Zwilczona

Napisano tutaj bardzo dużo pozytywnych recenzji. Ja niestety nie mogę się z nimi zgodzić. Książka Biegnąca Z Wilkami nie jest mi obca toteż spodziewałam się czegoś naprawdę ciekawego. Niestety Dostałam chaotyczną sieczkę, ż której nic nie wynika. A już totalnie zdumiał mnie fakt, że główna bohaterka trzeźwieje i postanawia na powrót być żoną tylko dlatego, że jej wybrankowi i niedoszłemu kochankowi nie udało się stanąć na wysokości zadania. No błagam. To teraz w Polsce miarą wartości mężczyzny jest fakt sprawności seksualnej? A taki był wyśniony i wymarzony. Ogólnie książka mi się nie spodobała. Ja w niej magii nie widzę żadnej. Nie polecę. Najprawdopodobniej zostanie podarowana znajomej lubiącej polską prozę albo wyląduje w bibliotece niedaleko mojego domu. U mnie niestety nie zagrzeje miejsca

Jestem w trakcie czytania ale mogę stwierdzić że jest ciekawa i wciągająca .Tak jak bohaterka chce poznać historię jej babci i co wiąże ją z nią poza imieniem tak my chcemy poznać losy Jaśminy i budzącej się w niej wilczycy.Przedstawiona historia jest o kobietach i dla kobiet ,mimo tego że jestem w trakcie lektury polecam każdemu kto chce oderwać się od rzeczywistości i zatopić się w tajemnicze lasy mazurskie.

Czytając "Zwilczoną" mogłam wędrować po lasach, dostrzegać elementy przyrody, czuć zapachy, krople deszczu i doświadczać dziwnych zjawisk. W tych odkrywczych wędrówkach towarzyszyłam nie tylko Jaśminie, ale również wilczycy, która była jej wewnętrznym przewodnikiem. Otoczona przyrodą, dostrzegałam piękno codzienności. Opisy tak barwne i pachnące pobudzały do życia struny mojej fantazji, chłonęłam chwile ulotne, magiczne, a czasem abstrakcyjne i szokujące. Dowiadywałam się prawdy o głównej bohaterce, ale także i o sobie samej – co prawda w mniejszym stopniu, ale jednak. O czym jest więc ta opowieść? O dobrym egoizmie. O odrodzeniu własnego ja, o kobiecości i harmonii z samym sobą. Dostrzeganiu chwil ulotnych i szukaniu sensu w małych rzeczach. Jakich? W przyrodzie, porannej kawie, miłości do dziecka czy w marzeniach. Warto poświęcić sobie samemu czas, wniknąć do swojego wnętrza i rozprawić się z przeszkodami. Oczyścić umysł i nie nastawiać się na konsumpcję, wyścig szczurów czy brak akceptacji. Kobieta to odrębna jednostka, może i musi funkcjonować bez partnera, choć łatwiej oczywiście w duecie. Należy dbać o siebie i nie chować się za maską pozorów i kompleksów. Zasmakować wolności i zaakceptować siebie.

„Zwilczona” to książka o kobietach i przeznaczona dla kobiet. Połączenie powieści obyczajowej z nutką filozofii i wątków oderwanych od rzeczywistości. To historia o codzienności ukazana w niecodzienny sposób. To taka bajka dla dorosłych, która ma przypomnieć, co w życiu jest ważne. To harmonia przez duże „H”. Autorka w piękny sposób pokazuje to, co ulotne, za pomocną gry słów, metafor, poezji czy ludzkiej czułości, maluje obraz kobiecego wnętrza. Czaruje magią rozsypaną na stronicach tej książki.

Jaśmina mieszka w małym mazurskim miasteczku.Ma męża,kochaną córkę i dwie przyjaciółki.Kobieta marzy,aby napisać książkę.Niestety jej życie w pewnym momencie zaczyna się walić.Jej mąż ma wypadek i z dnia na dzień staje się inny dla małżonki,nieobecny w jej życiu.Na horyzoncie pojawia się jeszcze ktoś,kto może ją zrozumieć...

Książka od pierwszych stron wydaje się ciekawa.Przyznam szczerze,że na początku czytało mi się ją błyskawicznie,a potem trochę się przeciągnęło.Myślę,że to dlatego,że jest teraz tak ciepło i mniej czasu przebywam w domu,a więcej na świeżym powietrzu.

Niestety muszę przyznać,że główna bohaterka momentami działała mi ostro na nerwy,szczególnie na końcu.Ale miała też swoje plusy.Podobała mi się jej determinacja,odkrycie własnej kobiecości ,stawianie na swoim i nie we wszystkim słuchania męża.

Zdecydowanie najbardziej podobał mi się wątek z historią głównej bohaterki.Karty tarota i ogólnie pochodzenie Jaśminy jest bardzo interesujące.Kobieta zastanawia się nad sensem swojego życia.Nie chce nadal słuchać swojego męża i nie móc się wypowiedzieć.Czuje się jak w klatce i w sumie nie dziwię się jej.Po wypadku męża kobieta jest zawsze na jego zawołanie,a ON całymi dniami gra albo przesiaduje z przyjacielem.

W książce znalazło się parę ilustracji,które są odzwierciedleniem dzieł przyjaciółki Leny.Jest ona zdecydowanie moją ulubioną bohaterką.Śliczna kobieta,za którą każdy mężczyzna się ugania,ale ona woli być singielką i cieszyć się wolnością.Kochanek jest dla niej niepotrzebny.Czuje się ona szczęśliwa bez nikogo i jej miłością jest malarstwo.Podoba mi się jej nastawienie do świata.

Autorka stworzyła książkę,która jest tylko i wyłącznie dla kobiet.Powieść ta podobała mi się,lecz zakończenie mnie zdenerwowało.Jeśli macie dużo wolnego czasu to przeczytacie to błyskawicznie,chyba,że tak jak ja będziecie częściej na podwórku.Dowiecie się z tej pozycji jak wygląda życie kobiet,ich postrzeganie na świat i to,w jaki sposób są traktowane. Każda kobieta,dziewczyna powinna się zaznajomić z tą książką.

Mazurskie miasteczko, a w nim Jaśmina. Gdzie jezioro łączy się z lasem i gubi swoje wody za horyzontem, mieszka ona. Otoczona piękną tęczą miłości. Mąż oddany i kochający. Mała córka pragnąca miłości i bliskości. Wypadek męża zmienia wszystko. Ten oddany przeradza się w marudę, żadną posługi. Grozi jej zwolnienie z pracy. Czy Jaśmina pociągnie, to wszystko? Ona należy do dwóch światów. W jednym chce być matką, żoną i kochanką, a w drugim odkrywa prawdę o sobie... Magia ujrzy światło dzienne. Ona Jaśmina, ona wilczyca.

Bohaterów w tej powieści nie zabrakło. Trzy przyjaciółki Jaśmina, Zośka i Lena. Zestaw kluczowy, żona, przyszła rozwódka i singielka. Trzy dojrzałe kobiety, które mają pasje, pracują i spędzają czas razem. Postać Jaśminy szeroko rozwinięta. Czułam jej głębsze przemyślenia i rozważania. Idealny obraz matki. Idealna nauczycielka, która chce czegoś więcej od życia. Ona jest husky girl. Zmysłowa, drapieżna o czujnym spojrzeniu. Chce być wolna! Polubiłam ją. To kobieta o dwóch twarzach. Zośka i Lena postacie poboczne, ale ważne. Razem łączy je siła, tymczasem każda z nich boryka się ze swoim bagażem. Pojawił się kochanek Władek i namieszał...

Romans się rozwijał. Czytałam cudze listy, a jakie piękne były! Poezja i dalekosiężne plany. Uczucie rodzące się w ukryciu. On ją rozumiał i doceniał. To ON głaskał ją czułymi słowami w listach. Rozbudzał jej kobiecość i muskał jej twarz. Jaśmina kobieta niedoceniona. Ona szuka wsparcia, a ON ją wspiera. Autorka pozwoliła sobie na uknucie romansu. Sam obraz romansu mnie nie przekonał. Przekonały mnie listy. Pięknym słowem pisane.

Dostałam zapach ziół, piękną przyjaźń i głębsze przemyślenia autorki. Codzienność niedoceniona, lecz przeżyta. Po tej książce chcę doceniać codzienność. Żyć dla siebie nie dla innych. Autorka stworzyła dzieło krzyczące: kobiety zróbcie coś dla siebie! Mąż ma ręce? Kolację zrobi sobie sam! Jednak to robimy. Usługujemy, gotujemy, a na końcu słyszymy: mamuśka, podaj piwko! Ręce opadają. Autorka nakreśliła znaczenie słów: mamuśka podaj... Jak mężczyzna zwraca się do kobiety słowem mamuśka, w tym momencie upada nasza kobiecość. Mamuśka! To wam smarki wycierała...

Zwilczona to typowa powieść kobieca. Uświadamia, ale nie poucza. Wciągnęła mnie w swoje jęzory ogniste. Uświadomiła, że trzeba walczyć, a nie być biernym podglądaczem swojego życia. Zabrało mi tej magii. Autorka nakreśliła temat tajemnicy, ale było mi mało. Stara szeptucha i tarot. Magia kart i ucieczka w inny świat. Tarot absolutnie mnie nie przekonał. Łączy się z wyborami i życiem, ale to nie dla mnie. Ta strona książki nie wywołała u mnie emocji. Oddałam się stronie głębszych przemyśleń. Autorka pisze i dobiera słowa tak, aby miały moc przekazu.

