Żona wyklęta

Uwielbiam serię wydawniczą Prawdziwe historie ze Znaku. Kiedy zobaczyłam, że wśród nowości pojawiła się nowa pozycja, a mianowicie Żona wyklęta i to jeszcze z taką klimatyczną okładką, to wiedziałam, że będę chciała przeczytać. Żołnierze wyklęci, to ostatnio temat modny i wiele publikacji się pojawia, a tytuł wprost do tego wątku nawiązywał. Pytaliście mnie o czym ta książka, a ja nie wiedziałam, bo nie czytałam, a nie czytałam opisu wydawniczego, żeby się nie sugerować. Powiem Wam, że zaczęłam ją w poniedziałek wieczorem i przeżywałam każdą stronę. Koniec okupiłam łzami. Ot takie moje czytanie, ale chyba nie da się inaczej. Jak nie zapłakać nad tymi co na śmierć szli po kolei.

Żona wyklęta to opowieść o związku partyzanta z dziewczyną. Oboje są młodzi, widzieli wojnę i jej koniec miał być dla nich początkiem życia i beztroskiej młodości. On chciał być pilotem, czemu zawdzięczał będzie swój pseudonim, nawet latał, szkolił się, ale uciekł z wyjazdu do Sowietów, bo nie wiedział czego się tam spodziewać. Ona była zwykłą dziewczyną ze wsi. Ładną, ale nie wyróżniała się ani wielkim patriotyzmem, ani szczególnymi cechami. Do czasu. Trafił w nich grom uczucia, gdy „Pilot” przyszedł z partyzantami do jej ojca na kwaterę. Spotykają się ukradkiem, ale to wystarczy, by życzliwe oko donosiciela dostrzegło i doniosło gdzie trzeba. Ona będzie patrzyła jak ON umiera, później trafi do więzienia i przejdzie piekło. Historia jakich wiele z czasów stalinizmu. A jednak opowiedziana z pierwszej ręki, robi wrażenie.

Historię opowiada żona wnuka bohaterki Anastazji, ukochanej Pilota. Ta książka jest przerażającym świadectwem okrutnych czasów. Teraz jesteśmy świadkami eksplozji entuzjazmu. Żołnierze Wyklęci są czczeni, urządzane są marsze i upamiętnienia, a wielu się wydaje, że to była zabawa w lasach z karabinami. Ci ludzie byli zaszczuci przez służby bezpieczeństwa, a każda ich pomoc była mszczona metodami stalinowskimi, najlepiej spaleniem do gołej ziemi. Wyrok dostawało się za samą wiedzę i brak odpowiedniej reakcji, czyli brak donosu.

Gdy patrzymy na ich losy, brak szans na wygraną, życie w ciągłej konspiracji, w lesie, w biegu, nie można ich nie podziwiać, za umiłowanie honoru i Niepodległej ponad wszystko. A jednak byli ludźmi, kochali, chociaż to pociągało jeszcze większe zagrożenie.

Na mnie chyba największe wrażenie zrobiły opisy stalinowskiego więzienia, tego jak traktowano podejrzanych. Straszne, straszne czasy, oby nigdy nie wróciły.

Ta książka jest naprawdę sprawnie napisana, autorka stara się wiernie zrelacjonować fakty, pisze o swojej rodzinie, przez co książka nabiera osobistego wydźwięku. Naprawdę bardzo polecam.

„(…) miłość nosi różne nazwy i ma różne odcienie. Ne ma jednego oblicza i dlatego czasami tak trudno ją zauważyć i docenić (…)” s. 286

Dla bohaterów książki „Żona wyklęta” miłość to uczucie, które popycha do działania, dodaje sił i wiary we własne możliwości. Jest silna, trwała i niewyobrażalna. I nie piszę tutaj tylko o wzajemnej miłości głównych bohaterów, który spotkali się w złym czasie, bo nie tylko taką miłość odnajdziemy na kartach książki. Znalazło się tu miejsce również dla miłości do ojczyzny, dziecka, rodziny oraz przyjaciół. I każda z tych miłości jest równie ważna.

Oprócz miłości zetkniemy się również z tęsknotą, cierpieniem, bólem, niepewnością, wiarą, obowiązkiem, walką z przeciwnikiem, ale i z samym sobą.

Nie żałuję żadnej minuty poświęconej książce. Historia w niej opowiedziana mimo, że momentami bolesna, przerażająca i smutna, to jednak w jakiś sposób dająca nadzieję i radość.

POLECAM!!!