40.Raków. Ona. Tom 1

Pierwszą książkę Agnieszki Peszek przeczytałam prawie trzy lata temu i od tamtej chwili nie przepuściłam jej żadnej nowości. To jedna z tych autorek, które po prostu biorę w ciemno, bo wiem, że zawsze dostanę historię, która mnie porwie. A kiedy zobaczyłam, że zbliża się premiera czwartej części cyklu „Ona”, pomyślałam: „Sylwia, ogarnij się, czas nadrobić zaległości”. Tym bardziej że „Numer 1” ma premierę pod koniec stycznia, więc nie było opcji, żebym nie zaczęła od początku.

I powiem jedno, „40 Raków” to początek jazdy bez trzymanki.

Od pierwszych stron czułam, że znowu wpadłam w fabułę tak głęboko, jak tylko potrafię. Warszawą wstrząsa seria brutalnych zbrodni i to takich, że aż robi się zimno w dłonie. „Brzytwa” odcina kobietom części ciała, a śledztwo prowadzi komisarz Obrębski… wspierany przez dwóch świeżaków, którzy dopiero uczą się, z czym się je takie sprawy. Sam skład policji to już mieszanka, która aż prosi się o kłopoty i oczywiście kłopoty przychodzą.

To, co mnie szczególnie wciągnęło, to trzy perspektywy, z których Agnieszka prowadzi historię.

Mamy sadystycznego psychopatę, tak zimnego, skrupulatnego i chorego w swoim uporządkowaniu, że aż ciarki chodzą po plecach.

Mamy dziewczynę, której dzieciństwo było jednym wielkim koszmarem i kiedy czytałam jej fragmenty, aż ściskało mnie w żołądku.

I mamy policjantów, którzy próbują złapać mordercę, jednocześnie tonąc w problemach prywatnych.

I gdzieś po drodze zaczynałam się zastanawiać, co tak naprawdę robi z ludzką psychiką trauma? Jak daleko może popchnąć człowieka? I kto tu jest ofiarą, a kto oprawcą?

Złapałam się nawet na tym, że jednego z morderców momentami zaczynałam… rozumieć? Może nie usprawiedliwiać, ale próbować zajrzeć mu do głowy. A to zawsze świadczy o dobrze napisanej postaci.

Najbardziej wciągnęły mnie momenty, w których stopniowo odkrywałam, że za zbrodniami stoją dwaj mordercy, każdy z własnym, zupełnie innym sposobem działania. Fascynowało mnie wszystko, od metod przetrzymywania ofiar, przez miejsca ukrycia, aż po chłodną precyzję, która dosłownie wywoływała mi zimny dreszcz. Do tego ten ciągły brak śladów, brak tropów, brak czegokolwiek, co mogłoby poprowadzić policję… a ja razem z nimi czułam narastającą bezradność.

Emocje? Oj, było ich sporo.

Strach, obrzydzenie, złość. Momentami szczere współczucie. A przede wszystkim to napięcie, które rosło jak fala podczas sztormu. W pewnym momencie miałam wrażenie, że wszystko wokół przestaje istnieć i jestem tylko ja i ta historia. Dokładnie to uwielbiam u Peszek, wciąga człowieka tak, że nawet nie zauważa, kiedy mija pół książki.

A zakończenie?

Takie, które zostawia z pysznym niedosytem i sprawia, że od razu chcesz sięgnąć po kolejny tom. Uwielbiam serie, które trzymają czytelnika w niepewności i nie pozwalają o sobie zapomnieć.

Co podobało mi się najbardziej?

Ta mroczna intensywność.

To, jak autorka pokazuje wpływ przeszłości na teraźniejszość.

To, że każdy bohater coś ukrywa.

I to, że nawet przez sekundę się nie nudziłam, wszystko jest tu spójne, mocne, momentami okrutne, ale też piekielnie intrygujące.

Polecam tę książkę każdemu, kto lubi thrillery mroczne, intensywne, pełne psychologicznych zakamarków. Jeśli cenicie nieoczywiste postacie i fabułę, która wchodzi pod skórę, to „40 Raków” będzie strzałem w dziesiątkę.

Dla mnie to świetny początek cyklu „Ona” i już wiem, że całą serię przeczytam jednym tchem.

Zaczęłam czytać książki z tej serii od trzeciego tomu, który tak mi się spodobał, że postanowiłam nadrobić wcześniejsze tomy. Pierwsza część dosłownie mnie zmiażdżyła. To mega dobry i wciągający ale i brutalny kryminał połączony z elementami thrillera.

