Ludzie bezdomni

''Ludzie bezdomni'' Żeromskiego pamiętam z technikum. Wtedy wydawała się się ta książka nudna i o niczym. Losy wiecznie smutnego Tomasza Judyma moja polonistka opisywała jak wygrany los na loterii. Po latach, gdy wróciłam do tej lektury, to trochę zmieniłam zdanie. Judym to gość, który za wszelką cenę chce udowodnić sobie i światu, że można być całe życie idealistą, nie dać się sprzedać, być sobie wiernym. Współcześnie taka postawa może wydawać się naiwna, ale dobrze jest wierzyć, że są wśród nas uczciwi ludzie, mimo że takich Judymów spotyka się dzisiaj bardzo rzadko. To świetna książka dla tych, którzy chcą sobie poprawić nastrój tyn, że inni ludzie mają gorzej od nas.

Bezdyskusyjnie kawał dobrej literatury. Skłania do refleksji nad współczesnością. Problemy poruszane w powieści są niestety oczywiście nadal aktualne. Lubię takie nieco nudne, a jednak wciągające pozycje. Jedyne czego mi brakowało, to dokładniejszych i obszerniejszych opisów poświęconych relacji bohaterów. Bardzo głęboka symbolika i pole do interpretacji na plus. Wybór między pasją a miłością niezwykle poruszający. Czytanie "Ludzi bezdomnych" było dla mnie ogromną przyjemnością. Świetnie ukazuje jak trudnym zawodem jest zawód lekarza i jak wiele wymaga poświęceń. Dziś trudno o ludzi gotowych na poświęcenie własnego szczęścia na rzecz innych.

"Ludzie bezdomni" Żeromskiego to moim zdaniem jedna z najlepszych lektur w szkole średniej. Bardzo zżyłem się z głównym bohaterem, Judymem i byłem niezwykle ciekaw tego, jak potoczą się jego losy. Imponował mi swoją postawą i odwagą. Pozostałe postaci również przypadły mi do gustu. Z jednej strony były proste, a z drugiej wyraziste i bardzo ciekawe. Bardzo podobał mi się także ukryty w książce symbolizm, którego nie widać na pierwszy rzut oka. Zakończenie niezwykle wzruszające, które ciężko mi było ocenić. Po przeczytaniu książki długo o niej myślałem i często analizowałem ją w myślach, zwłaszcza ostatni rozdział.

Lubię wracać do czytania lektur szkolnych. Jest to dla mnie zawsze ciekawe doświadczenie, bo mogę poznać daną książkę na nowo. Spojrzeć na przedstawiony w niej świat z nieco innej perspektywy. Tak też było ze słynną powieścią Stefana Żeromskiego. Przyznam, że lektura „Ludzie bezdomni” nie należała nigdy do moich ulubionych książek. Była dla mnie po prostu nudna. Czy to się zmieniło? Tak. Choć muszę przyznać, że powieść nadal wydawała mi się nieco „toporna” w odbiorze. Z pewnością nie zawsze czytało mi się ją lekko i momentami wymagała ode mnie większego skupienia. Ale mimo wszystko miała swój charakter i dramaturgię, a historia Doktora Judyma i Joasi bardzo mnie wzruszyła. Uważam też, że Żeromski świetnie przedstawił realia społeczeństwa w XIX wieku. No i tytułowy problem bezdomności, tak bardzo uniwersalny również i dziś. Tak więc polecam tym, którzy jeszcze nie czytali, jak i tym, którzy myślą nad powrotem do tej książki ;)

Mnie w ''Ludziach bezdomnych'' Stefana Żeromskiego urzekła postać Joasi Podborskiej. Biedaczka nieszczęśliwie się zakochała w samolubnym Judymie, a mimo to nie załamała się. Joasia była domową nauczycielką w XIX wieku, a traktowanie nauczycieli nie zmieniło się do dziś. Żeromski pisze, że nauczycieli traktowano jako ludzi gorszego sortu. Jakże jest to dziś aktualne!!! Podobnie jest z traktowaniem dzieci. Rozdział ''Swawolny Dyzio'' pokazuje roszczeniowego bachora, którego tylko Judym potrafi ustawić. Można by się wiele od niego nauczyć. Co prawda opisy przyrody są nudne, ale da się przeżyć. No i historia lekarza leczącego za darmo też wydaje się być ciekawą wizją.