Wojna, która ocaliła mi życie

„Wojna, która ocaliła mi życie” autorstwa Kimberly Brubaker Bradley, to książka z założenia dla dzieci. Mimo takiej zapowiedzi kupiłam i tak, bo zaciekawił mnie opis fabuły.

Akcja powieści rozpoczyna się, gdy nad Anglię nadciąga realne widmo II Wojny Światowej. Dziesięcioletnia Ada, która ma zniekształconą stopę, całe życie spędziła w małym mieszkaniu, troszcząc się ze wszystkich sił o swojego młodszego brata Jamiego. Dzieci mają tylko matkę, ich ojciec nie żyje – a ta troszczy się tylko o syna. Córka jest dla niej czymś wstydliwym i odpychającym, z powodu jej chromej stopy.

Gdy władze zarządzają ewakuację dzieci z Londynu na wieś, aby je ochronić przed bombardowaniami, Ada zrobi wszystko aby nauczyć się chodzić i wraz z bratem uciec na wieś.

Głównymi bohaterami tej powieści są Ada, Jamie i Susan Smith – kobieta, u której zostanie zakwaterowane rodzeństwo.

Cała trójka jest bardzo dobrze nakreślona, a autorce udało się obrazowo ukazać ich wszystkich. Ich zmagania z sytuacją w jakiej się znaleźli, lęki, niepewność i strach – nie tylko przed bombardowaniem. Najlepiej ze wszystkich bohaterów poznajemy Adę. Dzieje się tak przede wszystkim dlatego, że narracja jest pierwszoosobowa i prowadzona właśnie z perspektywy dziewczynki. Jednocześnie jest ona w centrum wszystkich wydarzeń, więc czytelnik nie ma odczucia, że w niewielkim stopniu poznaje pozostałych bohaterów.

Powieść napisana jest prostym językiem, choć nie oznacza to wcale, że złym.

Jest wręcz przeciwnie. Autorka ma dobry styl, który przypadnie do gustu dorosłemu czytelnikowi i nie sprawi trudności temu młodszemu.

Wbrew temu, że książka przypisana jest do kategorii literatura dziecięca, uważam, że to powieść jednak bardziej dla młodego czytelnika w wieku dwanaście lat w górę. Porusza ona bowiem wiele ważnych i trudnych tematów, których młody czytelnik mógłby nie do końca zrozumieć.

Mimo, że akcja powieści toczy się podczas II WŚ, to nie ona jest najważniejsza. Jest tłem do ukazania innej wojny, tej którą prowadzi Ada.

Dziewczynka zmaga się bowiem z własnym kalectwem, strachem, poczuciem odrzucenia i pogardą, jakiej doświadczała.

W jej głowie nieustająco przewijają się obrazy z jej życia w Londynie. Nie potrafi zrozumieć, dlaczego matka jej nie kocha i jeszcze długo będzie odczuwać skutki jej fizycznego i psychicznego znęcania się nad nią.

Obraz rozwijającej się relacji z Susan, stopniowego nabierania zaufania do niej oraz nowopoznanych ludzi, jest przedstawiony bardzo plastycznie.

Autorka nie unika ciężkich tematów, ale opowiada o nich w lekki sposób, ale niepozbawiony głębi. Odważnie pokazuje walkę o szacunek, miłość i akceptację, jaką stoczy Ada. Jej strach przed nadzieją i lęk, że matka zechce zabrać ich na powrót do siebie.

„Wojna, która ocaliła mi życie” to bardzo wzruszająca powieść, było kilka momentów, które nawet doprowadziły mnie do łez.

Akcja jest wartka i naprawdę wiele się dzieje. Fabuła jest przemyślana i ciekawa, ciężko odłożyć tą książkę. Chce się wiedzieć, co się wydarzy do tego stopnia, że można dać się powieści całkowicie pochłonąć i stracić łączność z rzeczywistością.

I mimo, że wszystkie wydarzenia śledzimy oczami dziesięcioletniej dziewczynki, to powieść ma poważny wydźwięk i tak jak już pisałam wcześniej, ciężko mi było ją uznać za powieść dla dzieci.

Jestem bardzo pozytywnie zaskoczona tą powieścią. Spodziewałam się czegoś trochę innego, a trafiła mi się (po raz kolejny w tym miesiącu) prawdziwa perełka.

Książka mądra, odważnie poruszająca trudne tematy, barwnie przedstawiająca otaczający bohaterów świat i ich samych.

Mimo smutnych wydarzeń, powieść nie pozbawiona jest pozytywnego przekazu i nadziei na to, że los zawsze może się odmienić na lepsze. Autorka pokazuje, że zawsze trzeba walczyć o siebie i swoich bliskich, że nie można się poddawać. Że każdy zasługuje na szacunek i ma do niego prawo, również dzieci.

