Akademia T.1 Dziedziczka Pecha cz.1

„Dziedziczka Pecha” to świetnie napisana, wciągająca polska fantastyka. Przyciągnęła mnie do tej książki okładka, ale to pomysł najbardziej mnie ostatecznie ujął. Czegoś takiego jeszcze nie czytałam. Dusza w kształcie zwierzęcia, która daje informację, do którego skrzydła Akademii dana osoba pasuje. To strzał w dziesiątkę. Autorka nie tylko miała świetny pomysł na fabułę, ale też konsekwentnie go poprowadziła. Wszystko w tej książce trzyma się kupy, całość jest spójna i logiczna. Czyta się tę powieść na jednym wdechu i bardzo przyjemnie. Przyciągają do siebie również bohaterowie, każdy inny, każdy nietuzinkowy. Z każdym można nawiązać nić porozumienia. Do gustu najbardziej przypadła mi złożona postać Lorety, która obdarzona została duszą czarnego kota, a jak wiemy czarny kot przynosi pecha, więc nasza bohaterka nie ma w życiu łatwo. Musi mierzyć się z wykluczeniem i samotnością. Całe szczęście, że jest przy niej Halen, jej duchowe przeciwieństwo, czyli biały kot, z którym musi być związana, aby przetrwać. Halen to naprawdę fajny gość, a jego podejście do Lori zasługuje na największe brawa. Świetną postacią jest również Memfis, brat Halena, tak bardzo podobny, a jednak tak różny od niego. Mnóstwo emocji, stałe napięcie nie pozwalają oderwać się od lektury. A epilog to wisienka na torcie powieści, dzięki której niecierpliwie wyczekuję kolejnej części. Serdecznie polecam!

„ʜɪsᴛᴏʀɪᴀ ᴘᴏᴋᴀᴢᴀᴌᴀ, ᴢ̇ᴇ ɴᴀɢʀᴏᴍᴀᴅᴢᴏɴᴀ ᴇɴᴇʀɢɪᴀ ᴄᴢᴀʀɴᴇɢᴏ ᴋᴏᴛᴀ ᴛᴏ śᴍɪᴇʀᴛᴇʟɴᴇ ɴɪᴇʙᴇᴢᴘɪᴇᴄᴢᴇɴ́sᴛᴡᴏ ɴɪᴇ ᴛʏʟᴋᴏ ᴅʟᴀ ᴜᴢ̇ʏᴛᴋᴏᴡɴɪᴋᴀ, ᴀʟᴇ ʀᴏ́ᴡɴɪᴇᴢ̇ ᴅʟᴀ ᴡsᴢʏsᴛᴋɪᴄʜ ᴅᴏᴏᴋᴏᴌᴀ”.

[ Współpraca barterowa z @wydawnictworomantyczne Dziękuję za egzemplarz do recenzji. ]

Trudno mi było zebrać się za tę recenzję. Byłam bardzo ciekawa tej historii i mocno jej wyczekiwałam. Nie zawiodła, ale równocześnie nie porwała tak, jak na to liczyłam. Autorka wykreowała świat, w którym tak jak geny dziedziczy się kształt duszy zwierzęcia. Po rodzicach, dziadkach, dalszych przodkach. Kiedy dusza się ujawni, zyskuje się dodatkowe umiejętności, które wiążą się z danym zwierzęciem.

Loreta Vero jest czarnym kotem. Tym “gorszym”, przynoszącym nieszczęście. Istnieją również uwielbiane i pożądane jako symbol szczęścia białe koty. By szkolić się w Akademii w wymarzonej grupie wojowników musi podjąć decyzję - połączyć los ze swoim przeciwieństwem albo pozwolić, by pochłonął ją pech. I tutaj do akcji wkracza tajemniczy Halen. A razem z nim cudowny Memfis! On wprowadza dużo humoru i takiego fajnego luzu. Od razu ich polubiłam. Relacja pechowej dziewczyny ze szczęśliwymi bliźniakami jest moim zdaniem najmocniejszą stroną “Dziedziczki Pecha” 😍

Pomysł na fabułę sam w sobie bardzo nietuzinkowy i ciekawy. Niestety czegoś zabrakło. Historia za bardzo rozwleczona i niekiedy wkradała się nuda. Historia i funkcjonowanie tego świata słabo rozwinięte.

Poza tym muszę się przyczepić do korekty i redakcji książki. Błędów było naprawdę dużo i niestety momentami odbierały mi chęć czytania dalej. Autorka stworzyła różne słowa i niekiedy wplatała je do wypowiedzi bohaterów, co również wybijało mnie z rytmu.

Książka jest przepięknie wydana! 🤍 Bardzo cieszy oko i ślicznie wygląda na półce. Myślę, że warto po nią sięgnąć i przekonać się samemu. Szczególnie jeśli lubi się motywy akademii, fake dating czy slown-burn!

