7 razy dziś

Sam należy do szkolnej elity, ma najpopularniejsze przyjaciółki, przystojnego chłopaka i niczym nie musi się przejmować. Jednak gdy wraca z piątkowej imprezy, to uderza w nią samochód, a ona budzi się w swoim łóżku w piątek rano i znów przeżywa ten sam dzień.

Dla mnie ta książka jest niesamowita i porywająca. Kreacja bohaterów, to dla mnie arcydzieło. Niby nie powinnam z początku lubić głównej bohaterki, ale nie potrafiłam się temu uczuciu przeciwstawić i bardzo chciałabym się z nią zaprzyjaźnić. Z pozostałą trójką również i to nie dlatego, że z nimi lepiej nie zadzierać. Przyjaźń opisywana przez Sam, pomimo swoich wad, wydawała się szczera i pełna niezapomnianych wspomnień. Bardzo się cieszyłam z tych chwil, gdy bohaterka wręcz celebrowała wspólny czas spędzany z Lindsay, Ally i Elody. A potem doszedł Kent i mogłam już się tylko rozpływać niczym waniliowe pianki na powierzchni pysznej czekolady z rozdziału piątego. No ale nie zawsze było tak różowo. Jak wiadomo z filmów mojej młodości popularne dziewczyny bywają wredne i potrafią uprzykrzyć życie wielu osób, nie dbając o konsekwencje. Nie tym razem... Sam musi się zmierzyć ze swoimi czynami, zrozumieć swoje błędy i jak to pięknie ujęła autorka "jej potrzeba akceptacji ustępuje pragnieniu bycia kochaną". Dzięki tej książce my także możemy dostrzec jak czasem niepozorne momenty powodują tragiczne sytuacje i, że warto spojrzeć trochę dalej niż na czubek własnego nosa. Autorka wplata do historii także inne trudne tematy, z którymi zmagają się nastolatkowie, ale nie tylko oni będą zachwyceni tą książką. Starszym czytelnikom również powinna ona przypaść do gustu, pomóc wrócić wspomnieniami do czasów szkolnych i być może usiąść w tej lepszej części stołówki 😉

Budząc się rano nie rozważamy naszego dnia w kategorii: a co jeśli to ostatni dzień, jaki mam za życia? Przyjmujemy za pewnik, że kolejny dzień nastąpi, wzejdzie słońce, a my wraz z nim rozpoczniemy swoje codzienne rytuały. Czasem nas coś zaskoczy, czasem ucieszy, czasem zezłości- to normalne, takie są uroki życia i w jakiś sposób jesteśmy na to przygotowani. Ale z całą pewnością nie jesteśmy przygotowani na nagłą śmierć. A ta przecież może przyjść zupełnie nieoczekiwanie, bez zapowiedzi, bez zwiastunów sygnalizujących, że się zbliża. Wszystko będzie zwyczajne, takie jak zawsze, a potem w okamgnieniu wszystko się zmieni- bo nas już nie będzie. Co byście zrobili gdybyście otrzymali szansę przeżycia swojego ostatniego dnia na ziemi w sposób lepszy niż pierwotnie nam się udało? Czy można wycisnąć z takiego dnia ile się da, dokonać dobrych uczynków, w jakiś sposób naprawić swoje błędy pozostawiając po sobie lepsze wrażenie, a potem.. spokojnie odejść? Choć w prawdziwym życiu nie ma drugich szans, to być może nauczka jaką dostaje od życia (lub śmierci) główna bohaterka zmusi nas, czytelników, do przemyśleń na temat naszej codziennej egzystencji.

