Aleja Potępienia

"Ludzie zawsze coś spieprzą*"

Roger Zelazny to nieżyjący już amerykański pisarz dobrze znany przede wszystkim fanom science fiction i fantasy. Wielokrotnie nagradzany nagrodami Hugo i Nebula autor aż 50 książek i 150 opowiadań zasłużył sobie na miano klasyka gatunku, którego książki charakteryzowało wykorzystywanie w nich elementów mitologii. Najbardziej kojarzony jest z cyklu "Kroniki Amberu" i utworów "Ja, nieśmiertelny" czy "Pan Światła". Ale fani literatury postapo znają go także ze słynnej "Alei Potępienia", którą niedawno zdecydowało się wznowić wydawnictwo Rebis i umieścić w ich nowej serii "Wehikuł Czasu", składającej się z szeroko rozumianej fantastyki naukowej, którą z przyjemnością postanowiłem sprawdzić.

W Ameryce Północnej żyją ludzie ocalali po wojnie nuklearnej, która dotknęła cały świat. Starają się przeżyć w miejscach najmniej zniszczonych i posiadających odpowiednie zasoby do przeżycia. Ale niedawno na wschodzie dodatkowo jeszcze pojawiła się epidemia, która zabija niewinnych i bezbronnych ludzi. Pomóc im może specjalna szczepionka wynaleziona w Los Angeles. Jednak żeby ją otrzymać, ktoś musi przebyć drogę przez niebezpieczną Aleję Potępienia i zmierzyć się ze śmiertelnym promieniowaniem, zmutowanymi stworami, dziwnymi zjawiskami natury i groźnymi ludźmi. Nikomu do tej pory nie udało się tego dokonać, ale jest jeden człowiek, który może tego dokonać. To Czort Tanner, członek gangu motocyklowego i kryminalista, który ma szansę odkupić swoje winy. Ale czy podejmie się tej misji i uda mu się dostarczyć antidotum z Los Angeles do Bostonu, ratując ludzi przed epidemią? I czy na pewno dzięki temu otrzyma upragnione ułaskawienie?

Głównym bohaterem powieści jest wspomniany Czort Tanner - pijak, degenerat, przestępca i zabijaka. Krótko mówiąc: nieprzyjemny typ. Ale ma przydatne umiejętności i cechy. Lepszy refleks, mięśnie i wzrok, co czyni go świetnym kierowcą, więc idealnym człowiekiem do wykonania misji, którą zleca mu sekretarz rządu Kalifornii i koordynator całej akcji dostarczenia antidotum do Bostonu. Czorta poznamy lepiej, kiedy będziemy mu towarzyszyć w całej tej długiej i niebezpiecznej podróży. To taka w zasadzie powieść drogi, bo bohater jest ciągle w ruchu, tylko od czasu do czasu zatrzymuje się, żeby odpocząć, coś naprawić czy zjeść w miejscowym lokalu. Jedzie mocno opancerzonym i uzbrojonym samochodem, przemierzając wiele kilometrów, i pokonuje przy tym wiele przeszkód, zabija mnóstwo przeciwników, odwiedza wiele miejsc i poznaje kilkanaście nowych osób. Pojawia się tam też kobieta, ale próżno szukać tutaj romantycznego love story. Jednak czytelnikom spragnionym akcji tej na pewno tutaj nie zabraknie.

Świat ponuklearny, na którym przyszło żyć Czortowi i innym ludziom, którzy przetrwali, jest bardzo nieprzyjemny i niebezpieczny, ale współczesnego czytelnika raczej nie zaskoczy niczym nowym. Przerażające agamy, wielkie nietoperze i jaszczurki, ogromne trąby powietrzne, deszcze kamieni, duże radioaktywne kratery (ogólnie w wielu miejscach jest podwyższona radioaktywność), dużo rozproszonych groźnych gangów, ograniczone zasoby wszystkiego.Taki świat apokaliptyczny, który znany jest nam już z co najmniej kilku innych książek czy filmów w klimacie Mad Maxa. Dlatego książka jest już dziś nieco przestarzała i schematyczna, ale ciosem byłoby to wytykać jej i autorowi , bo w istocie bardzo dobrze oddaje klimat postapo i przy tym czyta się przyjemnie i szybko. A poza tym trzeba pamiętać, że to już klasyka, na której wyrosło wielu autorów i dzięki niej powstało też wiele bardziej rozwiniętych książek w podobnym charakterze.

