Kwantechizm 2.0, czyli klatka na ludzi

Tematyka książki obejmuje dwa przełomowe odkrycia XX wieku - teorię względności i mechanikę kwantową. Porusza między innymi problem grawitacji, która sprawdza się w fizyce klasycznej, ale wobec fizyki kwantowej stoi w zupełnej sprzeczności. Fascynujący jest rozdział o tym, jak ludzka percepcja łatwo poddaje się tworzonym przez mózg iluzjom.

Mnie najbardziej zaciekawiły zagadnienia związane z naturą czasu i zaskakujące warianty możliwości fizycznych, analizowane z różnych punktów widzenia; na przykład utracone w kontekście teorii względności pojęcie postrzegania „teraz”, które jest iluzją, kiedy weźmie się pod uwagę niekończącą się teraźniejszość.

Mechanika kwantowa - niezwykle interesujący dział fizyki, zagadkowy i niewytłumaczalny. Nawet dla najbardziej tęgich głów naukowych. Tematy naukowe są w książce ujęte w żartobliwy sposób, urozmaicone wstawkami z życia prywatnego autora.

Wnioski z analiz przeprowadzonych przez autora bywają zaskakujące i uświadamiają nam, jak mało jeszcze wiemy o otaczającym nas świecie i prawach nim rządzących.

Mechanika kwantowa to wciąż nierozwiązana zagadka, bo kiedy wydaje się, że już znaleziono odpowiedź na nurtujące pytania, to fizyka znów płata figle. Bo w fizyce kwantowej pewne jest jedynie to, że odkrywanie prawdy często prowadzi do rozczarowania.

mniej

Gdyby Świat był taki jak nam się wydaje, to byłby zupełnie inny - tak mniej więcej to brzmiało. I tak właśnie postrzegamy Świat. Ta książka stawia na głowie nasze przekonania na ten temat. Gdyby tak ciekawie, prosto i zrozumiale były pisane podręczniki do fizyki i nie tylko, to poziom zainteresowania edukacją byłby znacznie wyższy. To jedna z tych książek którą warto przeczytać. Jest interesująca, pisana zrozumiałym językiem, mimo tematyki. Warto.

Świetna książka napisana w przystępnym języku zrozumiałym dla amatorów. Czyta się na jednym wdechu. Serdecznie polecam

Gdybym w szkole miała taki podręcznik do fizyki, to całkiem możliwe, że byłby to mój ulubiony przedmiot. A tak, niestety, jeżeli chodzi o fizykę, okazałam się beztalenciem. Dlatego też postanowiłam sięgnąć po książkę pana Dragana. Tym bardziej, że mój znajomy ją pozytywnie oceniał. I powiem Wam, że miał rację. Świetnie opowiedziana, prawdziwa historia, gdzie nie brakuje sporej dawki humoru. Powiem Wam, że będziecie zaskoczeni tym, co znaleźć można w środku. W końcu uda nam się pojąć, o co chodzi tak naprawdę z tą fizyką.

Gdybym miała komuś opisać, czym jest "Kwantechizm 2.0, czyli klatka na ludzi", to moje pierwsze skojarzenia byłyby dość brutalne i na pewno znalazłyby się tam takie słowa jak "mózg" i "ból". Żartuję, nie było aż tak źle. Chociaż zależy jak do tego podejść - zastanów się, co czujesz, kiedy uświadamiasz sobie, że wszystkie prawa, których uczyłeś/aś się w szkole tylko czekają na obalenie, nic w życiu nie jest pewne, a gdzieś w kosmosie wisi dziura, która pochłania wszystko, nawet światło i czas? Fizyka jest przerażająca, ale dzięki Andrzejowi Draganowi może ociupinkę mniej.

"Wyznaję zasadę, że czego nie umiałbym wytłumaczyć własnej babci, tego po prostu nie rozumiem".

Jak na kogoś, kto w podstawówce czytał sobie podręczniki do fizyki dla rozrywki, autor pisze w wyjątkowo przystępny sposób. Potrafi znaleźć trafne, bliskie nam porównania, dzięki czemu omawiane tematy wydają się chociaż trochę lżejsze dla zwykłego czytelnika. Aż było mi szkoda tego biednego robaczka, który ukrył się w jabłku wrzuconym przez astronautów do czarnej dziury! Po książkę może sięgnąć każdy, kto chociaż trochę interesuje się prawami rządzącymi rzeczywistością (wy masochiści!), nie tylko ludzie w tym kierunku wykształceni.

Warto czytać "Kwantechizm..." niespiesznie, od początku do końca, bo rozdziały po części wynikają z siebie i powoli oswajają czytelnika z coraz trudniejszymi pojęciami. Oprócz fizyki, jest tutaj duża dawka humoru i prywatnych przemyśleń autora. Myślę, że to dobra pozycja "na początek", żeby kogoś zachęcić do pogłębiania wiedzy na różne tematy.

"Powstała nawet książka "Stu autorów przeciwko Einsteinowi", w której na 100 sposobów "udowadniano", dlaczego twórca teorii względności gada bzdury. Gdy ten dowiedział się o publikacji, słusznie zauważył, że gdyby wszyscy owi naukowcy mieli rację, wystarczyłby jeden".

Dlaczego rower jeździ? Dlaczego kura rusza głową? Dookoła nas dzieje się tyle rzeczy, nad którymi się nie zastanawiamy. Może warto na chwilę przystanąć i to zrobić?

Egzemplarz do recenzji otrzymałam od wydawnictwa.