Warszawę zalała fala okrutnych i brutalnych zbrodni, w których ofiarami są kobiety, którym ktoś odcina poszczególne części ciała. Śledztwo prowadzi komisarz Maksymilian Obrębski, którego wspierają nie do końca ogarnięci policjanci, którzy zostają mu przydzieleni do pomocy. Dodatkowo poznajemy także inną osobę, która z cienia obserwuje i śledzi osoby, na których pragnie się zemścić.

Moje pierwsze wrażenie po skończeniu tej historii to było wow. Kolejna genialna opowieść rodem wzięta ze scenariusza filmowego, opisane sytuacje są nie do pomyślenia. Autorka w fantastyczny sposób opisuje realia prowadzenia śledztwa, okrutne i brutalne zbrodnie opisane są ze szczegółami, także trzeba być przygotowanym na drastyczne sceny. abuła jest mroczna, tajemnicza i skłaniająca do myślenia, zagadką jest postać zabójcy - choć poznajemy wydarzenia z jego perspektywy ciężko jest się połapać, kim on właściwie jest. Mamy tutaj scenariusz niemal zbrodni idealnej, ale jak wiemy takie nie istnieją i tylko coś albo ktoś jest w stanie pomóc w rozwiązaniu tej tajemnicy.

Książka jest po prostu genialna, zawiła fabuła, ciekawe wątki i motywy, przedstawienie brutalności zbrodni i wszelkich szczegółów ich popełniania to niemal majstersztyk. Jednak muszę się uczepić zmiany perspektyw, o ile rozdziały z perspektywy kobiety zostały wyraźnie oznakowane, to zabrakło mi oznaczeń rozdziałów gdzie poznajemy perspektywę oprawcy. Druga sprawa to zbyt ogólne zakończenie, które trochę nie pasuje do szczegółowego śledztwa i działań policji. Brakuje mi tutaj tych wszystkich detali i kwintesencji wszystkich wydarzeń.

Pomimo tego, że czuję pewien niedosyt daję tej książce najwyższą ocenę, ze względu na detale opisujące zbrodnię i śledztwo, na wciągającą i tajemniczą fabułę oraz genialną zagadkę, którą ciężko jest rozwiązać.

*olilovesbooks2*

„Cała idea zemsty i kary to dziecięca fantazja. W istocie nie ma czegoś takiego jak zemsta. Zemsta to akt wynikający z bezsilności – gdy tylko zniknie poczucie bezsilności, znika również pragnienie zemsty.” George Orwell

W Warszawie zostaje odnalezione ciało kobiety z odciętą głową. Niedługo po tym ruszają poszukiwania kolejnej. Makabryczne wskazówki jakie zostawia porywacz wskazuje, że losy tej kobiety też są przesądzone.

W trudna sprawę zostaje zaangażowany doświadczony śledczy z warszawskiej policji – komisarz Obrębski, towarzyszą mu dwaj „patrolowcy” z prewencji. Ten zespół będzie miał za zadanie rozwiązać jedną z najtrudniejszych spraw jaką widziała Warszawa.

„40. raków” Agnieszki Peszek to bardzo dobry kryminał przedstawiany z perspektywy 3 osób. Policjanta próbującego rozwikłać sprawę. Przebiegłego i wyrachowanego przestępcy, który metodycznie krok po kroku realizuje swój potworny plan oraz pewnej tajemniczej dziewczyny. Pisze dziewczyny bo „ONA” jak pisze o niej autorka zaczyna swoja narrację w latach wczesnej młodości i rozwija się w miarę poznawania kolejnych kart książki.

Autorka stworzyła dość zagmatwaną historię, w której nic tak naprawdę nie jest oczywiste. Nawet się nie wysilałem na próbę rozwikłania zagadki przed końcem. Dodatkowo ONA, bohaterka, która w bardzo tajemniczy sposób przedstawia się czytelnikowi, do końca nie daje poznać się w całości.

Wszystko to powoduje, że zakończenie jakie poznajemy na końcu daje bardzo dużą satysfakcję z czytania. Bawiłem się przy tym tytule wspaniale. Z ogromną przyjemnością chwycę za kontynuację. Tym bardziej, że już w październiku pojawi się 3. tom tej historii.

Ogromnie polecam tę książkę. Emocje gwarantowane.

Kiedy tylko zobaczyłam w swojej skrzynce mejlowej wiadomość z pytaniem o recenzję, nie wahałam się nawet przez moment, bo książki Agnieszki Peszek od jakiegoś czasu biorę dosłownie w ciemno. Jeszcze nigdy się na nich nie zawiodłam, a każda kolejna powieść tylko umacnia mnie w przekonaniu, że pani Peszek po prostu umie w dobry kryminał.

