Żony jednego męża

Temat książki bardzo ciekawy. Dwie kobiety, dwoje dzieci, jeden mąż i wspólny dom. Książka ciekawa, trochę intrygujaca. Aczkolwiek po opisie spodziewałam się czegoś bardziej...elektryzujacego, tajemniczego. Według mnie książka nie posiada żadnych cech kryminału.

Fajna obyczajówka, którą warto przeczytać

"Żony jednego męża", to moje pierwsze spotkanie z literaturą pióra Anny Fryczkowskiej. Przyznaje, że to spotkanie zrobiło na mnie piorunujące wrażenie. Jestem pod wielkim wrażeniem tej książki, stylu w jakim jest napisana, pomysły na nią, tolerancji i braku oceniania przez autorkę swoich bohaterów. Temat przewodni tej historii jest tematem tabu, ale pisarka dopuszcza nas do tego świata, uchyla drzwi, byśmy mogli odkryć tajemnice bohaterów i sami określić swoje odczucia z nią związane.

"Powieść obyczajowa, która trzyma w napięciu jak najlepszy kryminał"

Takie zdanie przewodnie pojawia się na okładce. Zdecydowanie zgadzam się z tym twierdzeniem. Taka właśnie bowiem jest, ta książka i to jedno stwierdzenie najlepiej ją recenzuje. Nie ma w tej powieści wątku kryminalnego, a z drugiej strony czytając, nie opuszczało mnie przeczucie, że za chwilę zdarzy się coś złego, że nastąpi jakiś kataklizm.

Historia zawarta w tej powieści, opowiada o rodzinie i bardzo skomplikowanych relacjach między nimi. W jednym domu żyje bowiem piątka ludzi. Niecodzienna rodzina. Dom z ogródkiem na Żoliborzu. Ciepły chleb w piekarniku, zapach ciasta roznoszący się po kuchni, parująca herbata na stole. Wszystko wydaje się idealnie i przykładnie. I w gruncie rzeczy takie jest. Tylko że... wspomniana rodzina składa się z dwojga dzieci, ojca i ... dwóch żon. Jedna na górze, druga na dole, tego piętrowego zadbanego domu. Dwie kobiety, dwa różne temperamenty, dwa odmienne modele życia. Z jednej strony ciepło domowego ogniska, z drugiej wolność i namiętność. Czy ten skomplikowany związek ma szansę przetrwać? Czy możliwe jest, budowanie szczęścia w zaistniałym układzie, bez krzywdy dla któregokolwiek członka rodziny, w tym dzieci? Czy dla współżon ten układ jest kompromisem, przyzwoleniem, zdradą? Jak w tym wszystkim odnajdują się dzieci, dla których to jedyny i naturalny model rodziny jaki znają? Czy obie kobiety mają szansę na to, by być szczęśliwe? Czy odmienność ma szansę się obronić w naszym świecie, gdy tak łatwo oceniamy innych i boimy się ich ocen? Mam wrażenie że ta książka stawia tyle pytań, że można by ją śmiało zaliczyć do kategorii filozoficznych :)

Ja jestem, w każdym bądź razie nią zachwycona. Autorka oddaje głos swoim bohaterom, każdemu po kolei, poznajemy punkty widzenia, każdego z członków rodziny. Ciekawy zabieg z przeskokami w czasie, jeszcze bardziej porządkuje ta historię, dając możliwość czytelnikowi zrozumieniu zależności jakie wynikają ze zdarzeń, które miały miejsce w odległych czasach.

"Żony jednego męża" to nie tylko powieść o bigamii, codzienności w skomplikowanej relacji. To opis życia w kłamstwie, które wzmaga poczucie samotności. To historia, która każe nam zastanowić się nad naszymi wyborami, pragnieniami i uczuciami. Gorąco polecam.

[Adres usunięty]

W Polsce bigamia (zawieranie małżeństwa z dwoma osobami) jest zabroniona. Ale przecież posiadanie kochanki czy kochanka już nie, choć bywa raczej potępiane społecznie. Zazwyczaj kochankowie (obojętnie jakiej płci) nie wiedzą o istnieniu innego partnera swojego wybranka/ wybranki. Funkcjonują jednak i takie związki, w których wszyscy o sobie wiedzą, zgadzają się na taki układ związku (np. tylko heteroseksualny) i jeszcze wzajemnie się szanują, lubią i wspólnie utrzymują!

Żoliborz. Dwie kobiety, dwoje dzieci, jeden mężczyzna. Mąż jednej, konkubent drugiej, ojciec obojga dzieci. Dwa życia, dwa piętra, jeden wspólny domu. Tak żyje rodzina bigamistów- "rodzina bardziej pełna", jak lubią się nazywać...

Ich układ sprawdza się perfekcyjnie- jedna Ona zajmuje się domem i wychowuje dzieci. Druga Ona pracuje i zarabia na utrzymanie całej rodziny. On pracuje, włącza się w wychowanie i dogadza swoim kobietom. Dzieci mają dwie mamy, jednego ojca, są rodzeństwem. O swojej wyjątkowej rodzinie żaden z jej członków nie opowiada publicznie. Wiedzą tylko Oni.

Czy są szczęśliwi? Tak. Nawet bardziej, niż inni. Może poza niektórymi momentami, np. świętami czy spotkaniami z rodziną, przyjaciółmi, kiedy trzeba się jednak ukrywać.

