Kobiety Zygmunta Augusta

Zygmunt August niewątpliwie jeden z najbardziej znanych polskich władców, ostatni król z dynastii Jagiellonów. Po jego śmierci rozpoczął się w Polsce okres rządów królów elekcyjnych, których historycy winią za upadek naszej ojczyzny.

Od wielu lat nasz bohater jest i prawdopodobnie długo jeszcze będzie postacią znaną, ale i niezwykle przy tym kontrowersyjną, wzbudzającą wiele skrajnych emocji.

Zygmunt August dorastał na w pełnym tego słowa znaczeniu renesansowym dworze. Nauczycielem króla był Jan Sylwiusz Amatus pochodzący z Sycylii. Pod jego okiem przyszły władca otrzymał idealne, renesansowe, wręcz światowe wykształcenie. Doskonale władał kilkoma językami, znał się na literaturze, muzyce, historii, geografii. Nad edukacją ukochanego syna bez ustanku czuwała matka, królowa Bona. Zygmunt Stary zajęty był rządzeniem krajem.

Skutkiem takiego wykształcenia był fakt, iż Polska z panowania tego władcy przeżywała swój złoty okres, była także rajem dla innych, dla tych, którzy w naszym kraju szukali schronienia, była jednym z najbardziej tolerancyjnych, żeby nie powiedzieć łaskawych krajów w ówczesnej Europie, w całym ówczesnym świecie.

Temu władcy Polska zawdzięcza spokój, dobrobyt, wiele reform.

Za tak niebanalnym człowiekiem, za jego sukcesami, marzeniami musiały stać siłą rzeczy kobiety. Jakie one były? Czy równie niebanalne? A może tzw. szare myszki, które były tylko tłem władcy, jego zabawką?

O nich właśnie pisze w swojej książce Iwona Kienzler. Omawia przede wszystkim postać matki króla - królowej Bony, która w zasadzie ukształtowała chłopca na takiego, a nie innego mężczyznę.

Bohaterkami książki są także dwie bardzo nieszczęśliwe żony władcy oraz jego wielką miłość. Te trzy kobiety to: Barbara Radziwiłłówna, oraz siostry Elżbieta i Katarzyna z Habsburgów. Pierwsza to kobieta-legenda, jakby żywcem przeniesiona z bajki o Kopciuszku. Pozostałe dwie-dużo mniej znane.

Książka jest ciekawie napisana, czyta się ją bardzo lekko i szybko, niczym bajkę z 1001 nocy. Nie daję wyższej oceny z racji tego, iż oczekiwałam odrobinę bardziej naukowego podejścia do tematu. Książka jest dobra, momentami bardzo dobra, ale napisana dla osób na co dzień nie zajmujących się historią, dla laików. Dzięki temu spodoba się nawet zagorzałym przeciwnikom historii. Historycy lub osoby będące pasjonatami tej dziedziny nauki, nie wyniosą zbyt wiele z tej lektury, gdyż wszystkie informacje są podane lekko, w minimalnej wręcz formie, ot taka opowieść przy filiżance herbaty. Jak na mój gust, zbyt lekka, traktująca ogólnikowo pozycja. Acz nie przeczę, że może się podobać, gdyż tak jak wspomniałam czyta się ją szybko, z przyjemnością i brak w niej typowego dla niektórych historycznych pozycji zadęcia. Do lektury zachęcam wszystkich. Każdy sam powinien wyrobić sobie o tej pozycji własne zdanie.