Zdążyć z miłością. Konkurs na żonę. Tom 3

Z miłą chęcią przeczytałam ostatni tom 3 z cyklu: Konkurs na żonę: '' Zdążyć z miłością'' autorstwa Pani Beaty Majewskiej. Zaciekawił mnie jej los Olgi, pomimo że jest to typ kobiety samotnej. Pomimo wszystko szuka miłości. Owszem pokochała Hugo, liczyła na coś więcej z jego strony, ale spotkała ją niespodziewana porażka. Poznała Faustynkę, Maksia i to spowodowało w niej odmianę, że pokochała je. Dzieci Kamila są twórcze i potrafią skruszyć serc u wielu innych ludzi. Sam Kamil też popełnia błędy, jest momentami tajemniczy, ale czy Olga wybaczy je mu?

Każdy z napisanych tomów przez autorkę jest z pomysłem. Dialogi są dopasowane do bohaterów trafnie, co bardzo mi się tutaj podoba i stanowi duży atut. Przykład. Idealna znajomość psychologii dziecięcej w trakcie przeprowadzanych rozmów dzieci z ich tatą Kamilem.

Dodatkowymi elementami są tutaj piękna okładka z zamieszczonym czerwonym serduszkiem, płatkami róż oraz przejrzysty, wyrazisty tekst, który czyta się szybko. Pani Beata Majewska potrafi, tak opracować teksty, tak aby skruszyć, serce Czytelnika równocześnie dokonywało zmiany wraz z bohaterką- Olgą Becker. Olga to przykład bohaterki, którą warto poznać od początku do końca, gdyż tak jak każdy z nas popełnia błędy i zagłębia się w nich. Stara się być szczera i za to ją doceniam.

Polecam przeczytać tę książkę.

Jakiś czas temu miałam okazję zapoznać się z dwoma powieściami Beaty Majewskiej – „Konkursem na żonę” oraz „Biletem do szczęścia” – opowiadającymi historię Łucji i Hugona, których połączył pewien niecodzienny konkurs. W życiu tych dwojga niemałego zamieszania narobiła była dziewczyna Hugona, Olga. To właśnie jej poświęcona jest kolejna z książek tej autorki, zatytułowana „Zdążyć z miłością”, którą udało mi się niedawno przeczytać.

Olga ma trzydzieści lat, jest bogata, wykształcona, piękna i... nieszczęśliwa. Życie mocno jej dopiekło – jej związek rozpadł się, bo odważyła się wyznać swoje uczucia, a niedługo potem poważnie zachorowała i zmuszona była poddać się histerektomii. Te doświadczenia odcisnęły na niej swój ślad. Olga boi się, że już zawsze będzie sama, boi się też okazywać swoje uczucia, bo nie chce znowu być zranioną.

Los stawia jednak na jej drodze niezwykłego mężczyznę. Kamil jest wdowcem i samotnie wychowuje dwójkę dzieci, ośmioletnią Faustynę i czteroletniego Maksa. Choć różni ich wiele, bardzo szybko między Olgą a Kamilem rodzi się uczucie, a i dzieciom udaje się nawiązać z Olgą nić sympatii. Wszystko zaczyna się wreszcie układać i niedługo potem para staje na ślubnym kobiercu. Ich wspólne szczęście nie trwa jednak długo...

Nie spieszyło mi się, by sięgnąć po „Zdążyć z miłością”. Po wszystkim, co z żądzy zemsty Olga namieszała w życiu Łucji i Hugona, byłam do niej mocno uprzedzona. Powiedzieć, że jej nie lubiłam, byłoby sporym niedopowiedzeniem, uważałam też, że zasłużyła sobie na to, co złego ją spotkało. Nie wierzyłam w to, że cokolwiek może zmienić moją opinię o niej, nie wierzyłam też, że mogę kiedykolwiek ją polubić. Zwlekałam z sięgnięciem po książkę jej poświęconą, bo obawiałam się, że mogę się męczyć przy jej lekturze. Powiem jedno: nie mogłam się bardziej mylić.

Nie spodziewałam się tego, ale ta powieść spodobała mi się o wiele bardziej, aniżeli historia opowiedziana w „Konkursie na żonę” i „Bilecie do szczęścia”. Nieco naiwna Łucja, która tak łatwo uwierzyła w gorące uczucie ledwo poznanego mężczyzny i pozbawiony skrupułów Hugo, któremu serce zrobiło niezłego psikusa, nie zrobili na mnie takiego wrażenia, jak opowieść o Oldze.

