Milionerka. Zagadka Barbary Piaseckiej-Johnson

Byłam bardzo ciekawa tej książki, bo postać Barbary Johnson już gdzieś obiła mi się o uszy - historia polskiego Kopciuszka w świecie światowych rekinów biznesu elektryzuje.

Z kart książki wyłania się portret kobiety, której niejednoznaczna, skomplikowana osobowość może odpychać. Jej kontakty towarzyskie mogą zaciekawiać. Jej działania filantropijne mogą zaskakiwać. Mimo wszystko, Barbara nadal pozostaje zagadką.

Przyznam szczerze, że forma książki nieco mnie irytowała - rozdziały wyrwane z kontekstu, brak spójności czasowej - to mi utrudniało "składanie" życiorysu w całość, gdyby nie kalendarium z tyłu książki, można by się pogubić.

Bajkowe życie

„Nasze spotkanie było wynikiem przeznaczenia. Wierzę, że to było mi przeznaczone. Czy tylko przypadkiem przyjechałam tutaj ze zniewolonego kraju? Mogłam też dostać inną pracę, w innym miejscu. Chciano dać mi pracę w bibliotece, ale płacili zbyt mało i do tego nie znałam dobrze angielskiego” – te słowa dowodzą, jak wiele zależy w życiu od zbiegów okoliczności, jak los przewrotnie steruje naszymi osobami. Tyle tylko, że niekiedy warto wziąć też sprawy w swoje ręce – może o tym zaświadczyć Barbara Piasecka, magister sztuki, kobieta, która zawsze chciała od życia więcej i więcej. Patrząc na jej osobistą ścieżkę mogłoby się wydawać, że nie tylko spełniła swoje wygórowane marzenia, ale żyła życiem, które nawet dziś wydaje się nierealne. Czy jednak przyniosło jej to szczęście?

Barbara Piasecka Johnson znana jest właściwie wyłącznie z tego, iż udało jej się usidlić jednego z najbogatszych ludzi w USA. Jej życie jest przykładem kariery od przysłowiowego pucybuta do milionera, nie każdy bowiem niemal z dnia na dzień z beznadziejnej kucharki i pokojówki, awansuje na trzecią żonę bogacza. O tym, kim naprawdę była Piasecka Johnson – nuworyszką, karierowiczką i łowczynią majątków, czy raczej zafascynowaną bogactwem i możliwościami które dają pieniądze marzycielką? Na to pytanie stara się odpowiedzieć Ewa Winnicka, autorka wielu tekstów o tematyce społecznej, a także znakomitej książki „Londyńczycy i Angole”. Tym razem postawiła sobie za cel odkrycie tajemnicy Barbary Piaseckiej Johnson, zaś efekty dziennikarskiego śledztwa i wielu rozmów z wieloletnimi pracownikami Johnsonów, znajomymi Piaseckiej z Polski oraz pozostałymi osobami z jej otoczenia, możemy poznać dzięki książce „Milionerka. Zagadka Barbary Piaseckiej Johnson”. Ta opublikowana nakładem Wydawnictwa ZNAK nowość, jest doskonałym przykładem iście śledczej pracy oraz wzięcia odpowiedzialności za historię, którą się opowiada, i za obraz bohatera, który z tej historii się wyłania. Po książkę sięgnąć mogą przede wszyscy miłośnicy biografii, choć i osoby interesujące się życiem osób z pierwszych stron gazet, będą z pewnością usatysfakcjonowane.

Przenosimy się wraz z autorką do Staniewicz, na terenie obecnej Białorusi, gdzie na świat przychodzi najmłodsze dziecko rolnika i chorej psychicznie kobiety – Barbara. Ma zaledwie dwa lata, kiedy wybucha wojna, zapoczątkowując okres nieustannego strachu i kolejnych ucieczek, najpierw przed hitlerowcami, następnie przed bolszewikami, oraz tej najważniejszej, przed szarością i monotonią codzienności w Polsce. Ta ostatnia ucieczka ma też kluczowy wpływ na życie młodej, ślicznej pani magister historii sztuki. Wyjeżdżając w 1967 r. zegnała się ze wszystkimi słowami: „Jeśli wrócę, to tylko rolls-roycem”, a choć nikt w to nie wierzył, to wkrótce historia Barbary pokazała, jak bardzo wszyscy się mylili i w jak małym stopniu w nią wierzyli. Z Włoch, Piasecka trafiła do Nowego Jorku, pod opiekuńcze skrzydła Hieronima Wyszyńskiego, założyciela największej polskiej gazety polonijnej i dyrektora wykonawczego Polskiego Komitetu Integracyjnego.

