Śmiejąc się w drodze do meczetu

Lektura lekka,pogodna a jednak mozna się z niej czegoś ciekawego dowiedzieć.Polecam

Jestem od dawna zainteresowana różnymi kulturami dlatego też wybrałam w /w książkę, która pozwala w tym trudnym czasie dla Świata oderwać się w inny wymiar pełen humoru .Polecam

Książka dla nastilatek. Pisana też jaknu przez nastolatke. Nie doszlam do konca, za lekkie pisanie jak dla mnie, po tak wielu przerobionych ksiazkach na ten temat.

Świetna książka! Pełna zabawnych sytuacji, można się pośmiać, a oprócz tego dowiedzieć ciekawych rzeczy na temat muzułmanów.

Wciągająca lekka książka o nietuzinkowrj kobiecie, niezależnej poglądowo i finansowo. Książka jeszcze bardziej utwierdziła mnie w przekonaniu, że muzułmanie tworzą różnorodną mieszankę i nie wolno uogulniać o nich mówiąc. Autorka sama w sobie jest różnorodna jeśli chodzi o religię, po częsci tradycyjnana, pod wieloma względami nowoczesna a po części ... To hipokrytka, która wykorzystuje religię do własnych korzyści np. Kłamie, że Bog mówi do niej by poprowadziła wakacyjny obóz muzułmanski a w rzeczywistości nie chce jechać w wakacje do Pakistanu. Pidobnie postępują jej rodzice mówiąc np, że w Koranie jest zakaz noszenia krótkich włosów przez kobietę, kiedy bohaterka chce je ściąć. Koranem zasłaniają się też zakazując nastoletniej córce golenia nóg, aż pewna ciotka tłumaczy im, że Koran zachęca do pizbywania się owłosienia. Czytając wielokrotnie powtarzające się tego typu dylematy miałam wrażenie, że ta religia ma tak wiele zasad i ich interpretavji, że w sumie nikt tego nie ogarnia i ludzie nie wiedzą czy robią coś bo tak nakazuje religia czy raczej iman z lokalnego meczetu.

Książkę czyta się lekko, napisana jest ciekawie i z humorem

Bardzo dobra, lekka książka. Przeczytałam ja w jeden wieczór. Porwała mnie, poczułam się jakbym cały czas była przy autorce. Zarqa umie pisać i zainteresować czytelników.

Jak dla mnie to słaba książka męczyłam żeby ją skończyć ...

Z reguły założenia danej religii są jednakowe dla wszystkich, jednak w niektórych zakątkach Ziemi mogą nieco od siebie się różnić. Właśnie tak było w przypadku muzułmanki imieniem Zarqa, której rodzice, by zapewnić jej lepszą przyszłość, przeprowadzili się z Liverpoolu do Kanady. Nie znając treści tej książki, można sobie wyobrazić, że różnice w tych częściach świata są dość spore – Zarqa Nawaz w swojej autobiograficznej książce – „Śmiejąc się w drodze do meczetu” – pisze właśnie o tych różnicach.

Zarqa Nawaz w wieku 5 lat wspólnie z rodzicami przeprowadziła się z Liverpoolu do Kanady. Dla tak małej dziewczynki, w dodatku muzułmanki, była to spora zmiana, jednak musiała się do niej dostosować. Autorka w swojej książce wspomina o niektórych większych różnicach między tradycyjnymi a nowoczesnymi muzułmankami. Opisuje swoje pierwsze relacje z rówieśnikami w nowej szkole, obozy dla młodzieży muzułmańskiej, studia, poszukiwanie przez jej mamę męża dla niej oraz życie w małżeństwie i z dziećmi. Zarqa zawsze stara się być wierna swojej religii, jednak nawet dla niej bywa to niekiedy trudne. Ale ostatecznie chyba jednak jej się to udaje, skoro nadal jest muzułmanką.

„Wiara to coś więcej niż wierzenie; to życie w strachu, pełne wątpliwości względem samego siebie, i radzenie sobie z tymi uczuciami, dopóki nie przyniosą one jakiejś odpowiedzi.”

Nie będę ukrywała, że od jakiegoś czasu interesuję się różnymi religiami. Ciekawią mnie różnice i podobieństwa w odmiennych wyznaniach, dlatego książka „Śmiejąc się w drodze do meczetu” okazała się dla mnie „strzałem w dziesiątkę”. Dzięki wspomnieniom Zarqi nie tylko mogłam jeszcze lepiej poznać islam, ale także mogłam dowiedzieć się o jego odmienności w różnych państwach – w Wielkiej Brytanii, Kanadzie i Pakistanie, skąd pochodzi jej rodzina (i chyba właśnie dlatego ten tradycyjny islam jest jej najbliższy).

Także duży „plus” daję tej książce z to, że przedstawione są w niej głównie „pozytywne strony” islamu, tzn. autorka nie skupia się na ‘wojnach z niewiernymi’, zabijaniu czy terroryzmie – wspomina o tym, jednak nie popiera takiego zachowania muzułmanów. Pisze za to więcej o Bogu, o wierze muzułmanów, ich praktykach religijnych i codziennym życiu, czyli o tym, co powinno być ważniejsze od zabijania i nienawiści.