W poprzednich dwóch powieściach Olga sprawiała wrażenie zimnej, wyrachowanej suki, która zrobi wszystko, by osiągnąć swój cel i którą wreszcie dopadła karma za jej wszystkie złe uczynki. „Zdążyć z miłością” pokazuje ją w zupełnie innym świetle i jest przykładem na to, że historia opowiedziana z perspektywy jednej strony to historia niepełna. W tej odsłonie mamy okazję zobaczyć całkiem inne oblicze Olgi, a nawet zrozumieć jej wcześniejsze postępowanie. Olga to kobieta, której serce zostało złamane w wyjątkowo paskudny sposób i która ma dość bycia zabawką w rękach mężczyzn. Z jednej strony boi się samotności, a z drugiej nie chce znowu cierpieć z powodu faceta. Choć nigdy nie planowała macierzyństwa, obawia się też, że fakt, iż nie może mieć dzieci, stawia ją na straconej pozycji. Olga zyskała tutaj ludzką twarz i prawdziwy charakter z jego zaletami i wadami i taką właśnie ją polubiłam.

„Zdążyć z miłością” zachwyciło mnie nie tylko kreacją głównej bohaterki. Moje serce zdecydowanie skradli Kamil i jego dzieci. Ich życie naznaczone jest niejedną bolesną blizną, a mimo to razem dzielnie stawiają mu czoła. Kamil ujął mnie dobrocią serca, ogromnymi pokładami ciepła i zrozumienia oraz siłą charakteru, ale to jego dwie pociechy zaskarbiły sobie większe względy. Ośmioletnia Faustyna i czteroletni Maks to duet, jakich mało. Ich przezabawne rozmowy i rezolutne charaktery nieraz wywoływały uśmiech na mojej twarzy.

Lektura książki dostarczyła mi wielu emocji. Bardzo szybko dałam porwać się tej opowieści. Polubiłam jej bohaterów – Kamila, jego rozbrajające dzieciaki oraz Olgę, urzekła mnie też przepiękna więź, jaka między nimi powstała. Czułam jednak, że nie bez powodu książka otrzymała taki tytuł, że to szczęście, które jej bohaterowie wspólnie zbudowali, w którymś momencie pęknie jak bańka mydlana. Z obawą przewracałam kolejne strony, zastanawiając się, z której strony nastąpi cios, który sponiewiera mnie emocjonalnie, ale nie domyśliłabym się takiego scenariusza. Rzadko kiedy mam ochotę krzyczeć i rzucać książką podczas czytania, a do tego niemal doprowadziła mnie autorka. Aż musiałam zerknąć do ostatnich kilku stron, by sprawdzić, czy mogę jej to wybaczyć, czy też muszę się na nią obrazić, że tak śmiało poczyna sobie z moim sercem. Nie zdradzę więcej, ale muszę przyznać, że „Zdążyć z miłością” okazało się prawdziwym emocjonalnym rollercoasterem.

Nie wiem, jak autorce się to udaje, ale „Zdążyć z miłością” jest kolejną z jej powieści, zaraz po „Najlepszym powodzie, by żyć”, w której odnajduję cząstkę siebie. Olga jest w jakimś stopniu podobna do mnie samej, dzieli podobne do moich obawy, ma nieco podobne do moich doświadczenia. Przez to, że w pewnym stopniu mogę utożsamiać się z bohaterką, cała powieść mocniej do mnie trafiła, zrobiła większe wrażenie i w mojej ocenie stała się jedną z najlepszych książek Beaty Majewskiej.

„Zdążyć z miłością” to przecudowna i poruszająca powieść o tym, że trzeba chwytać każdą okazję na szczęście, bo życie jest za krótkie, by odkładać to na później. To pięknie napisana historia, która potrafi jednocześnie rozbawić i wzruszyć do łez. Jeśli poszukujecie książki, której bohaterowie skradną Wasze serce i wywołają całą gamę uczuć, nie zastanawiajcie się, tylko sięgnijcie po tę pozycję. Gorąco polecam!

Na koniec dodam jeszcze, że choć postać Olgi pojawia się w „Konkursie na żonę” i „Bilecie do szczęścia”, nie trzeba znać tych książek, by dać się porwać urokowi tej powieści. Sądzę, że bez problemu odnajdziecie się w tej opowieści nawet bez znajomości historii Łucji i Hugona.