To druga pozycja serii „Wehikuł czasu”, którą przeczytałem (ogólnie mamy już cztery i co najmniej dwie nowe zapowiedziane pojawią się na pewno za kilka tygodni) i bardzo cieszy mnie, że takowa powstała, bo jako wielki fan fantastyki, której czytam zdecydowanie najwięcej, lubię zgłębiać gatunek w większym obszarze, sięgając zarówno do książek współczesnych, jak i klasycznych utworów, na których one najczęściej wyrosły. Igor Morski, który jest do tej pory autorem wszystkich okładek serii, oddaje swoimi pracami bardzo dobrze ten klasyczny klimat i charakterystykę danej powieści, wobec czego książki wizualnie prezentują się naprawdę dobrze i postawione na półce razem z magowskimi "Artefaktami" może dać fanom gatunku powodów do dumy.

"Aleja potępienia" raczej nie zaskoczy współczesnego czytelnika niczym nowym, ale jest to niewątpliwie dobrze napisana książka, która zalicza się do klasyki postapo i na pewno sięgną po nią fani tego gatunku. Świat postnuklearny, mutacje, potwory, ograniczone zasoby i zagrożenie z każdej strony, a na przeciw temu człowiek degenerat, który nie cofnie się przed niczym, aby osiągnąć wyznaczony cel, a w międzyczasie da się poznać czytelnikowi z nieco lepszej strony. Każdy, kto ceni dobrą i ważną literaturę science fiction przeczyta zadowolony i doceni powieść Zelazny'ego, a potem zapewne jak ja będzie czekał na kolejne takie tytuły w serii "Wehikuł Czasu", która miejmy nadzieję przyniesie czytelnikom szeroko pojętej fantastyki jeszcze wiele dobrego.

*Roger Zelazny, Aleja Potępienia, Wyd. Rebis, Poznań 2019, s. 175.

[Adres usunięty]

Lubicie klimat "Mad Maxa"? Pewnie każdy kojarzy tę serię filmów, nawet jeśli ich nie widział (jak ja, przyznaję się bez bicia 😅). Pierwszy film miał premierę w 1979 roku, ale ponad dekadę wcześniej (bo w 1968 roku) Roger Zelazny wydał "Aleję Potępienia", która może i nie była inspiracją dla filmów z Melem Gibsonem, ale na pewno przyczyniła się do powstania filmu "Aleja potępionych " z 1977 roku.

Powieść Zelaznego jest krótka, ma niecałe 200 stron, więc można ją przeczytać w 1 popołudnie. Opowiada historię Czorta Tannera (tak, na imię ma Czort), który dostał szansę, a raczej propozycję nie do odrzucenia, by odpokutować za wszystkie swoje zbrodnie, popełnione gdy był członkiem gangu motocyklowego. I nie mówimy tu tylko o kradzieżach, czy pobiciach...

Jego odkupieniem ma być podróż Aleją Potępionych (dawniej, przed wojną nuklearną, zwaną Route 66), by dostarczyć szczepionki do Bostonu, w którym szaleje epidemia. Na drodze tej czeka nie tylko niebezpieczeństwo w postaci kraterów po bombach, przy których promieniowanie niebezpiecznie rośnie. Są tam też zmutowane, gigantyczne zwierzęta, burze potrafiące siec metalem, głazami, a niekiedy nawet zrzucać oceaniczną wodę wraz z rybami, no i oczywiście nie zapominajmy o innych ludziach, którzy tylko czekają na okazję do rabunku.

Aby zwiększyć szansę na powodzenie misji, zostaje wysłanych kilka samochodów doskonale nadających się do podróży po zdewastowanym świecie. A kierowcy każdego z nich mają za zadanie rozwalić ewentualnego uciekiniera.

W tej powieści czuje się presję czasu, kilka rozdziałów pokazuje nam perspektywę różnych obywateli Bostonu, oczekujących na lekarstwo, jednak najciekawsze są oczywiście rozdziały z Czortem. To nie jest dobry człowiek i to trzeba zaznaczyć! Jednak pod wpływem tej podróży widzimy, że zaczyna mu zależeć, choć droga jest coraz trudniejsza. Czy jednak ta przemiana wystarczy, by książkę uznać za odkrywczą i niesamowitą? 🤔

Cóż, aż tak to mnie nie urzekła 🤷🏼‍♀️ Była w porządku i w sumie tyle... Czytało się to dobrze, więc spokojnie można polecić wielbicielom Mad Maxa i podobnych filmów 😏 A także osobom, które lubią powieść drogi.

