Zły Romeo. Starcrossed. Tom 1

„Zły Romeo” korcił mnie już od premiery, było wtedy o nim naprawdę głośno, ale jakoś ciągle odkładałam i odkładałam kupno. W końcu, miesiąc temu postanowiłam go dorzucić do koszyka i w zeszłym tygodniu zabrałam się za czytanie. Miałam co do tej książki dosyć wysokie oczekiwania, bo przecież skoro zebrała tyle pozytywnych opinii, to musi być dobra. I co? I zgadzam się ;)

Cassandra Taylor kilka lat temu miała zagrać Julię, w chyba najpopularniejszym dramacie Szekspirowskim - „Romeo i Julii”. W rolę amanta wcielił się Ethan Holt. Na scenie ta dwójka bardzo dobrze grała zakochaną parę, a jak to się miało do rzeczywistości? Czy niemiłe doświadczenie z przeszłości, pozwoli chłopakowi na nowo podarować komuś swoje serce?

Kilka lat później obydwoje ponownie trafiają na scenę jednego spektaklu. Na Brodwayu. Gdy się tam spotykają, Ethan próbuje odzyskać zaufanie Cassie. Bo tak się składa, że parę lat wcześniej „zły Romeo złamał „Julii” serce”. (Określenie z tyłu okładki, ale bardzo mi się spodobało, więc je tutaj przytoczyłam ;))

Historię poznajemy z perspektywy Cassie, co ciekawe, w dwóch różnych czasach. Przeplatają się rozdziały, w których akcja dzieje się w teraźniejszości, z tymi, z przeszłości. Jednak w obu przypadkach, w roli głównych bohaterów, występują Cassie i Ethan. To, co wydarzyło się wcześniej, opowiada nam o początkach ich znajomości, o tym, jak przygotowywali się do wspólnego zagrania na scenie, o tym, jak się w sobie powoli zakochiwali. W obecnych czasach, podczas prób do spektaklu na Broadwayu, niewiele dostajemy informacji na temat tego, co dokładnie Ethan zrobił Cass, że tak ją zranił. Z każdym rozdziałem, dostajemy więcej szczegółów, jednak ta kwestia pozostaje tajemnicą aż do końca.

Bardzo mi się spodobał sposób, w jaki autorka przedstawiła historię tej dwójki. Miałam wrażenie, jakby na kartach jednej książki, działy się dwie akcje, czworga różnych ludzi. Po części to prawda, ale nie do końca. Cassie i Ethan z przeszłości i Ci z teraźniejszości to zupełnie inni ludzie, co zresztą jest zrozumiałe, gdyż po prostu... wydorośleli.

Przez większość akcji, towarzyszyła mi taka nutka niepewności. Cały czas zachodziłam w głowię, co takiego się stało, że kiedyś ona go tak kochała i starał się o niego, a teraz, w sumie było na odwrót. Autorka rzuca nam strzępy informacji i, mimo że domyślam się, co się wydarzyło, ale nadal nie potrafię pojąć, co to spowodowało. Tego się pewnie dowiemy w drugiej części ;P

Jeśli chodzi o bohaterów, to Ethana bardzo polubiłam. Obie jego wersje. Jednak tą straszą chyba jednak bardziej... To, jak starał się odzyskać zaufanie ukochanej i się nie poddawał... Najbardzije mnie rozczuliła rzecz, którą zrobił blisko zakończenia. Cassie z przeszłości natomiast mnie irytowała... Hej, ja cały czas myślałam, że to chłopak stara się o dziewczynę, a nie na odwrót. ;P Czasami mogła się trochę pohamować.

Nie powiem, że „Zły Romeo”, jest jakąś bardzo ambitna lekturą, którą każdy musi przeczytać. Nie należy też do książek z tego sortu – lekka młodzieżówka, po której nie należy oczekiwać zbyt wiele, aby się nie zawieść. Myślę, że leży ON gdzieś pośrodku, bo ja miałam wyższe wymagania i bardzo mi się podobała. Owszem, na początku już się bałam, że będę musiała zapisać tą historię na straty, bo nie umiałam się wkręcić, lekko mnie nudziła. Na szczęście było tak przez niecałe 50 stron, potem zaczęła mi się coraz bardziej podobać, aż doszło do tego, że wprost nie umiałam się oderwać. ^^

Także myślę, że spokojnie mogę Wam polecić „Złego Romea” i jednocześnie życzę miłej lektury, ja tymczasem idę wraz z przyjaciółką dalej odliczać dni do premiery”Złej Julii”, na którą obie czekamy z niecierpliwością. ^^ (Może dodam jeszcze tyle, że owa przyjaciółka książek nie czyta prawie w ogóle. „Złego Romea” przeczytała w niecały dzień i się w nim zakochała.)