Adrianna Trzepiota napisała o życiu, kobietach i magii ziół. W powieść wplątała historię. Otoczyła, to wszystko niesamowitym przekazem. Uświadamia, że jest druga ona. Ona chce wyjść z ukrycia i wyć z zachwytu. Inne wcielenie nas samych. Każda z nas ją ma, lecz nie każda chce, aby ona wyszła z ukrycia.

Jest to książka o nas kobietach. Autorka mieszka miłość, intuicję i zdrowy rozsądek. Wyszła z tego powieść, która uświadamia, że jesteśmy ważne. Każda z nas ma prawo walczyć o lepsze jutro...

Jestem historią siebie samej. Noszę stare trampki, bo lubię! Robię wszystko, aby przeżyć życie godnie. Spełniam marzenia i idę do przodu.... A ty jesteś kobietą o dwóch twarzach? Przeklinasz męża w duchu, a z uśmiechem na twarzy podajesz mu obiad? Pozwól jej wyjść...

[Adres usunięty]

Już na początku muszę zaznaczyć, że nie jest to kolejna lekka lektura, którą pochłoniecie w jeden wieczór. Adrianna Trzepiota wprowadza nas w swój świat pełen magii, poezji, legend, zapachu natury, tajemnic i... wewnętrznych problemów. Książka jest napisana o kobietach i tylko one mogą sięgnąć po tę pozycję. Mężczyźni mogą również spróbować, ale... Jeśli nie rozumieją kobiet, lektura również może być dla nich niezrozumiała. A jaki sens jest przeczytać powieść, nie znając kompletnie jej znaczenia?

Jaśmina prowadzi spokojne, ułożone życie w mazurskiej, malowniczej miejscowości, wraz z mężem i córeczką. Dopiero po tym, jak jej życie powoli zaczęło tracić kolory, zdaje sobie sprawę, że już dawno stała się wilkiem zamkniętym w klatce. Odkrywa swoje drugie ,,ja" - te wolne i nieujarzmione - i dopiero wtedy poznaje prawdę o sobie. Poznajemy siłę swojej duszy, siłę przyjaźni, siłę miłości i siłę przygód.

Narracja jest prowadzona w pierwszej osobie w czasie teraźniejszym, przez co trochę trudno mi się czytało - jednak to tylko kwestia gustu i przyzwyczajenia. Niemniej jednak muszę przyznać, że już od pierwszych stron wciągamy się w życie głównej bohaterki. Prolog jest zdumiewający, a kolejne strony tylko utwierdzają nas w przekonaniu, że to nie jest lektura, z jaką często się stykamy. Nie. Próbuję jakoś obrać to w jakieś jedno słowo, ale jedyne, co przychodzi mi do głowy, to jest ,,bajka dla dorosłych kobiet". Czemu? Już wyjaśniam.

Mam wrażenie, że fabuła książki, wykreowanie jakiejś - niesamowitej - bohaterki i jej historii, to tylko jakiś dodatek. Dodatek, bo po przeczytaniu lektury, kiedy myślę na temat ,,drugiego dna", po prostu mam w głowie same morały. ,,Zwilczoną" można ułożyć pod gatunek literatury psychologicznej oraz pod przewodnikiem turystycznym po Mazurach. Możemy dowiedzieć się nieco o kartach Tarota, poznać piękne wiersze i obrazy. Dołącz do tego fabułę, sklej w całość i zobaczysz, że powstanie pakiet z tytułem ,,Zwilczona. O kobiecej intuicji, mazurskiej magii i ogromnej miłości". Po prostu tyle w tej książce tego, że podziwiam autorkę za niecodzienny pomysł.

Największym zdziwieniem było, kiedy zobaczyłam na stronicach książki miniaturowe obrazy. Teraz rzadko spotyka się takie okazy. Byłam, a zresztą nadal jestem!, zafascynowana takim pięknem. Ilustracje są po prostu... Tak samo zagadkowe, jak sama książka. I uwierzcie: nadal chcę jeden z tych obrazów na ścianie swojego mieszkania. Tylko czekałam na moment, aż jej przyjaciółka znów zacznie malować, aby zobaczyć na stronie kolejne obrazy.

Nie da się ukryć, że głównym motywem jest ,,wilczyca", która pojawia się w najmniej oczekiwanym momencie. Jest tak naprawdę rozumem, intuicją Jaśminy, który podpowiada jej jak ma postąpić słusznie. Jeśli bardziej się w to zgłębimy, wilczyca jest autentycznie naszym odpowiednikiem duszy, która chce zostać wolna. Przez życie niekiedy jesteśmy zbyt przywiązani do klatki i wcale nie zdajemy sobie sprawy, że jesteśmy w sztucznym rezerwacie natury. Gdyby tak usunąć wszystkie opory? Podążyć za własnym sercem, a nie nakazaniem drugiej osoby?

Książka uczy, a przy okazji oczarowuje nas swoją pełną w magię historią. Jak już wcześniej wspomniałam, nie jest to lekka lektura o zwykłej kobiecie, która po prostu na nowo poznaje swoją osobę. Nie. To jest powieść o niezwykłej historii kobiecej intuicji i wewnętrznych pragnieniach. O tym, jak kobieta tkwi w klatce i dopóki się nie uwolni nigdy nie jest pewna, że postępuje słusznie.

Idealna dla kobiet, które gonią za własnymi marzeniami i pragnieniami, choć nic tak naprawdę nie robią w tym kierunku. Kochane czytelniczki, gorąco zachęcam do sięgnięcia po tę lekturę. Wątpię, aby istniała jakakolwiek osoba, która nie wyciągnęłaby z tej książki jakiegokolwiek morału. Ja sama mam burzę mózgu, rozmyślam nad tematami, których wcześniej nawet nie poruszałam.

Każda z nas ma wewnętrznego zwierzaka. Każda z nas błądzi, nie będąc pewną, czy obieramy dobry kierunek. Zdaj się na intuicję, a ono ci odpowie...

To nie lektura na jeden wieczór. To powieść, którą czytasz ze smakiem i delektujesz się powoli jej wpływem na twoje myśli. Stanowczo dla kobiet! Wydawnictwo Kobiece wie, co jest dla nas najlepsze.

Każda z nas znajdzie w tej książce jakieś ważne i mniej ważne aspekty. Ja podążyłam akurat drogą psychologiczną, jednak nawet dla miłośniczek obyczajówek znajdzie się także coś interesującego.

Jaśmina to młoda kobieta mieszkająca w mazurskim miasteczku. Jest szczęśliwą żoną i matką kilkuletniej Marysi. Wszystko wydawałoby się normalne, jednak tylko do pewnego dnia kiedy kobieta zaczyna słyszeć wewnętrzny głos wilczycy. Ten głos zaczyna ją motywować i zachęcać do rzeczy, których do tej pory nigdy nie robiła, lub które porzuciła na rzecz domu i rodziny. Wilczyca pomaga Jaśminie uniezależnić się od męża, pisać książkę, a w końcu kobieta zaczyna dostrzegać magiczne strony tej wewnętrznej zażyłości. Pewnego dnia w życiu bohaterki pojawia się inny mężczyzna, Władek, który całkowicie ją zafascynował i uwodzi.

Jak dalej potoczą się losy Jaśminy? Czy dla obcego mężczyzny zniszczy swoje małżeństwo i dzieciństwo Marysi?

Na samym początku chciałabym powiedzieć o książce, że to pierwsza w której odnaleźć możemy aż taką ilość kobiecych uczuć, ciepła i problemów. To książka wprost stworzona dla nas kobiet i myślę, że niejedna z nas w bohaterce dojrzy siebie lub swoje rozterki i problemy. Niesamowicie wciągająca i pochłaniająca nas do reszty. W ciągu czytania zaprzyjaźniamy się z Jaśką i kiedy chce w końcu zrobić chyba najgłupszą rzecz, chciałoby się na nią nakrzyczeć.

Książka ukazuje same pozytywne aspekty wychowania i życia na wsi. Jest to niesamowita bliskość z naturą i zwierzętami, która zaszczepiona jest już od dziecka. Jak Jaśmina sama mówi, nie ma w tych lasach takiego miejsca, którego ona by nie znała. Nie ma się więc co dziwić, że w kobiecie odzywa się jej wilczy instynkt. Osobiście bardzo polubiłam także wilczycę, nie tylko dlatego, że pomogła bohaterce wyjść z letargu jakim było bycie matką polką i nie dbanie o swoje sprawy. Polubiłam ją także za to, że w kwestiach miłosnych nie narzucała niczego, po prostu tę kwestię zostawiała sercu i rozumowi Jaśki

Książka nie jest długa, bo to zaledwie 277 stron. Tak naprawdę, to przeczytacie ją w jeden, no może dwa wieczory. Jest tak pełna kobiecego ciepła, że nawet nie zauważycie jak miniecie połowę, a później będziecie już w końcowych fragmentach.

Komu polecam: wszystkim kobietom, tym które czują że należy się im trochę więcej od życia, może chciałyby coś zmienić, ale i tym które są szczęśliwe. Dajcie się wciągnąć w mazurską magię.

Moja ocena: 10/10

Polecamy, zespół [Adres usunięty]

Powieść, którą dzisiaj dla Was recenzuję zaintrygowała mnie już na samym początku, gdy tylko ją ujrzałam. Jej unikalna okładka wyróżniała się na tle innych tytułów i opis, który wróżył niepowtarzalną historię, sprawiły, że nie byłam w stanie przejść obok tej pozycji obojętnie. Czy jesteście ciekawi jakie wrażenie zrobiła na mnie twórczość Adrianny Trzepioty? Czy "Zwilczona" przypadła mi do gustu? Zapraszam Was na dalszą część recenzji, z której z pewnością się tego dowiecie.