Sam jest popularną uczennicą liceum. Ma trzy przyjaciółki, z którymi nigdy się nie rozstaje i razem tworzą niemal nierozerwalną grupę. Ma przystojnego chłopaka, którego mogą jej zazdrościć inne dziewczyny, i wydawać by się mogło, że to co mają to nawet jest miłość. Dom też ma zwyczajny- kochających się rodziców, młodszą siostrę wpatrzoną w nią jak w obrazek, ukochanego psa. I to wszystko co ją otacza bierze za pewnik. Bo przecież ci ludzie wokół niej zawsze byli i zawsze będą. Nie liczy się z resztą osób, która w jakimś stopniu styka się z jej hermetycznym światem, nie myśli o uczuciach osób postronnych. Jej zachowanie bywa wręcz odrażające, nastoletnie kaprysy skutecznie zrobiły z niej dziewczynę, której chyba nie chcielibyśmy spotkać. Dramaty, z którymi się mierzy nie są tak naprawdę żadnymi dramatami, rozterki, które zajmują jej myśli najczęściej nie są w ogóle warte uwagi, a ona sama zupełnie bezwiednie krzywdzi wiele osób wokół. Rodzinę- swoim brakiem zainteresowania, znajomych ze szkoły- swoim przekonaniem o własnej wyższości. Lecz przede wszystkim kompletnie nie docenia tego, co ma, biorąc to za rzecz oczywistą. I gdy nagle budzi się po wypadku samochodowym, w którym zginęła, powoli zaczyna do niej docierać prawda o niej samej- że wcale nie była tak idealna i dobra jak jej się wydawało.

"7 razy dziś" to naprawdę mądra książka, zwracająca uwagę na niuanse zachowań i życia, o których nie myślimy w dniu powszednim, zbyt zabiegani czy zaaferowani własnymi sprawami. To, co w niej uderza to fakt, że nie jest to tylko świetna lektura dla młodych ludzi, otwierająca oczy na pewne szkodliwe wzorce, którymi nader często się posługują. To także doskonała powieść dla rodziców, mających pod swoim dachem te zbuntowane i na swój sposób zagubione nastolatki, którzy nie potrafiąc sobie z nimi do końca poradzić, zwyczajnie ignorują wszelkie sygnały ostrzegawcze, które oni swoim zachowaniem wysyłają. A ignoracja to w tym wypadku rzecz okropna i może być dramatyczna w skutkach. Nie można też spłycać książki do tego, że jest opowieścią Sammy, bowiem choć to ona gra tu główną rolę, to niemniej ważne są postaci poboczne, które raz za razem mają wpływ na bieg zdarzeń jak i na samą dziewczynę. I każda z nich wnosi do powieści treści istotne, nad którymi warto się pochylić, postawy, które warto przeanalizować, a przede wszystkim każda z nich jest wykreowana realnie i mnóstwo osób im podobnych mierzy się z takimi problemami w swojej rzeczywistości. Książka uświadamia jak nasze zachowanie, a nawet słowa, mogą być krzywdzące i powoli, aczkolwiek skutecznie mogą rujnować świat innych osób, doprowadzając do tragedii. A tego można uniknąć, gdyby tylko pamiętało się o zwykłej, ludzkiej życzliwości oraz powstrzymało się od oceniania innych zbyt pochopnie, na podstawie własnych, często szalenie mylnych, wyobrażeń. A tak postępują nie tylko postaci w książce, bowiem tak po prostu postępujemy my, ludzie, niezależnie od wieku, płci i innych cech nas określających. Wykluczamy innych, oceniamy ich, czujemy się od nich lepsi lub gorsi, a przecież oni są tacy sami, a poglądy, życiowe postawy, zainteresowania czy zasobność portfela nie powinny stanowić jakichkolwiek liczących się wartości. Tak łatwo można kogoś zranić i tak trudno potem to naprawić.. Wybierając się w podróż z Sam nauczymy się o życiu i nas samych naprawdę wiele. Ta książka skłania do przemyśleń, uczy i jest naprawdę wartościową lekturą, którą polecam czytelnikom w każdym wieku.