Jak bigamia wpływa na wychowujące się w niej dzieci? Właśnie... Kiedy dojrzewają, idylla powoli blednie, bańka bezpieczeństwa pęka. Ma miejsce tragedia, która bezpowrotnie burzy ich układ...

"Żony jednego męża" to wciągająca powieść obyczajowa. Czyta się ją szybko, z zapartym tchem, by za chwilę przerwać lekturę na rozmyślenia: "Czy to jest normalne?", "Ja bym tak nie dała rady!", "A co na to dzieci?" itd. Choć głównym tematem jest posiadanie dwóch partnerów, nie ma w niej opisów podwójnego życia erotycznego. Autorka- całe szczęście- pokazała bigamię od strony życia codziennego, uczuć bohaterów, reakcji otoczenia oraz nieszczęścia, do którego doprowadziła.

Nie znałam wcześniej Anny Fryczkowskiej (choć, jak wyczytałam jest scenarzystką serialu "Na wspólnej" i "Przystań"), lecz po "Żonach jednego męża", z dużą ciekawością sięgnę po pozostałe jej powieści. Polecam!

[Adres usunięty]

Ostatnimi czasy dosyć głośno zrobiło się o historii Michaliny Wisłockiej, a to za sprawą filmu, który pojawił się w kinach - "Sztuka kochania". To prawdziwa historia kobiety, która żyła pod jednym dachem z ukochanym i jego kochanką. Dwie kobiety, jeden mężczyzna. Brzmi intrygująco? Okazuje się, że Wisłocka nie była jedyną osobą, która przystała na taki układ. "Żony jednego męża" to opowieść o podobnych relacjach. Anna Fryczkowska porusza temat trudny, przełamuje tabu i opisuje życie rodziny, która przez dwadzieścia lat udawała, że jest zwyczajna. Czy można być szczęśliwym, dzieląc się własnym mężem z inną kobietą? Czy taki model rodziny może przynieść jakiekolwiek korzyści. Muszę przyznać, że byłam bardzo ciekawa tej lektury i jednocześnie miałam co do niej duże nadzieje i oczekiwania. Czy autorce udało się je spełnić? Zapraszam was do przeczytania dalszej części recenzji, z której z pewnością się tego dowiecie.

W domu z ogródkiem żyje pozornie normalna i szczęśliwa rodzina. Dopiero gdy się bliżej przyjrzeć okazuje się, że dwie mieszkające tam kobiety są nie tylko sąsiadkami, ale również partnerkami jednego mężczyzny. Tunia mieszka na parterze, Anita zaś na piętrze. Wojtek stara się po równo dzielić swój czas pomiędzy dwie bohaterki - ma jasno ustalone dni, w których przebywa z Tunią i kolejne, które spędza wspólnie z Anitą. Wiele czasu przebywają również wszyscy razem. Dobrochna jest córką Tuni, zaś Janpaweł - synem Anity. Oboje mają jednak jednego ojca, którym jest Wojciech. Każde z trojga dorosłych jest zadowolone z takiego układu, ale dlaczego tak naprawdę zdecydowali się na niego?

Fabuła książki jest niezwykle ciekawa i oryginalna. Autorka w bardzo realistyczny sposób przedstawia wszystkie wydarzenia, dzięki czemu możemy sobie dokładnie wyobrazić życie głównych bohaterów i ich problemy. Akcja toczy się raczej powoli, swoim tempem, co idealnie pasuje do gatunku tej książki. Anna Fryczkowska bardzo skrupulatnie opisuje wzajemne relacje pomiędzy postaciami, a także ich emocje i uczucia co ułatwia nam zrozumienie zasad i działania tego dziwnego układu.

Bohaterowie "Żony jednego męża" są dobrze wykreowani, a każdy z nich posiada swój niepowtarzalny charakter. Muszę przyznać, że zdecydowanie bardziej polubiłam Anitę od Tuni i to właśnie z nią tak mocno się zżyłam. Obie kobiety były naprawdę sympatyczne, ale niewątpliwie bardziej przemówiła do mnie osobowość Anity, której wielokrotnie współczułam, a także namiętnie kibicowałam.

Autorka podeszła bardzo obiektywnie do historii głównych bohaterów i ani przez moment nie oceniała ich zachowania. Zdaję sobie sprawę, że musiało być to naprawdę trudne, bo w pewnych momentach chciałoby się potępić bądź wręcz przeciwnie, pochwalić decyzje postaci, ale pani Fryczkowskiej skutecznie udało się tego uniknąć. Dzięki temu czytelnik może samodzielnie wyciągnąć pewne wnioski z lektury i spokojnie przemyśleć trudną sytuację, w której znaleźli się Anita, Tunia i Wojtek.

Czytając "Żony jednego męża" sama zaczęłam zastanawiać się nad układem, w którym funkcjonowali główni bohaterowie tej powieści. Starałam się zrozumieć jak można żyć w taki sposób i czy rzeczywiście takie relacje mogą komukolwiek przynosić radość i szczęście. Doszłam do wniosku, że sama nigdy nie zdecydowałabym się na podobny schemat, ale dzięki tej lekturze, jestem w stanie tolerować osoby, które gustują w takich związkach.

Podsumowując - "Żony jednego męża" to powieść idealna dla starszych czytelników, którzy chcą poznać sekrety życia w nietypowych relacjach. Myślę, że każdy kto choć trochę interesował się życiem Michaliny Wisłockiej, powinien również zwrócić uwagę na historię Anity, Tuni i Wojtka, którzy pokazują, że często los pisze nam najbardziej niespodziewane scenariusze.