Jaśmina ma trzydzieści pięć lat, męża i córeczkę. Jest nauczycielką polskiego i mieszka z rodziną w malowniczym mazurskim miasteczku. Obdarzona dwiema wspaniałymi przyjaciółkami, wiedzie na pozór spokojne życie, które ją satysfakcjonuje. Jednak kiedy jej mąż ulega wypadkowi do kobiety docierają pewne fakty - że tak naprawdę robi wszystko dla innych i nic dla siebie. Wkrótce odzywa się w niej wewnętrzna natura. Kiedy nic nie układa się po jej myśli, w życiu pojawia się mężczyzna, który pokazuje lepsze możliwości. Jednak kobieta nie chce zdradzić męża. Jaśmina słucha głosu swojej wewnętrznej wilczycy i pragnie rozwiązać zagadkę rodziny. Czy bohaterka pozna prawdę o sobie?

Trzeba przyznać, że bohaterowie, którzy zostali przedstawieni w tej pozycji mają swój urok. Są barwni, pełni emocji i przyciągają uwagę czytelnika. Dzięki nim jesteśmy w stanie poczuć magię, którą zaserwowała nam autorka. Adrianna Trzepiota wykreowała postacie, do których możemy się przywiązać. Chcemy w pełni ich zrozumieć i podążać za nimi do samego końca. Jaśmina od pierwszych stron powieści wyróżnia się i zbiera od nas same plusy. Nurtujące ją emocje od razu przechodzą również na czytelnika. Staje się ona dla nas wręcz namacalna i bardzo rzeczywista. Muszę przyznać, że jej postać jest wyjątkowa i świetnie komponuje się z aktualnymi wydarzeniami, o których czytamy.

Język tej powieści jest wyjątkowo barwny - idealnie opisuje otoczenie i pozwala wyobrazić sobie świat, z którym żyją bohaterowie. Słowa, których używa autorka są proste, lekkie i bardzo zrozumiałe. Czytając "Zwilczoną" odczuwamy ogromną przyjemność i szybko przechodzimy przez kolejne karty powieści. Adrianna Trzepiota sprawiła, że jej twórczość stała się czystą magią, która zarazi każdego czytelnika.

Akcja tej powieści rozwijała się stopniowo, autorka powoli wprowadziła nas w swoją historię i pozwoliła poczuć nam ten wyjątkowy klimat. Pewne wydarzenia sprawiły jednak, że akcja zaczęła nabierać tempa i wciąga czytelnika do samego końca. Nic nie jest oczywiste, autorka wprowadziła nutkę tajemniczości, która bardzo dobrze na mnie wpłynęła.

Podsumowując - "Zwilczona" okazała się dla mnie miłym zaskoczeniem. Lekka i przyjemna, barwna oraz tajemnicza, czyli mieszanka, która powinna zadowolić większość kobiet. Myślę, że to właśnie w tym gronie, powieść zyska największe uznanie. Jeśli jeszcze nie mieliście okazji zapoznać się z twórczością tej autorki, mam nadzieję, że po przeczytaniu mojej recenzji, szybko nadrobicie swoje zaległości.

Jaśmina to kobieta w sile wieku, mama dwuletniej córeczki i przykładna żona. Jest nauczycielką języka polskiego. Jest kobietą z wielkim sercem, każdego pragnie schować pod swoimi skrzydłami i w tym wszystkim zapomina o sobie. Czasami tak niewiele trzeba, aby całe nasze życie runęło jak domek z kart, a czasami ryzykowne decyzje dają nam nowe lepsze perspektywy. Co takiego wydarzy się w życiu Jaśminy? Co jest magicznego w całej powieści i jaki wpływ na książkę mają zabobony i inne ludowe wierzenia?

Tego dowiesz się tylko i wyłącznie sięgają po Zwilczoną.

[Fragment recenzji pochodzi z bloga: [Adres usunięty]

Mówią, że kobieta to takie nieujarzmione zwierze, nie da się przewidzieć jej czynów. Ale co zrobić kiedy to zwierze jest uśpione w ciele kobiety? Jak je obudzić? Jak sprawić by pomogło nam w pełni stać się sobą?

Ponieważ bardzo duża część osób była na targach w Krakowie, nie spieszyłam się z recenzją, gdyż wiedziałam, że i tak mała część z Was ją przeczyta. Dlatego kiedy zaczęła się niedziela i miałam przeczytaną książkę, zabrałam się za składanie zdań w głowie, a następnie otworzyłam Worda i postanowiłam podzielić się z Wami recenzją powieści, którą dostałam od Księgarni Tania Książka!(Oczywiście doby mi zabrakło, by dodać tę recenzję szybciej). Nowa współpraca, nowa powieść, premierowa, czego może chcieć więcej taki książkoholik jak ja? Chyba tylko tego, by dana książka okazała się genialna i czas spędzony przy niej nie poszedł na marne.

Ta książka przesycona jest magią, poezją i przesłaniem, że nie należy zatracać siebie w codziennych obowiązkach. Zdecydowanie każda kobieta, która ma już męża i dzieci powinna ją przeczytać i zrozumieć, że obowiązki to nie wszystko i trzeba znaleźć również czas dla siebie.

Jeśli spodziewacie się po tej książce niesamowitych wydarzeń to dobrze trafiliście. Jaśmina zdecydowanie ma talent do paranormalnych zdarzeń. Magia przepływa przez jej życie, co doskonale widać. Jednak jak dla mnie te czary był zbyt subtelne. Pewnie teraz powiecie, że skoro lubię Poczekajkę to powinnam być zachwycona tym, że obie z tymi magicznymi kwestiami nie przesadzają. Styl Katarzyny Michalak podoba mi się jednak dużo bardziej niż Adrianny Trzepioty - to jest ta różnica.

Nie ukrywam jednak, że każda kobieta pracująca, mająca męża, będzie zachwycona. Odkryje w tej książce mnóstwo rad, które pozwolą jej żyć także dla siebie, nie tylko na małżonka i dzieci. Myślę, że za kilka lat - jeśli zgubię gdzieś siebie - wrócę do Zwilczonej. Nie mam co do tego żadnych wątpliwości.

[Fragment recenzji pochodzi z bloga: [Adres usunięty]

Książka Adrianny Trzepioty pod tytułem: „Zwilczona. O kobiecej intuicji, mazurskiej magii i ogromnej miłości” opowiada o 35 letniej kobiecie - Jaśminie. Bohaterka jest szczęśliwie zakochana, ma dziecko i dobrze płatną pracę. Niestety idylla zostaje przerwana - telefon od przyjaciółki, informuję ją o zdradzie męża, grozi jej utrata pracy, a mąż ma wypadek, po którym z ukochanego staje się nieznośnym mężczyzną...

Kobieta pod wpływem nieszczęśliwych wydarzeń odkrywa prawdę o sobie. Należy do świata magicznego, gdzie zaskakuje ją zagadkowość tego miejsca.

Opowieść napisana tak, byśmy mogli poczuć to, co czuje bohaterka. Czytając, utożsamiamy się z Jaśminą. Jest to historia, która pobudza naszą wyobraźnię. Zmusza nas do przemyśleń.

Język, którym napisana jest książka, jest prosty do zrozumienia i interpretacji. Opowieść jest pełna rozmyślań, refleksji i poezji. Odpowiednia dla wszystkich, którzy uwielbiają książki pełne magii i fantastycznych sytuacji. Nieprzewidywalna i nietuzinkowa.

Jeśli szukasz lektury, przy której możesz śmiać się i płakać, koniecznie zajrzyj do powieści Adrianny Trzepioty!

Natalia, lat 17

źródło: [Adres usunięty]

Jaśmina mieszka w małym mazurskim miasteczku.Ma męża,kochaną córkę i dwie przyjaciółki.Kobieta marzy,aby napisać książkę.Niestety jej życie w pewnym momencie zaczyna się walić.Jej mąż ma wypadek i z dnia na dzień staje się inny dla małżonki,nieobecny w jej życiu.Na horyzoncie pojawia się jeszcze ktoś,kto może ją zrozumieć...

Książka od pierwszych stron wydaje się ciekawa.Przyznam szczerze,że na początku czytało mi się ją błyskawicznie,a potem trochę się przeciągnęło.Myślę,że to dlatego,że jest teraz tak ciepło i mniej czasu przebywam w domu,a więcej na świeżym powietrzu.

Niestety muszę przyznać,że główna bohaterka momentami działała mi ostro na nerwy,szczególnie na końcu.Ale miała też swoje plusy.Podobała mi się jej determinacja,odkrycie własnej kobiecości ,stawianie na swoim i nie we wszystkim słuchania męża.

Zdecydowanie najbardziej podobał mi się wątek z historią głównej bohaterki.Karty tarota i ogólnie pochodzenie Jaśminy jest bardzo interesujące.Kobieta zastanawia się nad sensem swojego życia.Nie chce nadal słuchać swojego męża i nie móc się wypowiedzieć.Czuje się jak w klatce i w sumie nie dziwię się jej.Po wypadku męża kobieta jest zawsze na jego zawołanie,a on całymi dniami gra albo przesiaduje z przyjacielem.

W książce znalazło się parę ilustracji,które są odzwierciedleniem dzieł przyjaciółki Leny.Jest ona zdecydowanie moją ulubioną bohaterką.Śliczna kobieta,za którą każdy mężczyzna się ugania,ale ona woli być singielką i cieszyć się wolnością.Kochanek jest dla niej niepotrzebny.Czuje się ona szczęśliwa bez nikogo i jej miłością jest malarstwo.Podoba mi się jej nastawienie do świata.