[ Wspolpraca barterowa z @wydawnictworomantyczne ]

Lubię motywy akademii. Mimo swojego wieku z chęcią sięgam po takie książki ale im starsza jestem, tym więcej od nich wymagam.

Pozwólcie, że przybliżę Wam trochę fabułę. Wkraczamy do świata, w którym każdy ma w sobie ukryty kształt duszy zwierzęcia, nasz główna bohaterka została obdarzona kształtem duszy czarnego kota. Jak się pewnie domyślacie, dziewczyna dosłownie staje się naszą tytułową dziedziczką pecha.

Przed nią trudny wybór. Albo zwiąże się ze swoim przeciwieństwem albo jej pech pochłonie ją w podziemia.

Bardzo ale to bardzo przyciągnął mnie opis. Wyjątkowa fabuła, nietuzinkowa i naprawdę dobrze rozwinięta. Książka sama w sobie wydana przepięknie i do tego jej dobra promocja.

Nie chce mówić, że potencjał historii został zmarnowany bo wcale tak nie jest, wręcz przeciwnie autorka bardzo chciała nas wprowadzić w ten świat i moim zdaniem może ciut za bardzo. Znalazło się w niej sporo niepotrzebnych opisów, niektóre sceny były zbyt przeciągnięte przez co czytanie strasznie mi się dłużyło. Była akcja, coś się działo i czytałam z zapartym tchem po to by zaraz przeskoczyć w monolog, który zdecydowanie za bardzo się przedłużał.

Wydaje mi się, że właśnie przez to nie mogłam odpowiednio się wczuć. Zabrakło mi troszkę płynności akcji.

Zostały tez użyte słowa, których najzwyczajniej w świecie nie rozumiałam, autorka przychodzi z pomocą razem ze swoim słowniczkiem, który został umieszczony na końcu książki.

Jeżeli byłoby to jedno czy dwa słowa to przejść dwa razy na koniec książki nie byłoby problemem natomiast przy tej ilości słów, wydawnictwo powinno zwiększyć marginesy i umieścić te słowniczki przy stronach na których znajdują się te słowa.

Przy przewracaniu kartek na ostatnią stronę zamknęłam sobie książkę tyle razy, że w pewnym momencie byłam po prostu rozdrażniona próbując znów znaleźć moment na którym skończyłam.

Wiem, że jest to pierwsza część tego tomu.

Mimo wszystkiego co napisałam wyżej z chęcią sięgnę po kolejną jego część bo tak jak wspomniałam, sama historia była naprawdę dobra 😊

Tyle ode mnie!

Moja ocena 6/10 ⭐

Czarne koty ponoć przynoszą pecha...

Ja na szczęście w to nie wierzę, a koty uwielbiam 😏😽

Przenosimy się do kraju, w którym każdy ma w sobie ukryty kształt duszy zwierzęcia. Główna bohaterka na co dzień mieszka w Akademii, która szkoli najpotrzebniejszych członków społeczeństwa.

Jak się okazuje Loreta jest czarnym kotem, czyli tym który przynosi nieszczęście. Dziewczyna momentalnie zostaje postawiona przed trudnym wyborem. Albo zamieszka z młodym chłopakiem, który jako biały kot przynosi szczęście, albo zostanie wydalona ze społeczeństwa.

Po raz kolejny przez promocję książki nastawiałam się bardzo pozytywnie, jednak po przeczytaniu czegoś mi zabrakło. Choć pomysł na książkę jest ciekawy, ponieważ mamy tutaj motyw akademii, przeznaczenia i tajemnic, to całość wydała mi się troszkę niepotrzebnie rozpisana. Mamy tu dość długie opisy i rozważania, które mnie po prostu nie zainteresowały. I myślę, że do tego wszystkiego przyczyniły się słowa, które zostały stworzone przez autorkę. Nie mogłam czytać ciągiem, ponieważ wybijały mnie one z rytmu i wywoływały konieczność sprawdzania w słowniczku na końcu książki co oznacza co.

Ale nie widzę tutaj tylko negatywów. Autorka bardzo dokładnie stworzyła trzech głównych bohaterów, czyli wspomnianą już Loretę i braci bliźniaków. Są to ciekawie wykreowane postaci, do których nie sposób nie poczuć sympatii. Myślę, że Ci którzy lubię fantasy i slow-burn mogą odnaleźć się w tej pozycji.

Współpraca reklamowa @wydawnictworomantyczne.

"Dziedziczka pecha" to jeden z tych tegorocznych debiutów, na który czekałam z niecierpliwością. Już po przeczytaniu opisu byłam zachwycona pomysłem autorki, na stworzenie kraju, którego mieszkańcy nawet po dziesięcioleciach żyli w ciągłym strachu przed możliwym atakiem ze strony przeklętych wyrzutków, co nieco skojarzyło mi się z innym literackim dziełem, a mianowicie Igrzyskami Śmierci autorstwa Suzanne Collins. Czy zatem świat wykreowany przez Małgorzatę "Demmoni" Karpiak również przypadł mi do gustu? Zanim odpowiem na to pytanie, postaram się pokrótce przybliżyć Wam fabułę książki, nie zdradzając najważniejszych kwestii, aby nie psuć Wam radości z czytania.

