Dom cienia. Akademia Mrocznych Zaklęć. Tom 2

"Jestem drapieżnikiem - wypalił Orin.- Mam słabość do tych, którym wydaje się, że są ode mnie lepsi. Pewnego dnia z przyjemnością będę obserwował, jak dociera do nich, że nie znajdują się na szczycie łańcucha pokarmowego."

Nie ukrywam, że czekałam na kolejną część tej serii, gdyż pierwsza bardzo mi się spodobała, dlatego cieszę się, że "Dom cienia" spełnił moje oczekiwania w każdym calu. Dostałam nieskomplikowaną, pełną przygód historię, która pochłonęła mnie na parę godzin. Tym razem będzie nieco mroczniej, ponieważ zaczną znikać uczniowie, będzie mniej problemów rodzinnych, za to będzie więcej magii, jedyny mankament tej książki, to fakt, że jest zdecydowanie za krótka. Zdaję sobie też sprawę, że jest ona raczej skierowana do młodszego czytelnika, ale mogę was zapewnić, że nie będzie to przeszkadzało tym "nieco starszym" bawić się równie dobrze podczas lektury.

Kolejny tom Akademii Mrocznych Zaklęć. Czy i tym razem zaiskrzyło?

Kontynuacja, jak dla mnie zdecydowanie lepsza niż pierwszy tom. Nie skupiamy się już na problemach rodzinnych, nie jesteśmy w niektórych sprawach zieloni, a sam świat magiczny jest bardziej rozbudowany i serwuje nam zdecydowanie dużo emocji.

Tajemnicze zniknięcia, oszustwa, zagadki, asasyni. Tajemnica naszej głównej bohaterki, która podaje się za chłopca. Stary przyjaciel, któremu nie wiadomo czy można ufać. Zażyłość, przyjaźń, rywalizacja. Różnorodne zdolności, nabyte przez przypadek. Trochę miłości, gróźb, walki o przetrwanie. Wild miała się nie wyróżniać z tłumu, czy jej się to udało?

Kolejny tom lekko napisany – zdecydowanie dla młodszego czytelnika, co nie znaczy, że nie można się wciągnąć. Dużo akcji, w końcu bardziej wchodzimy do świata magicznego, które autorki wykreowały, mamy zdecydowanie wszystkiego po trochu. Dużo fantastycznych stworzeń, gatunków, kast. Różnorodność gwarantowana. Książka nabiera większego rozbudowania, co daje ciekawy efekt. Syndrom bohatera, który w tym świecie jest tak mało znany, że aż dziwny. Nasza bohaterka też nie do końca zna jeszcze tajniki magicznego świata - jest jak Harry, który pierwszy raz wszedł na Ulicę Pokątną, ale zaczyna łapać o co w tym wszystkim chodzi i jak co funkcjonuje.

Nie jest to wymagająca książka, jeden wieczór i przeczytana. Język jest miejscami za prosty, choć w tym tomie jest więcej mroczniejszych akcji, dreszczyku emocji i więcej magii. Różnorodność bohaterów, choć wiadomo jest to dopiero drugi tom i poznajemy kasty, czy fantastyczne zwierzęta stopniowo, to jest ich dość sporo. Wampiry i jednorożce w jednym tomie – mrocznie i tęczowo. Wydaje mi się, że z każdym kolejnym tomem będzie coraz ciekawiej. Cała seria będzie bardzo dobra. Jak wyjdą wszystkie tomy to przeczytam je jeszcze raz, bo zakończenia są dla czytelnika straszne. Jak można tak zakończyć książkę i kazać czekać na kolejną? Polecam serdecznie!