Powieść przepełniona jest pełną paletą emocji i uczuć i na długo zapada w pamięć.

Ja na zdecydowanie sięgnę po kolejne książki autorki w ciemno.

„Wojna, która ocaliła mi życie” tak bardzo mnie poruszyła i zachwyciła, że jestem pewna, że spod ręki pisarki wyjść mogą tylko kolejne tak dobre powieści.

,,Wojna, która ocaliła mi życie'' to opowieść o dziesięcioletniej Adzie, która całe swoje życie spędziła w jednopokojowym mieszkaniu, znając świat jedynie z okna, przez które wyglądała. Matka do tego stopnia wstydzi się zdeformowanej (końsko - szpotawej) stopy córki, że nie pozwala jej opuszczać pomieszczenia. Jednak wstyd to mało powiedziane, ponieważ ona traktuje dziewczynkę jak ,,śmiecia'' . Gdy rozpoczyna się II Wojna Światowa, wszystkie dzieci z Londynu zostają ewakuowane na wieś. By uchronić się przed bombami, Ada bezzwłocznie zabiera swojego młodszego brata - Jemiego, i ucieka z domu, by również znaleźć schronienie. Tak oto rodzeństwo trafia do Susan Smith - kobiety, która niechętnie musi się nimi zaopiekować. W tym czasie Ada nauczy się czytać, pisać, jeździć konno, zdobędzie przyjaciół oraz będzie wypatrywać niemieckich szpiegów. Z czasem zaufa Susan, a ona pokocha ją i Jemiego. Czy jednak uda im się przetrwać wojnę? Czy może będą zmuszeni wrócić do okrutnej matki? Czytając tę książkę, naprawdę żal było mi bohaterki, gdy matka się nad nią znęcała. Opowieść jest piękna i wzruszająca. Myślę, że każdemu zapadnie ona w pamięć. Trzeba mieć serce z kamienia, by nie wzruszyć się podczas jej czytania. Czekam na Wasze opinie i gorąco zachęcam do śledzenia mojego bloga [Adres usunięty]

piękna powieść dla dzieci, osadzona w realiach II wojny światowej. Opowiada o sile miłości, troski i szacunku do drugiego człowieka. Porusza motyw przemocy w rodzinie wobec dziecka, rzecz okrutną i niewybaczalną, a mimo to historia jest jakże piękna...

Dziesięcioletnia dziewczynka od urodzenia trzymana jest przez matkę w zamkniętym mieszkaniu. Wolno jej tylko usługiwać kobiecie i 6-letniemu bratu. Ma zakaz zbliżania się do okien (choć i tak to robi), by nie pokazywać się ludziom na oczy. Ada nie umie chodzić, czytać, ani robić tego, co jej rówieśnicy, ale jest niezwykle bystrą dziewczynką. Ada ma stopę końsko- szpotawą- to dlatego matka jej nienawidzi i się jej wstydzi.

Kiedy Jamie, młodszy brat dowiaduje się o ewakuacji wszystkich dzieci z Londynu, Ada już wie- teraz, albo nigdy! To jest jej szansa na zmianę dotychczasowego życia. Tylko jak dostać się do pociągu, kiedy nie umie się chodzić? Dziewczynka mobilizuje w sobie wszystkie siły i w ciągu zaledwie kilku dni, w ukryciu przed matką, uczy się samodzielnie poruszać. Kiedy nastaje moment opuszczenia domu, nie waha się ani chwili. Wraz z Jamiem wyruszają w podróż, która ma pozwolić im przeżyć szczęśliwie dzieciństwo.

Trafiają do małej miejscowości Kent. Tam- mimo swojej niechęci- przygarnia ich samotna kobieta Susan. Wreszcie ktoś zaczyna dbać o dzieci- są czyste, najedzone i ubrane. Nikt na nie nie krzyczy, nie rozkazuje, w domu panuje atmosfera pełna życzliwości i szacunku. Dziecko, nawet kalekie traktowane jest jak młody, pełnowartościowy człowiek. Ada uczy się czytać i pisać, a także chodzić o kulach. Ma też okazję jeździć konno. Poznaje dobre maniery, zdobywa zaufanie miejscowych. Pewnego dnia, kiedy wojna coraz bardziej im zagraża, dziewczynka staje się najprawdziwszym bohaterem!

Czy Ada i Jamie już zawsze zostaną u Susan? Czy to rzeczywiście możliwe, by wojna ocaliła komuś życie?

Jeżeli Wasze dzieciaki są w młodszym wieku szkolnym, polecam im tę nowość wydawniczą. Jak podsumował ją The Wall Street Journal- "Boleśnie piękna...".

[Adres usunięty]