„Koniec końców umieramy nadzy i samotni. Jedyne, co nam pozostaje, to nasze uczynki.”

Za to zawiodło mnie jedno – ilość stron. Książka, moim zdaniem, jest zdecydowanie za krótka. Jeśli chodzi o mnie, takie wspomnienia mogłabym czytać w ogromnej ilości, tymczasem ta książka ma tylko 260 stron, które przeczytałam w kilka godzin. Ale czytanie na pewno ułatwił mi dobry styl autorki, który mnie nie dziwi, skoro Zarqa studiowała dziennikarstwo. Mimo protestów mamy i stereotypów, że muzułmanka nie powinna pisać książek, ani zajmować się dziennikarstwem, autorka książki postawiła na swoje i… bardzo dobrze na tym wyszła.

Cóż, nie pozostaje mi nic innego jak tylko szczerze polecić wszystkim tę książkę, która, ani nie jest przesadnie religijna, ani nie trzyma się wyznaczonych zasad. Jest trochę jak sama autorka, Zarqa Nawaz, niezależna, pełna humoru i odwagi. Obstawiam, że w społeczeństwie muzułmańskim w dużej mierze została skrytykowana, ale cieszę się, że jednak Zarqa zdecydowała się na jej wydanie.

Islam, muzułmanin, meczet to słowa, które wśród wielu Europejczyków wywołują dreszcze na plecach szczególnie w aspekcie współczesnych wydarzeń. Tymczasem Zarqa Nawaz, praktykująca muzułmanka napisała książkę, która wielu z nas doprowadziła do łez...ze śmiechu, mimo iż słowo islam jest w niej odmieniane setki razy.

Książka Śmiejąc się w drodze do meczetu pokazuje nam zwyczaje i wierzenia muzułmanów z punktu widzenia najpierw małej dziewczynki potem dorosłej kobiety, która praktykuje swoją religię w krajach tzw. zachodniej cywilizacji. Znajduje się między młotem i kowadłem, bo z jednej strony chce być przykładną muzułmanką, z drugiej chce pasować do świata, w którym żyje i funkcjonuje na co dzień. Zderzenie tych dwóch pragnień powoduje szereg zabawnych zdarzeń tym bardziej, że Zarqa nie jest zwykłą przykładną wyznawczynią islamu.

Zarqa uwielbia szynkę, której nie może jeść, zazdrości koleżankom, które mają blond włosy i wstydzi się swojego owłosienia, które odziedziczyła po tacie. Język, którym operuje autorka książki Śmiejąc się w drodze do meczetu jest zabawny i bezkompromisowy. Wiele osób uzna go za wulgarny. Niektórzy mogą nawet poczuć się urażeni czytając o karmieniu piersią i wymiotowaniu. Jednak właśnie dzięki tej otwartości, szczerości w opisywaniu świata w którym żyje Zarqa i absurdów, z którymi styka się na co dzień, możemy uśmiać się do łez, albo kto jak woli...do bólu brzucha.

Niech jednak nie zmyli Was fakt, że książka Śmiejąc się w drodze do meczetu jest niezwykle zabawna. Pomiędzy wierszami możecie dostrzec potrzebę autorki, najpierw małej dziewczynki, do tego, aby pasować do zachodniego świata, uczucie zazdrości i wyobcowania, niezrozumienia jej inności wśród rówieśników. Być może humor i ironia to sposoby Zarqy na to, aby połączyć te dwa światy, które nie mogą być bardziej różne, żeby oswoić z islamem, który pomimo, iż wydaje nam się egzotyczny i niezrozumiały, dla wielu ludzi jest niezwykle istotny i ważny. Dzięki refleksjom Zarqy możemy także poobserwować nasz świat, który wydaje nam się taki logiczny i spójny, i dostrzec absurdy, które nim rządzą.

Zarqa nie mogła wybrać lepszego momentu na napisanie książki o islamie, muzułmanach i meczetach, która byłaby zabawna. Dzięki takiej postawie, islam dla wielu z nas nie będzie wydawał się taki przerażający, przede wszystkim dlatego, że poznamy muzułmankę, która jest niezwykle inteligenta, zabawna i której obecność wzbogaca nasz zachodni świat.

Zarqa w książce Śmiejąc się w drodze do meczetu pokazuje nam swoje niezwykłe i orzeźwiające poczucie humoru, jednak czytając książkę możemy także poznać kobietę, która nie wyrzeka się tego, kim jest i stara się respektować kulturę i zwyczaje, z której się wywodzi, jednocześnie nie narzucając jej innym. Pokazuje tym samym, że we współczesnym świecie jest miejsce do życia dla wielu ludzi i kultur i że wzajemnie możemy czerpać od siebie, to co najlepsze.

Książka Śmiejąc się w drodze do meczetu zdecydowanie jest warta polecenia, zabawna, lekka, pozwalająca spojrzeć na świat z lekką ironią i z szerokim uśmiechem na twarzy. Będąca jednocześnie solidnym kompendium wiedzy na temat islamu, zwyczajów i tradycji muzułmanów przedstawionych w bardzo przystępny sposób.

Każda litera słowa islam ma w sobie coś z tej książki.

I - intryguje!