[Adres usunięty]

Szekspir by się zdziwił

Czy romans „Zły Romeo”, książka, która przypadła do gustu moich ulubionym, zagranicznym autorkom mogła mi się nie spodobać? Mogła. Bo sięgając po nią miałam niemałe oczekiwania i naprawdę potrzebowałam porządnej historii o miłości, która przywróciłaby mi wiarę w ów gatunek literacki. Nie ukrywam, że zainteresowała mnie okładka, przyznam, że przyciągnął tytuł. Wiedziona doświadczeniem zazwyczaj na kilometr wyczuwam powieści warte uwagi, choć bywa tak, że się mylę. Jak było zatem tym razem? Czy nieznana mi dotąd Leisa Rayven podołała zadaniu? Czy mnie rozczarowała? A może… Zapraszam na recenzję.

Trafili do jednej szkoły otrzymując główne role w spektaklu o wielkiej miłości. Utalentowani, zauważeni, muszą stanąć na scenie odgrywając zakochanych bez pamięci Romea i Julię. Czy obrzucając się wyzwiskami będą w stanie zakopać wojenny topór stojąc przed widownią? Co jednak, gdyby się okazało, że rodzącego się pomiędzy nimi uczucia wcale nie muszą udawać? Lecz kiedy Cassie uświadamia sobie, że z Ethanem połączyło ją coś więcej niż aktorska gra, „zły Romeo” postanawia zadbać o brak happy endu.

Mija kilka lat i spotykają się kolejny raz. Los przecina ich drogi zmuszając ich do tego, by zmierzyli się z własnym strachem i pragnieniami. Kiedy Ethan próbuje naprawić swój błąd, Cassie wie, że nie będzie w stanie mu wybaczyć. I choć wciąż coś do niego czuje, na zewnątrz pozostaje obojętna na jego propozycje. Co jeśli nie jest szczery? Co, jeśli zraniłby ją ponownie? Co jednak, kiedy nie będzie w stanie dłużej okłamywać samej siebie?

Chłopak o niepochlebnej reputacji. Niekryjący się z własnym zdaniem, niedbający o dobre imię, za to wybitnie utalentowany. Dziewczyna początkowo nikle wierząca we własne siły. Próbująca dopasować się do pozostałych porzucając własne opinie w obawie przed krytyką. Ethan, potrafiący dopiec słowem, choć w ogólnym zachowaniu wcale nie taki typowy bad boy. Cassie, z wybujałą fantazją, pamiętnikiem, brakiem doświadczenia w kontaktach z płcią przeciwną, za to z wewnętrznym urokiem, którego nie w sposób nie polubić. Zgrani na scenie, intrygujący poza nią. Zwaśnieni, a jednak niemający tej siły by zaprzeczyć chemii, która rodzi się pomiędzy nimi. Iskrzyło. Ahh… To było to. Mam wrażenie, że chyba długo o nich nie zapomnę.

Dialogi, te przejmujące, naznaczone zazdrością, te pełnie niepewności, pożądania, głupkowatych docinek i te, przy których wybuchałam śmiechem. Tak tak, to nie komedia, a ja miałam okazję pośmiać się na głos. Akcja powieści nie pędzi tutaj jak szalona co rusz zaskakując zwrotami, a skupia się na raczej konwersacjach. Za to jakie to są rozmowy! Te, przy których emocje aż proszą się o upust. Genialnie zrobiła to autorka. Nie wiem jak, ale wyszło naturalnie i bajecznie zarazem. Zarówno ci wkraczający w dorosłe życie, jak i dojrzali bohaterowie przekonali mnie swoim sposobem bycia i zachowaniami. Spójna, angażująca historia, którą czyta się zapominając o reszcie świata.

Castingi, ćwiczenia, przygotowania i wielka scena. Leisa Rayven uwiła historię współczesnych Romea i Julii nie tylko wokół dzieła Szekspira, ale wokół samego teatru także. Odzwierciedliła kolejne etapy oraz towarzyszące bohaterom uczucia wiarygodnie, zdobiąc wątek miłosny sztuką, która nadaje całości smaczku. Lubię dobrze wykorzystany pomysł na tło, nieograniczający się wyłącznie do opisu środowiska, ale wcielający je w życie postaci. To także autorce się udało. Zasłużenie zdobywa ta powieść tak wysokie oceny na różnorodnych portalach książkowych. Ja także daję łapkę w górę.