Nie znając języka i nie dysponując właściwie żadnymi umiejętnościami, Piasecka została kucharką, a następnie pokojówką państwa Johnsonów, współwłaścicieli wielkiej firmy kosmetycznej. Pan domu, Seward Johnson, ma szóstkę dzieci, w tym dwójkę z obecną żoną, co nie zmienia faktu, iż ponętna służąca szybko wpada mu w oko. Szczególnie, że rychło objawia się jej niezwykłe wyczucie biznesowe i zmysł estetyczny, co pozwala Johnsonowi powiększać kolekcję swoich obrazów. Piasecka zostaje kuratorem zbiorów, a wkrótce milioner podróżuje wraz z nią, inwestując wielkie środki w dzieła kolejnych mistrzów. W 1970 r., nie bacząc na fakt, iż jest wciąż żonaty, Seward oświadcza się Barbarze, która zgadza się wyjść za niego za mąż. Skromny ślub, a następnie życie niczym z bajki, pełne luksusowych strojów, służby, domów i samochodów to cel, do którego bohaterka zawsze dążyła, choć nawet w najwspanialszych snach nie przewidziała zapewne takiego obrotu spraw.

Seward uwielbia swoją młodą i piękną żonę (on w chwili zawarcia związku ona ma trzydzieści cztery lata, ON siedemdziesiąt sześć), choć jego środowisko nigdy jej nie zaakceptowało. Młoda Para prowadzi bujne życie towarzyskie, udziela się charytatywnie, choć Seward ma coraz mniej siły. Diagnoza: rak prostaty brzmi jak wyrok, mimo to Barbara nie poddaje się i podtrzymuje męża na duchu. Po jego śmierci jeszcze mocniej odżywają jej filantropijne skłonności, choć trudno jest ocenić, czy płyną one z potrzeby serca czy też z wyrachowania i pragnienia zaistnienia. Kim zatem była Piasecka Johnson? Podłą uzurpatorką sadzącą się z pozbawionymi majątku dziećmi Johnsona czy raczej kobietą wrażliwą na piękno, na sztukę i na potrzeby innych ludzi? Ze stron książki wyłania się kobieta niejednoznaczna, a lektura nie przynosi odpowiedzi na to pytanie. I może lepiej – dzięki temu tajemnica Piaseckiej Johnson pozostaje nierozwiązana, a ona sama pozostaje przykładem, że determinacja połączona z marzeniami i sięganiem po wielkie cele, przynosi rezultaty.

Dzięki książce „Milionerka. Zagadka Barbary Piaseckiej Johnson” mamy możliwość obserwowania bajecznego życia autorki i poznania jej historii przez pryzmat różnych osób, z bliższego i dalszego otoczenia, przez jej czyny i hojne datki oraz fundowane stypendia, a także przez obrazy. Uzupełnieniem wyłaniającego się z książki portretu Barbary są zdjęcia milionerki z różnych okresów życia. Zakończenie książki przynosi smutną refleksję na temat życia i ludzi, ale sama lektura pozostaje długo w naszej pamięci. Nie tyle z uwagi na samą osobę bohaterki, ale na doskonałe ujęcie tematu i wieloaspektowość przedstawionego w niej wizerunku.