NIC DWA... SIEDEM RAZY SIĘ NIE ZDARZA

Są dni, w których wszystko idzie od początku do końca źle. Ale pocieszeniem jest, że takie dni zawsze się kończą i nadchodzi kolejny dzień, w którym mamy szansę wszystko naprawić. Co jeśli następny dzień zostanie nam odebrany? Sam Kingston przeżyła beznadziejny dzień, jednak następnego dnia budzi się i znowu jest piątek, 12 lutego, a wszystko dzieje się dokładnie tak samo. Deja vu? Dzień świstaka? Sam jest uwięziona w tym jednym dniu i nagle dostrzega te rzeczy, których wcześniej nie widziała, lub może nie chciała widzieć. 7 razy dziś to ciekawy portret typowej wrednej grupki dziewczyn z liceum i tego, jak ich czyny wpływają na innych. Do tego, L.Oliver rozbiera ich na czynniki pierwsze i pokazuje, co może stać za ich zachowaniem. Nasza Sam dzień po dniu stara się wprowadzić jakąś zmianę, albo na gorsze, albo na lepsze, byle tylko uwolnić się od tej pętli czasu, w której ugrzęzła. Pojawia się wyparcie, próba przeczekania, bunt, w końcu niewygodne pytania i odważne czyny. Czy udało jej się uwolnić? Tego nie zdradzę. Jednak zapewnię Was, że 7 razy dziś to książka, o której jeszcze myśli się sporo po zakończeniu lektury.

STRUKTURA

Książka podzielona jest na siedem rozdziałów, z których każdy przypada na jedną wariację piątku 12 lutego. W ramach tych rozdziałów są jeszcze tytułowane fragmenty, które nieco rozdzielają nam treść. Pierwszoosobową narrację powierzono naszej głównej bohaterce - Sam i sądzę, że było to przemyślane rozwiązanie. Dzięki temu, że to z jej perspektywy poznajemy tę historię, możemy lepiej się w nią wczuć i przeżywać wszystkie emocje razem z bohaterką. Styl pisania Lauren Oliver był prosty i łatwy w odbiorze, a do tego aż prosił się o zaznaczanie ciekawych cytatów. Dodatkowo, to nowe wydanie ma na końcu jeszcze wstawkę od autorki z kulisami powstawania historii, a przede wszystkim jej tytułu, a co za tym idzie, też i polskiego odpowiednika. To ciekawy dodatek dla fanów twórczości Lauren Oliver.

PODSUMOWUJĄC

7 razy dziś to książka pobudzająca do refleksji nad swoim życiem. Nad tym, czy przypadkiem nie przeżywamy go zbyt monotonnie, zbyt biernie. Czy czasami nie krzywdzimy innych, bo boimy się sprzeciwić, wyrazić swojego zdania? To też opowieść obrazująca przekrój licealnego społeczeństwa i tego, jak nasze otoczenie wpływa na nasze zachowanie. Mimo że książka ma już trochę lat, to sądzę, że nadal jest bardzo aktualna i zdecydowanie Wam ją polecam!

Amanda Says

Mnie książka zachwyciła. 7 ,,tych samych'' dni z których każdy radykalnie różni się od poprzedniego. Ta książka pokazuje jak pozory mogą mylić :)

Książka zrobiła na OGROMNE wrażenie. Jest brutalna, ale takie środowisko postanowiła opisać autorka i myślę, że dobrze jej się to udało. Zawiera trudną, ciekawą myśl filozoficzną. Oprócz "korzyści edukacyjnych", jakie daje, jest też po prostu bardzo ciekawa i dosłownie ciężko mi się było od niej oderwać, a rzadko coś takiego mnie spotyka.

Lauren Olivier podbiła moje serce trylogią „Delirium” i historią Leny. Sięgając po jej debiutancką powieść „7 razy dziś” miałam nadzieję, że perypetie Sam dostarczą mi niepowtarzalnych literackich doznań, ale nie przypuszczałam, że autorka tak pozytywnie mnie zaskoczy.