Autorka stworzyła książkę,która jest tylko i wyłącznie dla kobiet.Powieść ta podobała mi się,lecz zakończenie mnie zdenerwowało.Jeśli macie dużo wolnego czasu to przeczytacie to błyskawicznie,chyba,że tak jak ja będziecie częściej na podwórku.Dowiecie się z tej pozycji jak wygląda życie kobiet,ich postrzeganie na świat i to,w jaki sposób są traktowane. Każda kobieta,dziewczyna powinna się zaznajomić z tą książką.

"Myślę o tym, że na kobiety od wieków urządza się polowania - to zaczyna się od dnia porodu,

a kończy zazwyczaj na śmierci.

Stosuje się rozmaite techniki polowań, w zależności od rodzaju ofiary i terenu.

Wmówiona wina, poczucie karności, poddaństwo, strach, przesadna pokora, presja rodzicielska, "upupienie" we własnym domu.

Najpierw się kobietę tropi, węszy, czy jest odpowiednia do udomowienia,

potem sama zagania się w kozi róg.

Naganiacze płoszą ją, wmawiając, że taka jej rola, tak jest od wieków.

Trzeba wiedzieć, czego się chce. Najtrudniejsze to sprecyzować cel.

Wtedy jest do czego dążyć i wewnętrzna harmonia pojawia się sama."

"Zwilczona" to książka, którą chciałam przeczytać, jak tylko ją ujrzałam. Przede wszystkim w oczy rzuca się przepiękna okładka, na której na tle lasu ukazana jest kobieta z wilkiem. Widać, że łączy ich silna więź, oboje patrzą przenikliwym wzrokiem. Następnie uwagę zwraca tytuł, który jest odzwierciedleniem samej okładki ( bądź odwrotnie ), a także opis. Wszystko to wzbudza ogromną ciekawość historii przedstawionej w książce. Jest to opowieść o kobiecie, która czuje się samotna w związku, pragnącej poznać historię tajemniczego listu napisanego przez babcię, o przyjaźni ( nie tylko kobiecej ), miłości, intuicji, odkrywaniu własnych pasji, umiejętności, realizowaniu marzeń. Od początku miałam wrażenie, że ta powieść mi się spodoba. Intuicja mnie nie zawiodła, jestem zachwycona tą książką i na pewno zajmie ona najlepsze miejsce na półce w mojej biblioteczce.

Jaśmina jest trzydziestoczteroletnią kobietą, nauczycielką języka polskiego, mężatką i szczęśliwą mamą dwuletniej córki Marysi. Mieszkają w pięknym domku w małym mazurskim miasteczku otoczonym lasami. Kobieta od lat przyjaźni się z Leną - artystką, malarką, samotnie mieszkającą w Janowie Podlaskim oraz Zosią - mężatką i matką dwójki dzieci, bizneswoman mieszkającą z rodziną w Warszawie. Przyjaciółki świetnie się ze sobą porozumiewają, zawsze mogą liczyć na wzajemną pomoc i wsparcie. Jaśmina, mimo, iż ma zdrowe dziecko, wspaniały domek, lubianą przez siebie pracę i wspaniałe koleżanki, nie jest tak do końca szczęśliwa, co uświadamia sobie dopiero po jakimś czasie. Pewnego dnia na strychu znajduje list napisany przez jej babcię oraz księgę z 1893 roku liczącą pięćset stron. Z listu dowiaduje się o pochodzeniu swego imienia. Natomiast księga zawiera wiele zapisków dotyczących roślin oraz legend i zaklęć. W jej zakładce natomiast wraz z przyjaciółkami dostrzega kawałek papieru, a na nim nakreśloną mapkę. Kobiety postanawiają odczytać wskazówki umieszczone na mapce i podążyć wyznaczoną przez nią drogą. Tymczasem okazuje się, że Zosia zdradzana jest przez męża i przez kilka dni będzie mieszkać wraz z dziećmi u Jaśminy. Ta natomiast dowiaduje się, że jej mąż - Joachim miał wypadek motocyklowy i ze złamaną nogą wymagającą operacji pozostanie w szpitalu przez kilka tygodni. W tym samym czasie Jaśmina zaczyna słyszeć napływające do jej wnętrza słowa Wilczycy, której zawierza i podejmuje decyzję o zmianie swojego dotychczasowego życia. Stawia zatem pierwsze kroki. Postanawia pomóc Zosi, pragnie poznać przeszłość w związku ze znalezioną księgą, zaczyna pisać opowiadania przelewając tym samym swoje myśli na papier.

Co kobiety odnajdą po przemierzeniu drogi wskazanej na mapce ? W jakim celu w życiu Jaśminy pojawi się Wilczyca i co będzie próbowała jej przekazać ? Kogo kobieta spotka jeszcze na swojej drodze ? Czy ta osoba odmieni jej życie ? Czy Jaśmina zazna szczęścia i spełnienia w życiu ? Czy uda jej się zrealizować swoje dotąd skrywane marzenia ?

Książka "Zwilczona" opowiada przede wszystkim o kobietach, które chcą walczyć o siebie, swoje marzenia i swoje miejsce w życiu. Jaśmina przez kilka lat była oddaną i kochającą żoną, a później również matką. Z wielkim zaangażowaniem pracowała w szkole jako nauczycielka języka polskiego. A gdy wracała do domu, czekała na nią dwuletnia córeczka oraz mnóstwo domowych obowiązków. To ona tak naprawdę opiekowała się córką i ją wychowywała, prowadziła dom, dbała o ogród. Ponadto spełniała zachcianki swojego męża i poświęcała jemu swój cenny czas. Zapominała w tym wszystkim o sobie, swoich uczuciach, potrzebach i marzeniach. Nigdy nie odmawiała prośbom męża, który zawsze stawiał na swoim. Chciała go w pewnym sensie zadowolić, ale wiedziała, że nie tędy droga. Wewnętrzny głos Wilczycy uświadomił jej, że tak naprawdę nie jest szczęśliwa, że chce zacząć żyć dla siebie i robić to, co sprawia jej radość i daje satysfakcję. Chce być kochana, atrakcyjna, dowartościowana, a przede wszystkim zauważana. Wówczas postanawia odmienić swoje życie, odnajdując motywację i siłę do działania. Zaczyna realizować swoje pasje i marzenia, które gdzieś głęboko się w niej skrywały. Odnajduje w sobie prawdziwą, silną kobietę - Wilczycę.

"Zwilczona" to przepiękna, refleksyjna i magiczna powieść, łącząca rzeczywistość z elementami metafizyki. Ja ją wręcz pochłonęłam i nie chciałam się od niej odrywać nawet na chwilę. Ta książka niesamowicie wciąga już od pierwszej strony. Zawiera w sobie bardzo głęboką treść, która zostaje na długo w pamięci. Napisana jest pięknym, poetyckim, bogatym, a jednocześnie lekkim językiem. Cytatami w niej zawartymi można by ozdobić wszystkie ściany w każdym pomieszczeniu w domu. Przybliża życie kobiet w mazurskich i podlaskich miasteczkach, przedstawia legendy pochodzące ze wschodniej części Polski, zawiera opisy mazurskich miejscowości m.in. Szczytna, po których przeczytaniu nabiera się ochoty na wycieczkę w tamte rejony. Ponadto w powieści ukazane są właściwości lecznicze np. pyłka kwiatowego, macierduszki, czy arcydzięgla. Główna bohaterka dzieli się także swoimi przepisami na przepyszne dania. A ponadto w książce cytowane są wiersze np. M. Komornickiej, W. Szymborskiej oraz teksty do piosenek m.in. A. Osieckiej, Kabaretu Starszych Panów.

Reasumując, jestem pod ogromnym wrażeniem książki "Zwilczona". Wprowadziła mnie swoją piękną, intensywną i dogłębną treścią w magiczny nastrój, oderwała od rzeczywistości mnie otaczającej. Dostarczyła wielu cudownych wrażeń, które utkwiły bardzo głęboko w moim sercu i pamięci. To książka, którą się czyta z ogromną przyjemnością i spokojem. Smakowałam każdą kolejną kartkę tej powieści, każde zdanie i każde słowo. To niepowtarzalny, jedyny w swoim rodzaju i niezwykły debiut. Zapewne będę do niej wracać, ponieważ to bardzo wartościowa powieść, wprowadzająca czytelnika w czarujący klimat i zmieniająca jego nastawienie do życia.

"Taki jest mój cel.

Intuicyjnie, ze spokojem dążyć do prawdy, nikogo nie krzywdzić, rozdawać dobro i ciepło,

a jeżeli los obróci się przeciwko mnie, pamiętać, że każde cierpienie ma swój kres.

Na każdą zbrodnię przyjdzie kara. Nie od razu.

To się nie dzieje natychmiast, to jak kropla drążąca skałę - niszczy zdrowie,

sprowadza ciężkie wypadki, uzależnienia, zanieczyszcza zgnilizną serce.

Depresja tylko może zabrać kawał życia, a jeśli dopuszczę ją do siebie, to tak,

jakbym na własne dziecko wydała wyrok.

Jestem celem samym w sobie, nie tylko dla siebie, ale i dla innych.

Jestem panią myśli i zdarzeń.

To ze mnie Bóg zbudował świat i zaufał mi, że jak Hiob nie poddam się tej odwiecznej walce.

Czy będę buddystką, katoliczką, czy prawosławną, muszę żyć w zgodzie ze sobą,

jedynie wtedy będę szczęśliwa.

Nawet jeżeli podejmowane przeze mnie decyzje będą błędne, będą moje, a nie cudze, wymuszone."

Serdecznie polecam!

