotni się dym-pozostanie smród i duchota.

A Ty,w tej dusznej atmosferze,razem z bohaterami będziesz przemierzał najgorsze zaułki miasta,by bajce stało się zadość.Miniesz po drodze krew,burdele i łajdaków,aby na koniec stanąć oko w oko z tym,który zniszczył Ci życie.

Czy to będzie szczęśliwe zakończenie?

Jak w bajkach?

Tego nie powiem.

Dowiecie się,kiedy przeczytacie ,,Alicję".

A ja zaręczam,że warto.

Bo to była zabójcza książka.

Dla mnie-jedna z najlepszych baśni,jaką kiedykolwiek przeczytałam.

Stare Miasto zamieszkują najbardziej zdesperowani i biedni ludzie. Jest to bardzo niepokojące miejsce, w którego sercu stoi szpital psychistryczny. Tam właśnie przebywa Alicja. Nie wie jak się tu znalazła. Jedyne co pamięta to podwieczorek przy herbatce, białe uszy i ... krew.

To bardzo mroczny "retelling" (jeśli można go tak nazwać) "Alicji w krainie czarów". Autorka zafundowała mi naprawdę świetną, bardzo pokręconą historię pełną emocji, od której nie mogłam się oderwać. Właśnie takich książek mi ostatnio brakowało!

Postać Alicji jak i wszystkich postaci, jakie znajdują się w tej książce jest naprawdę świetnie wykreowana. Dla mnie każda z nich to prawdziwy majstersztyk. Ilość akcji przerosła moje najśmielsze wyobrażenia, a sama fabuła bardzo mnie zaskakuje. Przyznam szczerze, że nie raz miałam dosłowny wytrzeszcz oczu.

Być może nie jestem wymagającym czytelnikiem, a ja dopiero co wkraczam w świat grozy i horrorów, i być może zbytnio ekscytuję się tą książką, ale kurcze... Ona była naprawdę dobra!

Polecam wam sięgnąć po tę pozycję jak najszybciej i mam nadzieję, że podzielicie mój zachwyt!

"Alicja" Christina Henry od wydawnictwa Vesper to książka inspirowana "Alicją w krainie czarów" Lewisa Carrolla tyle, że jest jej mroczną wersją. Hipnotyzująca i brutalna zapewni nam niezapomniane wrażenia.

Naszą główną bohaterkę - Alicję, poznajemy w szpitalu psychiatrycznym do którego trafiła 10 lat temu. Dziewczyna nie do końca pamięta co było powodem jej zamknięcia. Nie jest ona tu małą dziewczynką, to kobieta po przejściach, którą rodzina odtrąciła, mimo to nie jest sama. Ma przyjaciela z sali obok, Topornika, z którym rozmawia przez mysią dziurę. On jest w podobnej sytuacji do niej - również nie pamięta wydarzeń z przed pobytu w zakładzie, jednak ma nadzieję odkryć prawdę. Pewnego dnia, dostają od losu szansę na ucieczkę. W szpitalu dochodzi do pożaru, dzięki któremu udaje się im wydostać na wolność. Wraz z nimi, z szpitalnych podziemi, ucieka prastara mroczna istota - wcielenie zła - Dżaberłak, z którym przyjdzie walczyć Alicji. Zanim do tego dojdzie, bohaterowie muszą przebyć długą drogę by odnaleźć specjalne ostrze, które unicestwi potwora, a przy tym stawić czoła nie tylko niebezpieczeństwu Starego Miasta, ale i swoim dawnym oprawcom. Czy Alicja i Topornik uzupełnią luki w swej pamięci? Czy uda im się uratować świat przed Dżaberłakiem?

Świat wykreowany przez autorkę fascynuje i hipnotyzuje czytelnika niepozwalając wyrwać się z kart opowieść. Podział świata na Stare Miasto i Nowe Miasto ukazuje kontrast między tymi miejscami. W Starym Mieście dominuje przemoc i brutalność. Włada nim zło. Niewolnictwo, handel żywym towarem, makabryczne zabójstwa, okrucieństwo i patologia są na porządku dziennym. Do tego mamy tu podział Miasta na gangi, które żądzą tą strefą. Natomiast Nowe Miasto jawi się jako miejsce, w którym żyją ludzie z wyższych sfer. Bohaterowie stworzeni przez autorkę są pełni charakteru, barwni i wielowarstwowi. Do tego intrygują i są trochę... e... dziwni? Nietypowi? Atmosfera jest specyficzna i pełna tajemnicy, trochę jakby koszmar senny. Akcja idzie w równym, ale dość szybkim tempem. Nie nudzi czytelnika, a jedynie hipnotyzuje. Książka jest przesiąknięta mrokiem i okrucieństwem, które wydają się dla niej naturalne.

Muszę też wspomnieć o wydaniu książki, które jest cudowne. Wydawnictwo Vesper wraz z Maciejem Komuda kolejny raz stanęli na wysokości zadania. Okładka książki jest idealnie dopasowana do jej wnętrza. Ilustracje w środku podtrzymują atmosferę hipnozy i potęgują mrok. Po prostu cudo.

"Alicja" jest to książka świetnie łącząca elementy horroru i fantastyki. Trzyma w napięciu, a do tego odczuwamy cały czas niepewność. Polecam!

Pomysł świetny, wykonanie mogło być lepsze. Przeczytałam, i poczułam się jak widz firmo porno, któremu puszczają reklamę pasty do zębów w najlepszym momencie. Książka prezentowała swój ogromny potencjał w pierwszych rozdziałach, niestety później miałam wrażenie, że nad autorką stał królik z zegarkiem w ręku i mówił "czas, czas, czas,kończ to, jesteśmy spóźnieni." 4/10 za treść, 10/10 za okładkę.