Historia o młodych ludziach, którzy kierowani własnymi ambicjami muszą zawalczyć o coś więcej. Z dobrze wyważoną namiętnością, intrygującym tłem oraz GENIALNYMI i przekonującymi dialogami, które chwilami całkowicie mnie rozbrajały. Gdyby takiego Romea zaserwowano młodzieży w szkołach, wyniki dotyczące czytelnictwa w Polsce na pewno nie wypadłyby tak marnie. Polecam, bo to taka powieść, która powinna się znaleźć na wielu listach książkowych „must have”.

[Adres usunięty]

Przyznam się szczerze, że zanim sięgnęłam po Romea, miałam okazję przeczytać kilka opinii o książce i choć w większości zdarzały się to recenzje pozytywne, natknęłam się tez na kilka mniej pochlebnych słów na jej temat. Przeczytałam, więc z tym większą ciekawością i teraz po lekturze w sumie nie do końca rozumiem arsenał negatywów, jakimi został obrzucony Zły Romeo. A cała sprawa rozchodzi się o to, że zbyt nudny, że brak w nim akcji, że fabuła w gruncie rzeczy żadna, ale czy faktycznie? No, cóż... biorąc pod uwagę, że Zły Romeo to dopiero początek trylogii, jaka wyszła spod pióra Leisy Rayven, to moim skromnym zdaniem historia mimo wszystko się broni. Każda opowieść ma przecież jakiś wstęp, rozwinięcie i zakończenie. W pierwszym tomie autorka zaserwowała czytelnikom właśnie pełne emocji, napięcia i frustracji wprowadzenie w losy dwójki młodych aktorów, nastawiając się przy tym na budowanie relacji między nimi i pokazując, jak to wszystko się zaczęło. Ja to kupuję.

A z czym przyjdzie nam się zderzyć? Już spieszę wyjaśnić.

Głowni bohaterowie – Ethan Holt i Cassie Taylor – poznają się podczas egzaminów do Grove, prestiżowej szkoły wychowującej przyszłych artystów. Ona to prostolinijna, wychowana przez surowych rodziców dziewczyna, która przez całe życie starała się doskoczyć do nierealnych ideałów i sprostać oczekiwaniom innych, udając kogoś kim nie jest. On z kolei jest tak bardzo nieokiełznany i chaotyczny, że przyprawia o zawrót głowy. Holt to palant z pretensjami do całego świata, dla którego bliskość oznacza bolesne konsekwencje, a jednocześnie miły gość, który przejawia ludzkie odruchy, smażąc placki dla skacowanej dziewczyny. Iście wybuchowa mieszanka, więc nic dziwnego, że ta relacja przypominała sinusoidę, albo co gorsza labirynt bez mapy, a bohaterowie mimo wspólnej pasji, wciąż uparcie się mijali.

Cała recenzja na blogu, zapraszam :)

[Adres usunięty]

Opis nie do końca oddaje historię, to ona oraz język sprawiają, że właściwie od pierwszych stron można wsiąknąć w ten tytuł. Bardzo pikantna historia, lekko wykracza poza New Adult i choć nie przepadam za dużą dozą erotyzmu, ten tytuł zdecydowanie mnie do siebie przekonał. Cassie to zwykła dziewczyna, dość przeciętna, szczególnie w momencie, kiedy wydarzenia poznaje się z jej perspektywy. Ethan z kolei to postać, którą bardzo ciężko poznać i choć momentami ma się wrażenie, że dał się rozgryźć, wystarczy chwila, żeby stało się to złudną nadzieją. Niezwykle tajemniczy, emanujący seksapilem, pewną dozą mroczności i niepewności sprawia, że bohaterka nie może pozbyć się go ze swojej głowy, a i mi podczas lektury sprawiał wiele kłopotów.

"Zły Romeo" to świetna lektura z gatunku New Adult, z mocną nutą pikanterii i ciekawym męskim bohaterem. Wszystko to opowiedziane wciągającym językiem sprawia, że warto zwrócić uwagę na ten tytuł, dać mu szanse, a z pewnością wciągnie od pierwszej do ostatniej strony.

Nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki,

Ale może warto zanurzyć się w niej po raz trzeci?

Miłość ma cudowną moc tworzenia, ale potrafi również doszczętnie zniszczyć. Podobnie książki o miłości, robią z czytelnikiem cudowne rzeczy, by za chwilę całkowicie go rozwalić. A tak fatalnie się składa, że ta książka jest zdecydowanie na podium destrukcyjnych romansów. To taki młotek do trzaskania niewinnych serduszek, dlatego jeśli macie ochotę przeżyć coś intensywnego i destrukcyjnego, możecie już przygotowywać swoje serduszka na całkowite zmiażdżenie. Po lekturze „Złego Romeo” niewiele z nich zostanie poza strzaskanymi odłamkami.