[Adres usunięty]

Jaśmina, młoda mama, nauczycielka, mieszkająca w małej, malowniczo położonej, mazurskiej wiosce. Życie płynie spokojnie, właśnie zaczęły się wakacje. Wydaje się, że wszystko jest na swoim miejscu. Pewnego dnia świat staje na głowie. Odbiera telefon od zrozpaczonej przyjaciółki, która odkrywa, że jest zdradzana, a mąż łamie nogę w wypadku motocyklowym. Wkrótce sprawy komplikują się jeszcze bardziej. W tym wirze kobieta odnajduje swoją drogę dzięki świeżo rozbudzonej intuicji. Zwilczona to proza życia otoczona pachnącym zielem, trzaskiem płomieni i tajemnicą.

Przyznam, że dość długo zabierałam się do napisania tej recenzji. Podchodziłam do książki jak pies do jeża, trochę z przodu, trochę z boku i nie bardzo wiedziałam jak to ugryźć. Gdy zaczynałam czytać oczekiwałam rodzimej opowieści o przebudzeniu kobiecej intuicji, o budowaniu wewnętrznej siły i harmonii. Tego nauczyłam się czytając Biegnącą z Wilkami i tym Clarissa Pinkola Estes mnie urzekła. Dodatkowo Zwilczona kusiła mnie mazurską magią. Chciałam więc zanurzyć się w tajemnych recepturach, wierzeniach, musnąć tej magii całą sobą. Jednak moje oczekiwania całkowicie rozminęły się z tym co otrzymałam. Jestem trochę rozczarowana i zawiedziona. W moim odczuciu książka składa się z 2 równoległych opowieści. Jednej metafizycznej, magicznej i urokliwej, której oczekiwałam. Oraz drugiej, będącej zwyczajną szablonową, polska obyczajówką, która doprowadzała mnie do pasji. Obie trochę nieudolnie sklejone w jedną, lekko krzywą historię. Samej magii było "co kot napłakał", a czar mazurskich krain został skutecznie uduszony przez rozterki głównej bohaterki. Brakowało mi rozwinięcia tematu babki, tajemniczej księgi, a sam tarot został potraktowany po macoszemu. Taki potencjał, a pozostał niewykorzystany. Szukałam w tym wszystkim także Wilczycy, którą przedstawiła mi Estes, jednak zamiast zharmonizowanej, pięknej, silnej i dumnej istoty, dostałam miotające się, przestraszone zwierzę. Regularnie w mojej głowie odzywał się głos:"To nie tak! Przecież nie o to chodzi!". Miałam wrażenie, że autorka zachłysnęła się tematem i trochę ją to przerosło. Wtłaczając archetyp dzikiej kobiety w szablonowa obyczajówkę sprawiła, że całość stała się płytka i straciła na znaczeniu. Sama główna bohaterka z początku nawet przypadła mi do gustu, lubiłam obserwować ją i jej otoczenie. Jednak z czasem stała się irytująca. Jej wybory, zadurzenie w kimś kto od pierwszego zdania sprawił, że moja intuicja krzyczała "Uciekaj!", te bitwy z myślami, te emocje jak chorągiewka. No i gdzie w tym odnajdywanie siebie? Wciśnięte pomiędzy jedną ckliwą wiadomość, a kłótnię z mężem, spłaszczone do granic możliwości. Nie! Zdecydowanie to nie moja bajka.

Jedno muszę oddać. W Zwilczonej znaleźć można wiele ciekawych i mądrych fragmentów. Nauczyła mnie również do czego używać rozmarynu oraz lebiodki, ale czemu tylko tyle? Z wielka chęcią poznałabym więcej tajników zielarskich, ale chyba będę musiała poszukać gdzieś indziej.

Gdy zaczynałam pisać ten post, nie miałam jeszcze wyklarowanej opinii na temat książki. Mimo to postanowiłam zasiąść i pozwolić sobie na podążanie za intuicja. W miarę jak przybywają słowa, widzę, że mieści się tu wszystko to co mam w głowie. Więc skąd niepewność? Nie wiem.

Czas wyciągać wnioski. Moim zdaniem idealnym podsumowaniem Zwilczonej jest określenie, które przeczytałam kiedyś w pewnej grupie dyskusyjnej: "Jest to książka dla smutnych kobiet." Wierzę, że ma ona swój potencjał i może skłaniać do refleksji, ja jednak nie odnalazłam tego. Oczekiwałam gór i dolin, dostałam hektar stepu. Oczekiwałam emocji i głębi, a jedyną emocją jaka towarzyszyła mi było rozdrażnienie (o głębi nie było mowy). Tylko czy przemawia przeze mnie rozczarowanie, a może problem leży gdzieś indziej? Daję 4/10 i już wiem że nie sięgnę po kolejną cześć.

„Nie wolno godzić się na pełzanie, jeśli marzy się o lataniu”.

Jaśmina ma wszystko, o czym może marzyć kobieta: kochającego męża, cudowną córeczkę, wspaniały, odziedziczony po przodkach dom i satysfakcjonującą pracę. Ten idealnie poukładany świat zaczyna się jednak zmieniać: ukochany kobiety ma wypadek, a jej najbliższa przyjaciółka dowiaduje się o zdradzie męża. Tych kilka niefortunnych zdarzeń sprawia, że rutyna odchodzi w zapomnienie, ustępując miejsca zagłuszanej dotąd ciekawości i niesfornej chęci poznania własnego ja.

„Człowiek, który nie ma jedności duszy, nigdy nie zazna spokoju. Nie zrealizuje się w życiu, bo cały czas będzie mu czegoś brakowało”.

Podczas wieczornej przechadzki przyjaciółki zapuszczają się do lasu, w którym Jaśmina znajduje tajemnicze pudełko. Skryte wewnątrz karty tarota stają się kluczem do przemiany, istnym zaproszeniem do świata magii. Jaśmina, zaciekawiona losem swojego dziadka i spragniona wewnętrznego spokoju, szuka ukojenia także w księdze spisanej przez jej przodków. W tym samym czasie do ogrodu kobiety zaczyna przychodzić wilczyca. Wygłodniałe zwierzę znajduje u niej pożywienie i ciepło. Ten spokojny, wyznaczany rytmem przyrody błogostan trwałby tak pewnie dalej, gdyby nie nagły wyjazd do Warszawy, podczas którego Jaśmina poznaje Władka – tajemniczego mężczyznę, którego obecność budzi w niej nieznane dotąd, dzikie emocje.

„Z perspektywy czasu mogę stwierdzić, że przeprowadzka do domu babki była jedną z najlepszych decyzji, jakie podjęliśmy. Ogród zarósł. Jabłonie obrodziły na potęgę, gałęzie aż uginają się pod ciężarem owoców. Siedzę na schodach mojego domu z twarzą zwróconą ku niebu i wsłuchuję się w ciszę".

Książka o poszukiwaniu siebie – tak w kilku słowach można by opisać „Zwilczoną“, opowieść nie tyle o Jaśminie, co o każdej z nas. Kobieco, lekko i nieco filozoficznie poprowadzona fabuła zaprasza czytelnika do medytacji nad samym sobą, która stanowi jedyną drogę do poznania swoich mocnych i słabych stron, do odkrycia własnej ścieżki. Główna bohaterka jest obrazem kobiety zagubionej w rzeczywistości, istoty charakterystycznej dla współczesnych czasów. Pozorne wrażenie spełnienia i szczęścia przysłania wewnętrza gorycz – owoc niespełnionych marzeń, porzuconych ambicji i celów. Trzepiota pokazuje, że każdy moment życia jest doskonały, kiedy w grę wchodzi walka o samą siebie. Chwilami odnosiłam jednak wrażenie, że „Zwilczona” jest w jakiś sposób naznaczona zgorzkniałym feministycznym spojrzeniem, które bycie matką przedstawia niekiedy jako przykry, kobiecy obowiązek, a z kochającej żony czyni posługaczkę. Jestem też nieco zawiedziona motywem zdrady, który w książce gra rolę swoistego katharsis, odskoczni, jaka pomaga poznać samą siebie i uporządkować wewnętrzną psyche, choć w zasadzie jest zupełnie odwrotnie – robi ogromny bałagan.

Przepiękna okładka zaprasza do wstąpienia w magiczny świat książki i choć w środku nie spotkamy już tak wiele lasów i zapomnianych przez ludzi puszczy, być może odkryjemy jakąś ważną, drogocenną naukę. „Zwilczona” powinna trafić szczególnie w ręce tych kobiet, które czują wewnętrzne rozdarcie lub boją się zawalczyć o lepsze jutro. Jaśmina z pewnością wypełni Wasze serca zapałem i pomoże Wam podjąć właściwe decyzje.

 

Adrianna Trzepiota pochodzi ze Szczytna, obecnie mieszka w Warszawie. Jest autorką wydanej w 2015 roku powieści Zwilczona. Książkę wydało Wydawnictwo Kobiece.

Jaśmina mieszka w pięknej mazurskiej miejscowości. Ma dobrą pracę, kochanego męża, dziecko i przyjaciółki, na które zawsze może liczyć. Jednak pewnego dnia wszystko zwala jej się na głowę – mąż ma wypadek, ląduje w szpitalu, przyjaciółka przyjeżdża z dziećmi i złamanym sercem. Jaśmina musi zdecydować, komu powinna pomóc. ponieważ małżonek leży nieruchomo i ma zapewnioną opiekę lekarską, Jaśmina rusza z przyjaciółką i pomaga jej urządzić się w nowym miejscu. Tu poznaje Władka – inteligentnego, błyskotliwego i ciekawego mężczyznę. Postanawia poznać go bliżej, choć jest tu trudne – mieszkają z dala od siebie i nie mają jak się komunikować. Jaśmina słucha jednak swojego wewnętrznego głosu, swojej wilczycy, która pomaga jej w trudnych chwilach.