Roger Żelazny (1937-1995) jest autorem powieści fantasy z elementami science-fiction. Spod jego pióra wyszły Kroniki Amberu, Kroniki Corwina i Kroniki Merlina. Jego utwory są klasyką gatunku."Aleja potępienia" to powieść postapokaliptyczna. Po wojnie nuklearnej świat opustoszał. Nieliczni ludzie ocaleli i rządzą się swoimi prawami. Czort Tanner jest członkiem gangu motocyklowego i jako świetny kierowca dostaje zadanie do wykonania. Przejechać Aleję Potępienia i zawieźć z Los Angeles do Bostonu szczepionkę na szalejącą tam epidemię dziesiątkującą ludzi. Jeśli to zrobi i przeżyje to darowane mu będą wszystkie winy. Tanner przyjmuje zlecenie i udaje się w drogę. Drogę śmiertelnie trudną i najeżoną niebezpieczeństwami. Czyhają tam na żywych zmutowane zwierzęta, szaleńcze burze i promieniowanie. Tanner uzbrojony po zęby wyrusza w drogę. Jest odważny i za nic ma niebezpieczeństwo. Śmiało stawia czoło światu mając w pogardzie własne życie. Książka jest krótka i brutalna. Jest też bardzo dobra bo oszczędna w środkach wyrazu co daje duże pole wyobraźni czytelnika. Fabuła też jest prosta jak drut. Trzeba przewieźć w bardzo złych warunkach pakunek z miejsca a do miejsca b i to się dzieje. Mi również tekst przypomniał o Mad Maxie, ale i postawił przed oczami bohatera "Ucieczki z Nowego Jorku" Boba "Snake'a" Plisskena 😁 Opis tej konkretnie podróży polecam. Nie będzie to wyprawa luksusowa, w świetnych warunkach i towarzystwie. Raczej wręcz przeciwnie!

Roger Zelazny podjął się zaprezentowania bardzo chwytliwego tematu, który od zawsze fascynował ludzi, jako jeden z wielu oczywiście. Koniec świata. Apokalipsa. Zagłada. To bardzo obiecujące motywy, które kryją w sobie nieskończony potencjał – można je poprowadzić na wiele sposobów i zapewnić czytelnikowi jazdę bez trzymanki. Muszę przyznać, że moje pierwsze „indywidualne” spotkanie z Zelaznym wypadło naprawdę dobrze. Aleja Potępienia jest świetną historią, może krótką, ale mimo wszystko zapewniającą świetną rozrywkę. Świetny bohater i genialny klimat – to idealna pozycja dla wszystkich, którzy przepadają za motywem zagłady i apokalipsy.

Cała recenzja: [Adres usunięty]

Roger Zelazny to jeden z najsłynniejszych pisarz z nurtu science fiction. Jego dzieła przetłumaczono na wiele języków. O jego talencie nie świadczy sześć nagród Hugo i trzy Nebula. Autor ponad 50 powieści, oraz wielu opowiadań. Dla mnie najbardziej znany ze swojego cyklu „Kroniki Amberu”, czy też „Deus Irae” - którą to powieść napisał z kolejną legendą czyli Philipem Dickiem. Ostatnio wpadła w moje ręce książka nosząca tytuł „Aleja potępienia”.

O książce można dowiedzieć się że:

Czort Tanner, brutalny członek gangu motocyklowego, otrzymuje szansę odkupienia swych win. Na wschodzie wybuchła epidemia i ktoś musi dostarczyć szczepionkę z Los Angeles do Bostonu. Tanner rusza Aleją Potępienia, by mierzyć się z promieniowaniem, gniewem natury, zmutowanymi zwierzętami i jeszcze gorszymi niż one ludźmi. Zachęcam do lektury.

Klasyczna powieść drogi przywodząca od razu na myśl Mad Maxa. Ciekawi bohaterowie i ich próba przetrwania w odmiennych świecie. Człowiek rusza w drogę, a na przeszkodzie stoi mu nie tylko zabójcze promieniowanie, czy zmutowane zwierzęta i owady, ale i inni ludzie. W tym świecie zasady praktycznie nie istnieją, a zwycięzcą może być tylko ktoś silniejszy. Jako że nie mam w zwyczaju zagłębiać się zbytnio w rozważania co autor chciał powiedzieć – powiem tylko jedno – na pewno warto.

Książka ta powstała z opowiadania, które Zelazny napisał w latach 60.