"Czy można zwlekać z miłością?"

Trzydziestoletnia Olga to kobieta bardzo atrakcyjna, wykształcona i majętna, która niestety zmaga się z wieloma życiowymi problemami. Kobieta choruje, a jej życie miłosne to pasmo niepowodzeń. Wszystko się zmienia, kiedy poznaje Kamila, samotnego ojca Maksa i Faustyny. Pomiędzy nimi rodzi się miłość, po krótkim czasie para pobiera się, ale niestety ich szczęście nie trwa zbyt długo. Czy uda się im przezwyciężyć wszystkie przeciwności losu?

Chyba wiecie, że Beata Majewska (Augusta Docher) to jedna z moich ulubionych autorek, która niejednokrotnie potrafiła mnie zaskoczyć i tak samo było tym razem. Bardzo byłam ciekawa tej historii, gdyż pokochałam Hugona i Łucję, a niestety Olga była bohaterką, która nieźle namieszała w ich życiu. Jednak autorka postanowiła i jej dać szansę i dlatego powstała ta powieść. Bałam się, że ja nie dam Oldze szansy i nie uda mi się jej polubić, jednak na szczęście nie było to takie trudne, bo Olga mimo swoich wad okazała się naprawdę sympatyczną osobą. Beata w tej książce skupiła się na kilku trudnych tematach, między innymi na chorobie nowotworowej, której poświęciła naprawdę sporo miejsca w książce i nie opisała jej tylko po łebkach, ale również na wierze, temacie dość kontrowersyjnym i na czasie. Wszystko zostało naprawdę idealnie dopracowane i dopieszczone, ale spod pióra Beaty mogła wyjść tylko tak perfekcyjna książka.

Na samym początku akcja toczyła nieśpiesznie, ale im dalej brnęłam w tę historię, tym coraz więcej się działo, pojawiało się coraz więcej emocji, zaskoczeń i nieoczekiwanych zwrotów akcji. Książka bawi, ale także niesamowicie wzrusza, a ja czułam się jak niemy obserwator tej słodko - gorzkiej opowieści.

Beata kolejny raz mnie nie zawiodła i wiem, że jej książki mogę brać w ciemno. To autorka, która w każdy możliwy sposób stara się zadowolić czytelnika, a ja mogę tylko i wyłącznie polecić Wam jej twórczość. W każdej jej powieści się zatracicie i przepadniecie w wirze emocji. Historia Olgi i Kamila jest kolejnym dowodem na to, że warto czytać polskich autorów, bo są wśród nich takie perły jak Beata, których historie pochłaniają bez reszty i sieją w sercach zamęt.

"Zdążyć z miłością" to powieść, którą z czystym sumieniem Wam polecam. Autorka uświadomiła mi, że każdy ma prawo do szczęścia i do miłości, bo przecież po każdej burzy wychodzi słońce...

Gorąco polecam!

Za możliwość przeczytania książki dziękuję wydawnictwu Książnica.

Trzecia część niezwykłej obyczajowej serii Beaty Majewskiej. Tym razem nie spotykamy Łucji i Hugona. Główną bohaterką jest Olga. Kobieta, z którą kiedyś spotykał się Hugo. Olga jest trzydziestoletnią, wysoko postawioną, majętną i atrakcyjną kobietą. Życie nie jest dla niej łaskawe. Nie radzi sobie z odrzuceniem Hajdukiewicza, dodatkowo spada na nią choroba. Wydarzenia te weryfikują przyjaźnie oraz światopogląd trzydziestolatki. Pewnego dnia przypadkowo wpada na ośmioletnią Fisie. Dziewczynka jest bardzo wygadana i podbija serce bohaterki. Faustyna ma młodszego brata i uroczego tatę. Między ową czwórką rodzi się uczucie. Postanawiają sfinalizować związek. Życie ponownie kpi z rodziny. Szczęście trwa krócej niż każdy by chciał. Czy Olga poradzi sobie z kolejnymi przeszkodami? Czy odnajdzie w sobie siłę?