Jaśmina jest narratorką powieści. Jednak nie tylko ona pokazuje nam, co się dzieje w książce. Mamy też maile, które są niczym dialogi między nią a Władkiem. To ciekawe uzupełnienie tego, co widzi sama Jaśmina, choć oczywiście można uznać, że to nadal narracja prowadzona przez nią – w końcu to ona czyta te wiadomości. Są one jednak zapisane innym krojem pisma, wyróżniają się z całości i są ciekawym uzupełnieniem.

Głównym tematem powieści jest odnajdywanie siebie. Jaśmina do tej pory była podporządkowana życiu małżeńskiemu, powoli zapominała o tym, że jest młodą kobietą, która też ma potrzeby. Dopiero zaczyna odkrywać, dzięki swojej wewnętrznej wilczycy, że też ma prawo do swoich pragnień. Dlatego nawiązuje znajomość z Władkiem, stawia się mężowi, startuje w konkursie, chociaż potem ma problemy z jego wynikami... Jest sobą.

Ważna jest też wewnętrzna intuicja, która towarzyszy głównej bohaterce i czasem odzywa się w trakcie powieści, jakby była równoprawnym bohaterem. Ta wilcza natura, którą wyobraża sobie Jaśmina, jest naprawdę ciekawym pomysłem.

Magia to kolejna część powieści. Nie są to jakieś spektakularne czyny – są zioła, tajemnicze obrazy, sny... I historia z przeszłości, która wraca do Jaśminy. Dobre połączenie, nie na wyrost, nic na siłę. To magia natury, pięknego klimatu, atmosfery mazurskiej wsi. Czytelnik wprost czuje tę niezwykłość na każdej stronie powieści.

W książce znajdziemy kilka ilustracji. Są to obrazy pokazujące kobiety. Ich piękne twarze z przenikliwymi oczami sprawiają, że nie sposób się na nich nie zatrzymać podczas czytania. To miły dodatek, który pasuje do treści – często wspomina się o obrazach, które wykonuje jedna z przyjaciółek Jaśminy.

Ogólnie książka jest dobra, choć miałam czasem wrażenie luk. Niektóre rzeczy działy się dla mnie za szybko, jak choćby rozwój znajomości Jaśminy i Władka. Jednak to tylko moje odczucie. Książka mi się podobała, bo uświadomiła mi, że kobieta, która jest żoną i matką, może spełniać się także w innych rolach, które dopiero odkrywa – kochanki, pisarki, eterycznej istoty. I co ciekawe – może to tylko moja obserwacja – wcale jej jedynym szczęściem nie musi być miłość i mężczyzna. Najważniejsza jest lojalność wobec siebie.

Polecam tym paniom, które chcą przeczytać powieść o miłości i przyjaźni, o odkrywaniu siebie, ze szczyptą magii i intuicji. Nie jest to jednak lekkie czytadło – często zmusza do refleksji nad naszym życiem, za co bardzo dziękuję tej książce.

Piękna, magiczna z przesłaniem-dla kobiet będących w wirze dnia powszedniego. Zatrzymajmy się i podajmy się magii lektury. Cudowna romantyczna i magiczna...

"Myślę o tym, że na kobiety od wieków urządza się polowania - to zaczyna się od dnia porodu,

a kończy zazwyczaj na śmierci.

Stosuje się rozmaite techniki polowań, w zależności od rodzaju ofiary i terenu.

Wmówiona wina, poczucie karności, poddaństwo, strach, przesadna pokora, presja rodzicielska, "upupienie" we własnym domu.

Najpierw się kobietę tropi, węszy, czy jest odpowiednia do udomowienia,

potem sama zagania się w kozi róg.

Naganiacze płoszą ją, wmawiając, że taka jej rola, tak jest od wieków.

Trzeba wiedzieć, czego się chce. Najtrudniejsze to sprecyzować cel.

Wtedy jest do czego dążyć i wewnętrzna harmonia pojawia się sama."

"Zwilczona" to książka, którą chciałam przeczytać, jak tylko ją ujrzałam. Przede wszystkim w oczy rzuca się przepiękna okładka, na której na tle lasu ukazana jest kobieta z wilkiem. Widać, że łączy ich silna więź, oboje patrzą przenikliwym wzrokiem. Następnie uwagę zwraca tytuł, który jest odzwierciedleniem samej okładki ( bądź odwrotnie ), a także opis. Wszystko to wzbudza ogromną ciekawość historii przedstawionej w książce. Jest to opowieść o kobiecie, która czuje się samotna w związku, pragnącej poznać historię tajemniczego listu napisanego przez babcię, o przyjaźni ( nie tylko kobiecej ), miłości, intuicji, odkrywaniu własnych pasji, umiejętności, realizowaniu marzeń. Od początku miałam wrażenie, że ta powieść mi się spodoba. Intuicja mnie nie zawiodła, jestem zachwycona tą książką i na pewno zajmie ona najlepsze miejsce na półce w mojej biblioteczce.

Jaśmina jest trzydziestoczteroletnią kobietą, nauczycielką języka polskiego, mężatką i szczęśliwą mamą dwuletniej córki Marysi. Mieszkają w pięknym domku w małym mazurskim miasteczku otoczonym lasami. Kobieta od lat przyjaźni się z Leną - artystką, malarką, samotnie mieszkającą w Janowie Podlaskim oraz Zosią - mężatką i matką dwójki dzieci, bizneswoman mieszkającą z rodziną w Warszawie. Przyjaciółki świetnie się ze sobą porozumiewają, zawsze mogą liczyć na wzajemną pomoc i wsparcie. Jaśmina, mimo, iż ma zdrowe dziecko, wspaniały domek, lubianą przez siebie pracę i wspaniałe koleżanki, nie jest tak do końca szczęśliwa, co uświadamia sobie dopiero po jakimś czasie. Pewnego dnia na strychu znajduje list napisany przez jej babcię oraz księgę z 1893 roku liczącą pięćset stron. Z listu dowiaduje się o pochodzeniu swego imienia. Natomiast księga zawiera wiele zapisków dotyczących roślin oraz legend i zaklęć. W jej zakładce natomiast wraz z przyjaciółkami dostrzega kawałek papieru, a na nim nakreśloną mapkę. Kobiety postanawiają odczytać wskazówki umieszczone na mapce i podążyć wyznaczoną przez nią drogą. Tymczasem okazuje się, że Zosia zdradzana jest przez męża i przez kilka dni będzie mieszkać wraz z dziećmi u Jaśminy. Ta natomiast dowiaduje się, że jej mąż - Joachim miał wypadek motocyklowy i ze złamaną nogą wymagającą operacji pozostanie w szpitalu przez kilka tygodni. W tym samym czasie Jaśmina zaczyna słyszeć napływające do jej wnętrza słowa Wilczycy, której zawierza i podejmuje decyzję o zmianie swojego dotychczasowego życia. Stawia zatem pierwsze kroki. Postanawia pomóc Zosi, pragnie poznać przeszłość w związku ze znalezioną księgą, zaczyna pisać opowiadania przelewając tym samym swoje myśli na papier.

Co kobiety odnajdą po przemierzeniu drogi wskazanej na mapce ? W jakim celu w życiu Jaśminy pojawi się Wilczyca i co będzie próbowała jej przekazać ? Kogo kobieta spotka jeszcze na swojej drodze ? Czy ta osoba odmieni jej życie ? Czy Jaśmina zazna szczęścia i spełnienia w życiu ? Czy uda jej się zrealizować swoje dotąd skrywane marzenia ?

Książka "Zwilczona" opowiada przede wszystkim o kobietach, które chcą walczyć o siebie, swoje marzenia i swoje miejsce w życiu. Jaśmina przez kilka lat była oddaną i kochającą żoną, a później również matką. Z wielkim zaangażowaniem pracowała w szkole jako nauczycielka języka polskiego. A gdy wracała do domu, czekała na nią dwuletnia córeczka oraz mnóstwo domowych obowiązków. To ona tak naprawdę opiekowała się córką i ją wychowywała, prowadziła dom, dbała o ogród. Ponadto spełniała zachcianki swojego męża i poświęcała jemu swój cenny czas. Zapominała w tym wszystkim o sobie, swoich uczuciach, potrzebach i marzeniach. Nigdy nie odmawiała prośbom męża, który zawsze stawiał na swoim. Chciała go w pewnym sensie zadowolić, ale wiedziała, że nie tędy droga. Wewnętrzny głos Wilczycy uświadomił jej, że tak naprawdę nie jest szczęśliwa, że chce zacząć żyć dla siebie i robić to, co sprawia jej radość i daje satysfakcję. Chce być kochana, atrakcyjna, dowartościowana, a przede wszystkim zauważana. Wówczas postanawia odmienić swoje życie, odnajdując motywację i siłę do działania. Zaczyna realizować swoje pasje i marzenia, które gdzieś głęboko się w niej skrywały. Odnajduje w sobie prawdziwą, silną kobietę - Wilczycę.

