Zła waluta

Autorka Ewelina Dyda, stworzyła swoją debiutancką powieść w klimacie noir, choć nie w typowy dla tego nurtu sposób. "Zła waluta" to jednak niemalże hołd, dla starego, dobrego kryminału. Znajdziemy w niej morderstwo, śledztwo prywatnego detektywa, femme fatale, jak również kota, który mimo że nie doprowadza do rozwiązania zagadki, pełni w książce ważną rolę wprowadzającą w klimat. :)

Akcja powieści dzieje się w Tarnobrzegu i jak na powieść noir przystało, autorka dużo miejsca poświęca miastu, specyfice regionu, złożoności problemów społeczno-kulturowych.

Głównym bohaterem kryminału jest Jakub Rau, prywatny detektyw, który po życiowych zawirowaniach, powrócił do rodzimego miasta. Wynajmuje pokój u lokalnej fryzjerki Danuty i wiedzie właściwie u jej boku monotonne, jednostajne życie, głównie zajmując się śledzeniem niewiernych małżonków. Pewnego dnia, następuje przełom w codzienności bohatera. Młoda dziewczyna zostaje wypchnięta przez balkon swojego mieszkania. O morderstwo zostaje oskarżony jej chłopak, a do detektywa zgłasza się matka domniemanego sprawcy, która nie wierzy w winę swojego syna. Historia komplikuje się jeszcze bardziej, gdy giną kolejne osoby.

Detektyw prowadzi swoje śledztwo, co chwila napotykając się na znajomych z dzieciństwa, co nie oszukujmy się, wcale sprawy nie ułatwia. Mieszkańcy, tak naprawdę chcą mieć święty spokój i choć wiedzą o sobie niemal wszystko, nie zamierzają się zbyt łatwo ta wiedzą dzielić. Jednak, jak powtarza detektyw Rau: Każdego można kupić. Trzeba tylko znać odpowiednią walutę.

Akcja książki, tak jak życie w Tarnobrzegu, toczy się dość leniwie, bez fajerwerków i dramatycznych zwrotów akcji. Odnoszę jednak wrażenie że tak właśnie ma być. Powoli ale do przodu.

Sięgając bowiem po "Złą walutę" na uwadze trzeba mieć jedno. To nie jest książka typu "Kryminalne zagadki" a raczej "Ojciec Mateusz". Mój mąż, woli to pierwsze, ja i to i to, choć mam raczej sentyment do rodzimych tworów. Tak, czy inaczej chodzi mi o to, że nie ma co się nastawiać na strzelaniny, pościgi, ani wątki traktujące o nowoczesnej kryminologii. Ale to dobra książka, z mocnym aspektem małomiasteczkowych uprzedzeń rasowych.

Polecam. Szczególnie że, "Zła waluta" to lektura na jeden, do dwóch wieczorów. Czyta się ją szybko, dość łatwo, choć nie brak po niej refleksji. Puki co czekam na kolejne części cyklu o tarnobrzeskim detektywie.

[Adres usunięty]

Zła waluta to nowość i debiutancka książka Eweliny Dydy. Jest to także niezła powieść miejsko-społeczna, bardzo ciekawy przewodnik po Tarnobrzegu i bardzo kiepski kryminał. To tak krótko o książce, która ku mojemu pewnemu zdziwieniu plasuje się dosyć wysoko na liście bestsellerów. .

Mam wrażenie, iż debiutująca autorka chciała się wzorować na mistrzach gatunku noir, ale jej nie wyszło.

Najpierw plusy. Przede wszystkim genialnie nakreślony obraz Tarnobrzega, miasta o którym każdy wie, że jest, a tak na prawdę niewielu je zna. Realizm miejski wyszedł autorce mistrzowsko. Do tego dodała duszny, parny, senny, przytłaczający klimat małej, prowincjonalnej mieściny. Miodzio. Nie będąc nigdy w Tarnobrzegu od razu chciałam z niego uciekać.

Bohaterowie, ich opisy, przekrój społeczny, intelektualny, wiekowy. Świetnie nakreślona każda z osób. Kolejny plus.

Pośrodku pomiędzy zaletami i wadami ustawiłabym samego głównego bohatera, początkującego prywatnego detektywa, człowieka ze specyficznym poczuciem humoru. Ciekawa postać, ale... ma jeden minus. Moim zdaniem powinien być odrobinę bardziej...hmmm...drapieżny, mieć większe za przeproszeniem jaja. Tego oczekuję od śledczego w mrocznym kryminale. Rau choć to bardzo ciekawa, sympatyczna, dodająca kolorytu postać, w tym zakresie wydaje się być prawie całkowicie wykastrowany. Ale uroku książce dodaje. Z tym, że chyba urok głównego bohatera to nie jest to co najważniejsze w kryminale i to do tego mrocznym, czarnym.

Minusy, to przede wszystkim kiepściutkie śledztwo. Dlatego napisałam, że to fatalny kryminał. Bardzo, bardzo nędzna intryga i równie nędznie prowadzone dochodzenie.

Co prawda akcja śledcza toczy się, powoli, bardzo powoli, ale do przodu. Miałam jednak cały czas wrażenie, jakby to było na siłę, z przymusu. A nie tak powinno wyglądać śledztwo w kryminale noir do jakiego pretenduje niniejsza pozycja.

Jeżeli chodzi o dialogi, to sprawiają wrażenie, jakby je pisały dwie różne osoby. Część z nich fajna, z ikrą, z poczuciem humoru, ripostą, taka jakie lubię. Pozostała część..takie lelum polelum, bez ładu i składu.

Poza tym zbyt dużo zbyt drobiazgowych opisów, które absolutnie niczego do fabuły nie wnoszą...poza zapełnieniem stron. Nie chodzi mi o opisy samego miasta czy postaci. Te jak wspomniałam są wielkim atutem. Chodzi mi o szczegółowe do bólu opisy, które tak na prawdę nie wiadomo po co są w treści umieszczone.

Książka bestsellerem z pewnością nie jest. Toteż nie ukrywam, iż z wielkim zdziwieniem czytam entuzjastyczne opinie tak wielu osób. Niewątpliwie ta nowość Wydawnictwa WAB ma sporo plusów i minusów. Sami zdecydujcie czy chcecie ją czytać, czy nie.