Główną bohaterką powieści „7 razy dziś” jest nastoletnia uczennica liceum Sam Kingston. Dziewczyna, która wraz ze swoimi przyjaciółkami wspięła się na szczyt hierarchii popularności. Czuje się lepsza od innych, a jej horyzont kończy się z czubkiem własnego nosa. Nie przeszkadza jej, ze swoim zachowaniem rani innych i chętnie wciela się w przypisaną zajmowanej pozycji rolę. I pewnie dalej wiodłaby swoje idealne życia, gdyby w dniu Kupidyna nie doszło do pewnego wypadku, który sprawił, że piątek 12 lutego stał się jej przekleństwem. Ale czy pusta i zadufana w sobie nastolatka będzie umiała wyciągnąć wnioski z lekcji jaką zafundował jej los?

Sam przeżywa ten sam dzień siedem razy i mimo że nikt nie odebrał jej prawa do podejmowania decyzji oraz dokonywania wyborów traci kontrolę nad własną egzystencją. Początkowa dezorientacja przeradza się w walkę o odzyskanie własnego życia, ale czy na naprawienie niektórych błędów nie jest już za późno? W czasie tych kilku dni bohaterka przechodzi długą i krętą drogę, która nie tylko przynosi jej prawdę o samej sobie, ale też pozwala spojrzeć na własne życie z dystansu. Przeszacować system wartości i dostrzec to, co od dawna było poza zasięgiem jej wzroku. Uświadomienie jest bolesne, ale dziewczyna nie poddaje się i podejmuje trud rozwiązania równania będącego wypadkową wielu zmiennych.

Autorka w bardzo obrazowy sposób pokazuje przekrój szkolnego środowiska i panujące w nim zależności. Od elit w których królują miss popularności po sam dół, gdzie znajdują się mniej piękni i słabsi, z których można drwić i robić im głupie żarty. Gdzie brak akceptacji, ocenianie drugiego człowieka po pozach i szufladkowanie to chleb powszedni. Okazuje się że liceum to arena, na której nieustannie dochodzi do demonstracji władzy, wyższości i podłości, a przyjaźń opiera się na bardzo kruchych fundamentach.

Lauren Oliver stworzyła negatywną bohaterkę i dała jej szansę na wydoroślenie i zmiany we własnym życiu. Pozwoliła czytelnikowi obserwować zachodzące w niej zmiany i pokazała, że zachowanie i osobowość każdego człowieka jest sumą jego charakteru, pragnień, przeszłości, a także środowiska w jakim przyszło mu żyć. Młodzi ludzie z natury nie są źli, a czasem gubią się i brakuje im odwagi by zawrócić ze źle obranej ścieżki.

Fabuła powieści oparta jest na ciekawym choć nienowatorskim pomyśle, którego potencjał został w pełni wykorzystany. Autorka już w prologu wyciąga asa z rękawa, a potem sprytnie mami czytelnika, sprawiając, że do samego końca powieści nie ma pewności czy przedstawione wydarzenia są jawą, snem lub urojeniem. I choć nie dzieje się dużo i pewne elementy stale powtarzają się, to każdy dzień niesie za sobą kolejne informacje, które z biegiem czasu tworzą spójną całość.

„7 razy dziś” to intrygującą opowieść dostarczająca różnorodnych wrażeń i emocji. Pisarka w interesujący sposób splata losy bohaterów by zwrócić uwagę czytelnika na wiele ważnych kwestii. I choć pozornie w tej historii nie ma nic odkrywczego, bo przecież każdy z nas wie, że podejmowane decyzje niosą za sobą konsekwencje, a przyczyny i skutki są nieodzownym elementem egzystencji człowieka, to po lekturze książki pozostaje niedosyt i retoryczne pytanie: po co to wszystko?

Dla mnie przygoda z debiutancką powieścią Lauren Oliver była ciekawym doświadczeniem wywołującym skrajne odczucia. Pozornie prosta i lekka historia stała się trampoliną pobudzającą do refleksji, przemyśleń i wyciągania wniosków. Okazuje się, że literatura młodzieżowa wcale nie musi być naiwna, nudna i skupiająca się wyłącznie na wątku miłosnym. Książkę polecam każdemu, kto lubi podróże literackie kończące się niedowierzaniem i rozdartym sercem.