"Zwilczona" to przepiękna, refleksyjna i magiczna powieść, łącząca rzeczywistość z elementami metafizyki. Ja ją wręcz pochłonęłam i nie chciałam się od niej odrywać nawet na chwilę. Ta książka niesamowicie wciąga już od pierwszej strony. Zawiera w sobie bardzo głęboką treść, która zostaje na długo w pamięci. Napisana jest pięknym, poetyckim, bogatym, a jednocześnie lekkim językiem. Cytatami w niej zawartymi można by ozdobić wszystkie ściany w każdym pomieszczeniu w domu. Przybliża życie kobiet w mazurskich i podlaskich miasteczkach, przedstawia legendy pochodzące ze wschodniej części Polski, zawiera opisy mazurskich miejscowości m.in. Szczytna, po których przeczytaniu nabiera się ochoty na wycieczkę w tamte rejony. Ponadto w powieści ukazane są właściwości lecznicze np. pyłka kwiatowego, macierduszki, czy arcydzięgla. Główna bohaterka dzieli się także swoimi przepisami na przepyszne dania. A ponadto w książce cytowane są wiersze np. M. Komornickiej, W. Szymborskiej oraz teksty do piosenek m.in. A. Osieckiej, Kabaretu Starszych Panów.

Reasumując, jestem pod ogromnym wrażeniem książki "Zwilczona". Wprowadziła mnie swoją piękną, intensywną i dogłębną treścią w magiczny nastrój, oderwała od rzeczywistości mnie otaczającej. Dostarczyła wielu cudownych wrażeń, które utkwiły bardzo głęboko w moim sercu i pamięci. To książka, którą się czyta z ogromną przyjemnością i spokojem. Smakowałam każdą kolejną kartkę tej powieści, każde zdanie i każde słowo. To niepowtarzalny, jedyny w swoim rodzaju i niezwykły debiut. Zapewne będę do niej wracać, ponieważ to bardzo wartościowa powieść, wprowadzająca czytelnika w czarujący klimat i zmieniająca jego nastawienie do życia.

"Taki jest mój cel.

Intuicyjnie, ze spokojem dążyć do prawdy, nikogo nie krzywdzić, rozdawać dobro i ciepło,

a jeżeli los obróci się przeciwko mnie, pamiętać, że każde cierpienie ma swój kres.

Na każdą zbrodnię przyjdzie kara. Nie od razu.

To się nie dzieje natychmiast, to jak kropla drążąca skałę - niszczy zdrowie,

sprowadza ciężkie wypadki, uzależnienia, zanieczyszcza zgnilizną serce.

Depresja tylko może zabrać kawał życia, a jeśli dopuszczę ją do siebie, to tak,

jakbym na własne dziecko wydała wyrok.

Jestem celem samym w sobie, nie tylko dla siebie, ale i dla innych.

Jestem panią myśli i zdarzeń.

To ze mnie Bóg zbudował świat i zaufał mi, że jak Hiob nie poddam się tej odwiecznej walce.

Czy będę buddystką, katoliczką, czy prawosławną, muszę żyć w zgodzie ze sobą,

jedynie wtedy będę szczęśliwa.

Nawet jeżeli podejmowane przeze mnie decyzje będą błędne, będą moje, a nie cudze, wymuszone."

Serdecznie polecam !

[Adres usunięty]

Legendy, magia, zabobony, wierzenia, zioła… autorka po mistrzowsku wplata w rzeczywistość elementy baśniowego świata. Udaje się jej stworzyć intrygujący klimat, pełen tajemnic i niepokoju. Przez powieść cały czas przewija się motyw dzikiej wilczycy, która przedstawiona została jako wewnętrzny głos i ważny element kobiecej natury.

Na uwagę zasługuje również język: długie opisy, piękne słownictwo, metafory, odrobina poezji. Pani Trzepiota doskonale wie, jak poruszyć najczulsze wewnętrzne struny i skłonić czytelniczki do refleksji.

Razem z Jaśminą zaczęłam się zastanawiać nad takimi pojęciami, jak: szacunek w małżeństwie, rodzicielstwo, wierność, harmonia, odwaga, pasja, lojalność wobec samej siebie. Dzięki „Zwilczonej” jeszcze mocniej utwierdziłam się w przekonaniu, że kobieta może spełniać się w kilku rolach równocześnie, najważniejsze jednak, aby będąc żoną czy matką, nie zapomniała o swoich własnych pragnieniach i potrzebach.

Książkę bardzo mocno polecam wszystkim kobietom, a szczególnie tym, które w nawale zajęć i obowiązków straciły z oczu to, co liczy się dla nich najmocniej. Naprawdę warto czasami zatrzymać się, złapać oddech i zastanowić, czy nasze aktualne życie odpowiada temu z naszych marzeń. Bo zwykle nie są potrzebne żadne wielkie rewolucje – wystarczy wsłuchać się w siebie i pozwolić prowadzić wewnętrznemu głosowi.

[Fragment recenzji pochodzi z bloga: [Adres usunięty]]

Książka ciekawie napisana. Warto przeczytać. Interesujące są wątki uczuć bohaterki, jej pragnienia, marzenia...

Co takiego musi się stać, aby kobieta zrozumiała, jakie jest jej prawdziwe przeznaczenia? Jak długą drogę musi przejść, by w końcu zdecydowała się zawalczyć o swoje szczęście? Los jest nieprzewidywalny, ale często ma dla nas niespodzianki, które mogą znacząco odmienić nasze życie. Wystarczy się tylko odważyć i po nie sięgnąć.

Jaśmina ma trzydzieści pięć lat, wspaniałego męża i maleńką córeczkę. Mieszkają w malowniczym mazurskim miasteczku i cieszą się życiem. Mogłoby się wydawać, że niczego nie brakuje jej do szczęścia, w końcu ma piękny dom, męża, zdrowe dziecko, a do tego niezastąpione przyjaciółki na które zawsze może liczyć. Niestety jej sielanka zostaje zaburzona. Niespodziewanie dowiaduje się, że grozi jej utrata pracy, do tego mąż miał wypadek na motorze, po którym stał się nieznośnym i gburowatym typem. Jaśmina dostrzega że jej życie wcale nie jest takie idealne jak na początku myślała, a małżeństwo z ukochanym mężczyzną zaczyna przeżywać głęboki kryzys. Kobieta uświadamia sobie, że przez cały czas, tak naprawdę zaniedbywała siebie i nie myślała o swoich pragnieniach i potrzebach. Niespodziewanie w jej wnętrzu budzi się Wilczyca, która kieruje jej myślami i uczuciami. Jaśmina odnajduje w sobie siłę, by zawalczyć o siebie i swoją kobiecość.

Książka Adrianny Trzepioty, to dość nietypowa lektura. Nie będę ukrywać, że miałam pewne obawy gdy sięgałam po ten tytuł. Jednak gdy zaczęłam czytać, po prostu przepadłam i to dosłownie. „Zwilczona” to książka wyjątkowa, niesamowicie magiczna i niezwykle intrygująca. Piękna opowieść o kobietach i dla kobiet, pokazująca i uświadamiająca każdej z nas, że nigdy nie należy zapominać o sobie i o swojej kobiecości. Choć w życiowym biegu i natłoku obowiązków łatwo się zatracić i zapomnieć o samemu sobie, warto czasem przystanąć w miejscu, zwolnić i zastanowić się nad swoim życiem. Czy żyję tak jak chcę? Czy spełniam swoje marzenia i pragnienia? Co mam zrobić, żeby żyło mi się lepiej?

Kobiety nigdy nie miały łatwego życia. Od zawsze musiały walczyć o swoje prawa i wyzwolenie. Niejednokrotnie musiały zmagać się z pogardą i poniżaniem ze strony mężczyzn. Bez sprzeciwu spełniały wszystkie zachcianki swoich mężów, myśląc że tak ma być, że taki jest ich los. Oczywiście zdarzały się kobiety, które chciały być wolne i nie zamierzały podporządkowywać się woli mężczyzn. Wyłamywanie się ze stereotypów zawsze budziło i dalej budzi kontrowersje. Ale przecież każdy człowiek ma prawo być tym kim chce i żyć tak jak pragnie. Znamy swoje prawa i wiemy czego chcemy, tylko dlaczego ciągle zapominamy o swojej kobiecości? Dlaczego spełniamy zachcianki innych, a nie zważamy na swoje potrzeby? Robimy wszystko, by zadowolić naszych mężów, partnerów i chłopaków, ale czy możemy powiedzieć że czujemy się spełnione, że jesteśmy szczęśliwe? W każdej kobiecie tkwi niewyobrażalna moc i siła, wystarczy tylko pozwolić się jej przebudzić. Zacząć żyć po swojemu i dla siebie, a nie tylko dla innych.

W książce Adrianny Trzepioty element który skłania główną bohaterkę do zmiany swojego życia i nastawienia, jest jej wewnętrzny głos - Wilczyca. Od tej chwili Jaśmina odnajduje w sobie siłę i motywację, do zmian. Budzi się w niej prawdziwa kobieta, która pragnie kochać i być kochaną, czuć się docenianą i zauważoną, zwłaszcza że w jej małżeństwie niestety nie wiedzie się zbyt dobrze. Przewartościowuje swoje życie i w końcu decyduje się odnaleźć sens swojego istnienia. Droga do szczęścia jest długa i wyboista, ale Jaśmina decyduje się w końcu zrobić ten pierwszy krok. Jakie będą konsekwencje jej decyzji? Czy w końcu odkryje swoje prawdziwe przeznaczenie?

„Zwilczona” to książka niesamowita. Autorka zachwyciła mnie swoim pięknym językiem i lekkością z jaką pisze. Porusza ważne kwestie, o których wiele kobiet często zapomina. Jej bohaterkami, są kobiety silne, zwłaszcza Jaśmina, która w końcu decyduje się żyć po swojemu. Fabuła książki, może i nie wydaje się zbyt odkrywcza, ale elementy magiczne które autorka wprowadza, sprawiają że historia Jaśminy staje się dużo bardziej tajemnicza i niezwykła. Nabiera zupełnie innego charakteru i wyrazu. Ważną kwestią jest tutaj również Wilczyca, która dodaje książce świeżości. Jest to element kluczowy dla przebiegu całej historii i sprawia że powieść Adrianny Trzepioty tchnie pomysłowością, niebanalnością i oryginalnością. Nie można zapomnieć o magicznej atmosferze i niepowtarzalnym klimacie, który przez cały czas utrzymuje się w książce.