Główną bohaterką "Dziedziczki pecha" jest Loreta Vero. Dziewczyna, która marzyła o tym, by pójść w ślady swojego ukochanego dziadka i stać się jednym z najlepiej wyszkolonych wojowników. Jedyne, co mogło pokrzyżować jej plany, było odziedziczenie kształtu duszy, po ojcu, którego tożsamości nie znała. Niestety, jak to zwykle w takich historiach bywa, najgorsze obawy dziewczyny postanowiły się ziścić, a Loreta okazała się pierwszym od dziesięcioleci faranem z duszą czarnego kota. Czy owo połączenie okaże się na tyle pechowe, że dziewczyna będzie musiała pożegnać się ze swoimi marzeniami?

Aby w ogóle móc egzystować w społeczeństwie, Loreta musi zgodzić się na związanie swoje życie ze swoim kompletnym przeciwieństwem, czyli jednym z białych kotów — Halenem. Odtąd dziewczyna będzie mogła opuszczać przydzielony jej pokój tylko w jego obecności. Czy moc, jaką dysponuje Halen, będzie wystarczająca, aby poskromić tę należącą do Lorety? Czy dwójce zupełnie obcych sobie osób, uda się normalnie funkcjonować w nowej rzeczywistości? Odpowiedzi na te pytania otrzymacie, sięgając po debiut literacki Małgorzaty "Demmoni" Karpiak.

Muszę przyznać, że autorka zrobiła na mnie naprawdę dobre wrażenie, tworząc niezwykle oryginalny świat, którego domeną jest nieco skomplikowany, ale jak najbardziej zrozumiały system polityczny, który ma ogromny wpływ na społeczeństwo. Wszystko, co zostało w tym ustroju politycznym stworzone, ma swój określony ład i porządek. Ustanowiona władza ściśle kontroluje to, co mieszkańcy wykreowanego świata mogą, a czego nie mogą robić, a nieprzestrzeganie ustanowionego prawa, ma swoje daleko idące konsekwencje, co jest genialnym nawiązaniem do totalitaryzmu.

Świetnym pomysłem było również stworzenie Akademii, która ma za zadanie szkolić nowe pokolenia w jednej z czterech specjalizacji, tak, aby młodzi farani, byli przydatni do ewentualnej walki z przeklętymi wyrzutkami. Zresztą samo posiadanie kształtów dusz było ciekawą koncepcją, szkoda, że nie zostało to bardziej rozwinięte, a różnice między konkretnymi kształtami nie zostały omówione bardziej szczegółowo na przykładzie pobocznych bohaterów całej historii, ale być może wydarzy się to w kolejnych częściach.

Bardzo podobała mi się także kreacja trójki głównych bohaterów, których po prostu nie da się nie lubić. Każde z osobna jest intrygujące i pełne nieoczywistości, ale razem stanowią naprawdę interesujące trio, które jeszcze do końca nie pokazało, na co ich tak naprawdę stać. Jestem bardzo ciekawa, jak potoczą się ich dalsze losy, szczególnie po tym, co autorka sprezentowała nam w epilogu tej części.

Zaczęłam od plusów, więc teraz przyszedł czas również na minusy. Otóż bardzo denerwowało mnie słowotwórstwo autorki. O ile takie określenia, jak faran, czy dufon dobrze wpasowały się w tekst, tak pisecka, pocićkać, fronszenie czy opeto były dla mnie zupełnie zbędne i właściwie tylko wybijały mnie z płynności czytania. Wręcz odbierałam je jako strasznie infantylne. Kolejnym słowem, które działało mi na nerwy, było określenie twarzy mianem ryj. Być może nie zwróciłabym na to uwagi, gdyby wszelkiego rodzaju wulgaryzmy występujące w książce były napisane wprost, a nie za pomocą stworzonych przez autorkę określeń.

Dużym minusem, jest również kwestia redakcji i korekty książki. Uważam, że wydawnictwo powinno przykładać do tego większą wagę. Nie wiem, czy odpowiedzialne za to panie otrzymują za swoją pracę wynagrodzenie, ale jeżeli tak, to uważam, iż nie wywiązały się ze swojego zadania. Nie uwzględniłam tego jednak w swojej ogólnej ocenie książki, ponieważ trudno winić za to samą autorkę.

Myślę, że "Dziedziczka pecha" sprawdzi się jako historia dla osób, które dopiero zaczynają swoją przygodę z gatunkiem fantasy oraz dla miłośników takich motywów jak slow burn i fake dating. Zatem, jeżeli macie ochotę odkryć, czy czarny kot faktycznie okaże się pechowcem, serdecznie zachęcam Was do sięgnięcia po debiutancką książkę Małgorzaty "Demmoni" Karpiak.