Nie będę spamować streszczeniami fabuły, bo opis wydawcy sporo zdradza ;) ale napiszę, że autorka w tej wielowątkowej powieści zaserwowała mi istny emocjonalny rollercoaster i prawdziwą jazdę bez trzymanki.

Książka niesamowicie wciąga, napięcie zbudowane zostało po mistrzowsku. Powoli, ale sukcesywnie zdradzając skrywane tajemnice, odsłaniając traumy oraz odkrywając cele i motywy, które kierują bohaterami, pokazując ich życie, które ociera się o niezwykle płynne granice- zapewnia czytelnikowi przysłowiową jazdę bez trzymanki. Emocje buzują od początku do końca, czekają tylko na kulminacyjny moment, by wybuchnąć całą swą mocą, a ten moment sprawi, że nie będziecie mogli wyjść z podziwu dla kunsztu, z jakim została ta powieść napisana.

Znajdziecie tu wszystko, co jest potrzebne w dobrym kryminale z domieszką thrillera od miłości i pożądania po szczerą nienawiść i chęć mordu.

Fabuła zaskoczyła mnie wiele razy, autorka miesza wątki, urywa snutą historię w najmniej spodziewanym momencie, by wrócić do niej ponownie kilka stron później, i znów porządnie wszystko wymieszać- kiedy już byłam pewna, że rozwiązałam zagadkę, pojawiał się kolejny trop, ewentualnie trup, który totalnie burzył całą moją koncepcję dotyczącą mordercy, a już totalnym szokiem i zaskoczeniem było odkrycie, że jest ich dwóch (ewentualnie dwoje).

Mroczny i duszący klimat powieści podsyca tylko atmosferę niepewności i obawy co do dalszych losów bohaterów.

Głównych postaci jest sporo. Genialnie wykreowanych i poprowadzonych. Są one niejednoznaczne, poranione w moim odczuciu wręcz wypaczone psychicznie. Ich dusze przepełnione złem i chęcią zemsty wzbudzają całą gamę uczuć i emocji. Niejednokrotnie odczuwałam złość, niedowierzanie i współczucie jednocześnie.

Autorka, budując w szybkim tempie napięcie, rozbudza ciekawość i nie pozwala, by odłożyć książkę na bok bez poznania zakończenia.

Książkę przeczytałam dosłownie w jedno popołudnie. Czyta się szybko, choć pani Agnieszka pisze dosadnie i nie owija nic w bawełnę, książka jest doskonała.

Z wielką niecierpliwością czekam na kolejne książki, które wyjdą spod pióra pani Agnieszki.

Czy polecam?

Zdecydowanie tak. Jeśli lubicie kryminały i thrillery, w których sporą rolę odgrywa ludzka psychika, będziecie tak jak ja zachwyceni. Idealna historia na długi i mroczny wieczór.

Czy istnieje kryminał idealny? A jeśli powiem Wam, że ten kryminał zawiera w sobie cząstki thrillera? I dołożymy do tego świetny portret psychologiczny bohaterów? A jeszcze na dokładkę otrzymamy sprawę, w której ciężko będzie wyznaczyć potencjalnego mordercę? Skusicie się? ... A jeśli jeszcze Wam mało to dołożę do tego traumy z dzieciństwa rzutujące na przyszłość bohaterów... Hmmm... Jeszcze za mało? To jeszcze dołożę Wam historię opowiedzianą z trzech różnych perspektyw... Jeszcze mało?🤭 No dobra, no to powiem Wam, że dwie z tych perspektyw opowiadają mordercy! Tak mordercy... Wydaje mi się, że już nie macie wyjścia i książka z taką gamą musi się znaleźć na Waszej liście ❤️

"40.Raków" autorstwa Agnieszki Peszek @[Adres usunięty]k to kryminał/thriller, który wciągnął mnie od pierwszych stron i nie pozwolił mi odejść od książki dopóki nie poznałam zakończenia całej historii, którą spisała dla nas autorka. A wyszło jej to świetnie! Portret psychologiczny, który stworzyła dla swoich bohaterów Agnieszka, poruszył moją wyobraźnię i pozwolił mi wczuć się i zrozumieć ich poczynania.

Krótkie i treściwe rozdziały pozwalają czytelnikowi dosłownie biec przez książkę , dzięki czemu te 410 stron książki dosłownie pochłaniamy 🥰

Traumy z dzieciństwa takie jak odrzucenie, przemoc fizyczna i psychiczna bardzo często skłania ludzi do najgorszych czynów... Do czynów, w których sami próbują wyznaczyć sprawiedliwość!

Co najbardziej mi się podobało w książce? Właśnie te rozdziały z perspektywy morderców. Dzięki nim mogłam patrzeć ich oczami... Agnieszko gratuluję, bo książka to mistrzostwo !