To historia dwójki ludzi, która kochała się do szaleństwa. Tak bardzo, tak namiętnie, tak niestereotypowo i tak… tragicznie w skutkach. Cassie i Ethan poznają się na studiach aktorskich i już od pierwszego spojrzenia przeszywa ich elektryczny impuls, a chemia jaka wybucha jest wprost nie do opisania. Mieli wszystko czego potrzeba, by stworzyć cudowny związek, ale nic nie jest proste kiedy serce boi się uczuć. Po kilku latach spotykają się ponownie, przy okazji pracy nad sztuką teatralną w której ponownie, tak jak przed laty mają grać kochanków. Tylko jak wejść w rolę i udawać miłość, skoro wszystko co jest między nimi to złość, gorycz i pustka? A może wcale nie? Może to tęsknota, pragnienie i nadzieja? Tylko czy da się poskładać w całość coś co zostało całkowicie zmiażdżone?

„Nigdy wcześniej nie czułam czegoś takiego do żadnego mężczyzny. Jeszcze niedawno był przypadkowym kolesiem, który działał mi na nerwy, a teraz, bez ostrzeżenia ani pozwolenia, stał się kimś zupełnie innym. Niezbędnym i niezastąpionym. Jeśli na tym polega miłość, to miłość jest głupia.”

Nie jestem w stanie spojrzeć na tą książkę z dystansem. Czy historia była dobra? (była obłędna!). Czy autorka nie przesadziła trochę z dramaturgią w relacjach między bohaterami? (ani odrobinę!). Czy potencjał scen został w pełni wykorzystany? (nadal mam wypieki na policzkach więc tak(!) został). Czy przekonują mnie powody, dla których bohaterowie postąpili tak, a nie inaczej? (naprawdę przekonują). Czy coś wyróżnia tą książkę na tle pozostałych? (chociażby intensywność doznań, śmiałość i… wszystko inne). Wiecie już dlaczego nie mogę się zdystansować i opisać dokładnie wszystkich wad i zalet? Bo przemawiają przeze mnie emocje. Nie ma jednostki miar, która opisałaby ile ta książka ich wywołuje. Gdyby emocje były prądem zapewne padłabym trupem gdyby przepłynęło ich przeze mnie tak wiele. Efekt zapewne byłby słabszy, gdybym podpięła się do linii wysokiego napięcia.

Autorka znalazła klucz do mojego serca, otworzyła je i nadal sieje tam spustoszenie. Nie wiem jak jest w Waszym przypadku, ale u mnie tym kluczem są właśnie emocje, które uczyniły z prostej w gruncie rzeczy historii, coś niebywale obezwładniającego. Historia Cassie i Ethana od początku jest płomienna i zawiła. Bohaterowie są jak krzesiwo i kamień- mało romantyczne porównanie, wiem, ale ich relacja daleka jest od romantyzmu. Wskrzeszają wokół siebie takie iskry, że aż dziwne, że książka nie stanęła w płomieniach. Popaprana, pełna napięcia, zwariowana, niekontrolowana relacja między Cassie i Ethanem wyszła autorce mistrzowsko. Przeplatanie wydarzeń z przeszłości z tymi teraźniejszymi, również okazało się strzałem w dziesiątkę i sprawiało, że emocje niejednokrotnie sięgały zenitu. Cały problem między bohaterami polegał na tym, że nie potrafili pogodzić się ze swoimi uczuciami w odpowiednim czasie, nie potrafili się zgrać i niszczyli siebie nawzajem.

„Czasami otaczamy się murem nie tylko po to, by nie dopuszczać do siebie innych, ale i po to, by się przekonać, komu zależy na nas na tyle, by zechciał go zburzyć.”

O CZYM? „Zły Romeo”, to emocjonalna bomba, która mocno i intensywnie naznaczy każdego wrażliwego czytelnika. Historia fatalnego zauroczenia dwójki młodych aktorów, ich burzliwe relacje, płomienne uczucia i płonne nadzieje, nikogo nie pozostawią obojętnym. Cassie i Ethan to jedna z najbardziej nieprzewidywalnych, szalonych i popapranych par- nie par, w literaturze z jakimi miałam do czynienia, a sama powieść niemal zwaliła mnie z nóg intensywnością doznań. Absolutnie każdy wrażliwy romantyk powinien poznać tą historię. Nieczułym, niecierpliwym, spragnionym prostolinijności i happy endu zdecydowanie odradzam- nie znajdziecie tu nic dla siebie.

[Adres usunięty]