„Zwilczona” to kolejny genialny debiut który wpada w moje ręce. Cieszę się że na naszym rynku pojawia się coraz więcej tak dobrych książek. Tylko trochę żałuję że wielu czytelników boi się sięgać po debiutantów. Książka Adrianny Trzepioty dowodzi, że i polscy pisarze mają się świetnie, a ich książki często niezauważane, naprawdę zasługują na uwagę. Nie bójmy się sięgać po nazwiska nieznane, bo możemy przegapić coś bardzo cennego. „Zwilczona” to właśnie taka perełka – nietypowa, nieszablonowa, ale niezwykle piękna i wartościowa. Ujęła moje serce i duszę. Dajcie się skusić i pozwólcie, aby i was przebudziła się Wilczyca. Polecam!

Książki dzielą się na takie, które opowiadają historię ot tak po prostu i takie, które oprócz przedstawianej historii przekazują też czytelnikowi coś innego - wyjątkowego. Nastrój, tajemna wiedza, mistycyzm, magia, potęga natury - to są elementy wszechobecne w powieści "Zwilczona". Brakuje tylko szklanej kuli... Oczywiście, że ważne są losy głównych bohaterek, ale równie ważne jest to, co autorka chce nam przekazać w tle. A przesłanie jest takie:

"Jeśli ktoś podetnie ci skrzydła, leć dalej, jak czarownica na miotle. Jeżeli ktoś ukradnie miotłę, na drzwiach od szopy też się wzniesiesz. Tylko nie bój się i rób swoje!"

Jaśmina to kobietka mieszkająca z mężem i córeczką na mazurskiej wsi. Dookoła las (właściwie puszcza) i przepiękne jeziora. Jaśmina stara się żyć w zgodzie z naturą i jest jej z tym bardzo dobrze. Stara się wykorzystywać dary, które podsuwa jej Matka Natura. Potrafi korzystać z dobrodziejstw przyrody, a zwierzęta i ptaki traktuje jak najlepszych przyjaciół. W życiu stale towarzyszą jej gusła i zabobony.

Spokojne życie Jaśminy zostaje brutalnie zakłócone wypadkiem męża, który podczas jazdy motorem łamie nogę. Do tego dochodzi nieszczęśliwa przyjaciółka i nieznajomy mężczyzna. Jest też tajemniczy list sprzed lat, który komplikuje całość... mieszanka wybuchowa. Jaśmina nie bardzo wie co dalej; jej życie zaczyna wymykać się z rąk. Na szczęście do głosu dochodzi pierwotny zew natury. Jak to wszystko się skończy? Warto sprawdzić.

Książka jest wyjątkowo klimatyczna. Czytając ją miałam wrażenie, że czytam książkę z półki babci. Oczywiście w treści powieści spotkamy i internet i telefony komórkowe bo w dzisiejszych czasach inaczej nie da rady. Pomimo tego książka jest taka .... mistyczna i pierwotna. Kiedy Jaśmina mówi o ziołach czytelnik dowie się, jakie jest ich zastosowanie i jak najlepiej wykorzystać ich moc. Kiedy znaczenie zyskuje talia Tarota, poszczególne karty zaczynają żyć własnym życiem. Im bliżej końca powieści tym więcej jest czarów i czynów, które w dzisiejszych czasach - głównie przez niezrozumienie - budzą lęk. (Od razu śpieszę dodać, że to nie psuje powieści a wręcz dodaje jej smaczku)

Główny wątek powieści nie jest ani specjalnie wyszukany, ani też zaskakujący. Ot kobieta, która z "kury domowej" przeradza się w łabędzia. Nagle zdaje sobie sprawę, że nie można potrzeb wszystkich dookoła stawiać ponad swoje. Gdyby nie otoczka tej powieści powiedziałabym, że powieść jest wręcz banalna. Na szczęście autorka okrasza ten banał sporą dawką magii i mistycyzmu co powoduje, że historia poprzez swoje gusła i niedopowiedzenia (i wilczycę oczywiście) staje się tajemnicza i godna polecenia.

[Adres usunięty]

Już na początku muszę zaznaczyć, że nie jest to kolejna lekka lektura, którą pochłoniecie w jeden wieczór. Adrianna Trzepiota wprowadza nas w swój świat pełen magii, poezji, legend, zapachu natury, tajemnic i... wewnętrznych problemów. Książka jest napisana o kobietach i tylko one mogą sięgnąć po tę pozycję. Mężczyźni mogą również spróbować, ale... Jeśli nie rozumieją kobiet, lektura również może być dla nich niezrozumiała. A jaki sens jest przeczytać powieść, nie znając kompletnie jej znaczenia?

Jaśmina prowadzi spokojne, ułożone życie w mazurskiej, malowniczej miejscowości, wraz z mężem i córeczką. Dopiero po tym, jak jej życie powoli zaczęło tracić kolory, zdaje sobie sprawę, że już dawno stała się wilkiem zamkniętym w klatce. Odkrywa swoje drugie ,,ja" - te wolne i nieujarzmione - i dopiero wtedy poznaje prawdę o sobie. Poznajemy siłę swojej duszy, siłę przyjaźni, siłę miłości i siłę przygód.

Narracja jest prowadzona w pierwszej osobie w czasie teraźniejszym, przez co trochę trudno mi się czytało - jednak to tylko kwestia gustu i przyzwyczajenia. Niemniej jednak muszę przyznać, że już od pierwszych stron wciągamy się w życie głównej bohaterki. Prolog jest zdumiewający, a kolejne strony tylko utwierdzają nas w przekonaniu, że to nie jest lektura, z jaką często się stykamy. Nie. Próbuję jakoś obrać to w jakieś jedno słowo, ale jedyne, co przychodzi mi do głowy, to jest ,,bajka dla dorosłych kobiet". Czemu? Już wyjaśniam.

Mam wrażenie, że fabuła książki, wykreowanie jakiejś - niesamowitej - bohaterki i jej historii, to tylko jakiś dodatek. Dodatek, bo po przeczytaniu lektury, kiedy myślę na temat ,,drugiego dna", po prostu mam w głowie same morały. ,,Zwilczoną" można ułożyć pod gatunek literatury psychologicznej oraz pod przewodnikiem turystycznym po Mazurach. Możemy dowiedzieć się nieco o kartach Tarota, poznać piękne wiersze i obrazy. Dołącz do tego fabułę, sklej w całość i zobaczysz, że powstanie pakiet z tytułem ,,Zwilczona. O kobiecej intuicji, mazurskiej magii i ogromnej miłości". Po prostu tyle w tej książce tego, że podziwiam autorkę za niecodzienny pomysł.

Największym zdziwieniem było, kiedy zobaczyłam na stronicach książki miniaturowe obrazy. Teraz rzadko spotyka się takie okazy. Byłam, a zresztą nadal jestem!, zafascynowana takim pięknem. Ilustracje są po prostu... Tak samo zagadkowe, jak sama książka. I uwierzcie: nadal chcę jeden z tych obrazów na ścianie swojego mieszkania. Tylko czekałam na moment, aż jej przyjaciółka znów zacznie malować, aby zobaczyć na stronie kolejne obrazy.

Nie da się ukryć, że głównym motywem jest ,,wilczyca", która pojawia się w najmniej oczekiwanym momencie. Jest tak naprawdę rozumem, intuicją Jaśminy, który podpowiada jej jak ma postąpić słusznie. Jeśli bardziej się w to zgłębimy, wilczyca jest autentycznie naszym odpowiednikiem duszy, która chce zostać wolna. Przez życie niekiedy jesteśmy zbyt przywiązani do klatki i wcale nie zdajemy sobie sprawy, że jesteśmy w sztucznym rezerwacie natury. Gdyby tak usunąć wszystkie opory? Podążyć za własnym sercem, a nie nakazaniem drugiej osoby?

Książka uczy, a przy okazji oczarowuje nas swoją pełną w magię historią. Jak już wcześniej wspomniałam, nie jest to lekka lektura o zwykłej kobiecie, która po prostu na nowo poznaje swoją osobę. Nie. To jest powieść o niezwykłej historii kobiecej intuicji i wewnętrznych pragnieniach. O tym, jak kobieta tkwi w klatce i dopóki się nie uwolni nigdy nie jest pewna, że postępuje słusznie.

Idealna dla kobiet, które gonią za własnymi marzeniami i pragnieniami, choć nic tak naprawdę nie robią w tym kierunku. Kochane czytelniczki, gorąco zachęcam do sięgnięcia po tę lekturę. Wątpię, aby istniała jakakolwiek osoba, która nie wyciągnęłaby z tej książki jakiegokolwiek morału. Ja sama mam burzę mózgu, rozmyślam nad tematami, których wcześniej nawet nie poruszałam.

Każda z nas ma wewnętrznego zwierzaka. Każda z nas błądzi, nie będąc pewną, czy obieramy dobry kierunek. Zdaj się na intuicję, a ono ci odpowie...

To nie lektura na jeden wieczór. To powieść, którą czytasz ze smakiem i delektujesz się powoli jej wpływem na twoje myśli. Stanowczo dla kobiet! Wydawnictwo Kobiece wie, co jest dla nas najlepsze.

Każda z nas znajdzie w tej książce jakieś ważne i mniej ważne aspekty. Ja podążyłam akurat drogą psychologiczną, jednak nawet dla miłośniczek obyczajówek znajdzie się także coś interesującego.