Justyna Gul

[Adres usunięty]

Dzięki Wydawnictwu Znak trafiła do mnie biografia Barbary Piaseckiej Johnson. Książka napisana przez znaną dziennikarkę Ewę Winnicką. Kojarzymy ją z reportażami w „Gazecie Wyborczej” czy z filmem „Lońdyńczycy”

Co wiedziałam o głównej bohaterce? W zasadzie niewiele nawet prawdę mówiąc, nie skojarzyłam nazwiska. Dopiero podczas czytania zaczęłam kojarzyć pewne fakty, że Johnson &Johnson, że Kopciuszek, że Stocznia Gdańska. Wybaczcie moje niedoinformowanie, ale ja po prostu jakoś nie interesowałam się wcześniej takimi rzeczami.

Zaczęłam czytać, książkę rozpoczyna list Danusi do Pani Piaseckiej –Johnsosn, który był dla mnie dość dziwny i w zasadzie nie bardzo wiedziałam co o nim sądzić.

Potem zaczyna się historia, w której dziewczyna ze wsi, zostaje milionerka.

Zwykła dziewczyna, studentka historii sztuki postanawia wyjechać do Ameryki. Mimo przeciwności losu uda jej się tego dokonać. Tam zostaje kucharką i pokojówką bogatego magnata finansowego pewnej firmy kosmetycznej. Później okaże się, że jak w bajce o Kopciuszku zostanie jego żoną i jednocześnie jedna z najbogatszych kobiet świata. Wydaje się to nieprawdopodobne, ale dzieje się naprawdę.

Była kobietą intrygującą, zagadkowa i budząca skrajne emocje. Czym się właściwie zajmowała? Jak wyglądało jej życie? Czy był to faktycznie american dream?

Autorka stara się znaleźć na te i wiele innych pytań odpowiedzi. Forma fabuły zbudowana na zasadzie kolejki górskiej takie przynajmniej ja odniosłam wrażenie. Raz bohaterka kojarzy nam się z miłą sympatyczną osobą, za chwilę irytuje nas i zniechęca do siebie. Takie wzloty i upadki jak w kolejce górskiej na wesołym miasteczku.

Fabuła jest chronologiczna, poznajemy bohaterkę najpierw jako studentkę, pokojówkę, żonę, wdowę, społecznika.

Cała książka jest udokumentowana wieloma zdjęciami.

Czytając książkę, można stwierdzić, że milionerki jest niejednoznaczny. Raz jest ona wrażliwa na sztukę i otaczające piękno, kobietą, dla której nie ma rzeczy niemożliwych, wrażliwa na krzywdę ludzką, a za chwilę widzimy ją jako kapryśna, pretensjonalną i zdystansowaną. Powiem szczerze, że ta strona pani Barbary Piaseckiej strasznie mnie irytowała. Taka swoista sinusoida. Raz w górę, raz w dół. Widzimy tu wyraźne, że każdy medal ma dwie strony.

Muszę przyznać, że nie jestem fanką biografii, jednak ta wciągnęła mnie bardzo. Poznajemy powoli bohaterkę i czekamy co stanie się dalej. Akcja zwalnia troszkę, kiedy zaczynają się sprawy spadkowe po śmierci Johnsona, by za chwilę, kiedy wracamy do Polski i zaczyna się walka o Stocznię Gdańską, nabrać tempa. Pomoc profesorowi Relidze oraz szeroko pojęta filantropia, pomoc dzieciom autystycznym ukazują ponownie panią Johnson w korzystnym świetle.

Milionerka to typowa biografia ukazująca wiele ciekawych faktów z życia bohaterki. Poznajemy tu panią Barbarę dzięki opowieściom jej znajomych, jak i materiałom źródłowym. Autorka nie ocenia swojej bohaterki, pozostawia to czytelnikowi. Pozwala, aby czytelnik wyrobił sobie własne zdanie na ten temat.

Powiem szczerze, że ja mimo wszystko polubiłam tę kobietę, a jednocześnie wzbudziła ona we mnie pewien rodzaj współczucia.

Ciekawa jestem jakie uczucia wzbudzi książka w Was? Czy polubicie bohaterkę, czy raczej wzbudzi ona w Was złość i irytację?

Bardzo, bardzo, bardzo dobry, rzetelny, solidny i niejednoznaczny reportaż o najbogatszej Polsce. Można pochłonąć w jeden wieczór.

A po nieco dłuższą recenzję zapraszam na Nerw Słowa:

[Adres usunięty]