„Zdążyć z miłością” jest łamiącą serce powieścią. Jednocześnie ma pozytywny wydźwięk. Łzy, śmiech, krzyk. To tylko niektóre z reakcji, które wywołuje. Nie jest dobrym pomysłem czytać ją w miejscach publicznych. Ludzie mogą dziwnie spoglądać 🙂 Cieszę się, że w tle czasem byli wspomnieni Hajdukiewiczowie. Dzięki temu wiemy co słychać o bohaterów, których polubiliśmy w poprzednich częściach. Muszą jednak zrobić trochę miejsca, ponieważ do naszego serca wkrada się Olga z Kamilem. Każde z nich ma swój bagaż doświadczeń. Każde radzi sobie z nim inaczej. Kamil jest osobą głęboko wierzącą i to samo wpaja dzieciom. Wiara daje mu ukojenie. Olga miota się ze sobą. Chowa się pod maską nieczucia. Dla Kamila najważniejsza jest rodzina. Olga zawsze uwielbiała zakupy i nie chciała mieć dzieci. Choroba oraz poznanie samotnego ojca, zmienia jej światopogląd. Wszystko dzieje się szybko. Bohaterowie przeżywają emocje takie jak strach, radość, smutek, euforia. Czytelnik czuję dokładnie to samo.

Beata Majewska po raz kolejny wyczarowała pod swoim piórem coś niezwykłego. Lekkie pióro. Zwięzła fabuła. Momentami przewidywalna. Chociaż jeśli chodzi o tę serie, to tutaj jest najwięcej zaskoczeń, zwrotów akcji i dziwnych kolei losu. Autorka nie oszczędza bohaterów. Każda kolejna książka jest coraz lepsza. Brakuje mi już skali 🙂 Doprawione wszystko szczyptą humoru, prawdziwością oraz piękną okładką (tak muszę o tym wspomnieć!). Po raz kolejny, bardzo niskie ukłony w stronę Beaty! Dziękuję, pisz nam dalej i dawaj uniesienia pełne emocji. Kalejdoskop uczuć.

Trzeci tom można czytać niezależnie od poprzednich.

Będę tęsknić za tą serią oraz tymi okładkami. Czekam z niecierpliwością na kolejne powieści autorki. Nie ma znaczenia pod którym pseudonimem. Biorę w ciemno!

Moja ocena: ******

Skala ocen: * nie polecam ** nie moja bajka *** daje radę **** dobra ***** bardzo dobra ****** lotta poleca

W trzecim tomie cyklu Konkurs na żonę Beaty Majewskiej Łucja i Hugo zostają odsunięci na dalszy plan. Akcja tym razem skupia się na Oldze - byłej dziewczynie Hajdukiewicza, pełniącej do tej pory rolę "czarnego charakteru". Czy i ona zdąży kogoś pokochać i odnaleźć szczęście? Czy ktoś, kto wyrządził tyle zła, w ogóle zasługuje na miłość?

Atrakcyjna, majętna właścicielka luksusowej willi i sieci laboratoriów Olga Becker na brak zainteresowania mężczyzn nie może narzekać. Ona jednak wciąż przeżywa odrzucenie przez tego jednego... Swojej pierwszej i - jak dotąd - jedynej miłości. Problemy zdrowotne, poważna operacja i chemioterapia zmusiły ją do zmian. Czuje się coraz bardziej obco w towarzystwie dotychczasowej paczki znajomych, a trudna relacja z matką dodatkowo pogłębia jej samotność. Któregoś dnia na korytarzu w laboratorium spotyka kilkuletnią Faustynę i jej ojca, Kamila. Ta znajomość odmieni jej życie o 180 stopni, ale czy to oznacza początek sielanki? Zdecydowanie nie!

Skoro Olga zaprezentowała się nam już od najgorszej strony, teraz nadszedł czas, by... poznać ją bliżej. Jeśli sądzicie, że nie warto, bo przecież sprawiała wrażenie takiej zimnej, wrednej, wyrachowanej i mściwej - cóż... okazuje się, że to postać o wiele bardziej skomplikowana. Chociaż z jednej strony można powiedzieć, że ma wszystko, z drugiej - nie ma w zasadzie nic. Uparcie twierdzi, że nie potrzebuje męża ani dzieci, ale to chyba siebie próbuje przekonać najbardziej. Zraniona i odrzucona, dotkliwie doświadczona przez los, wyrządziła wiele zła. Mimo że inni zdołali jej wybaczyć, wciąż nie potrafi przebaczyć sama sobie. To bohaterka pełna niespodzianek i sprzeczności. Sama już nie wiem, czy tak bardzo się zmienia, czy może po prostu okazuje się być zupełnie inna niż sądziłam.

Sięgając po "Zdążyć z miłością", obawiałam się, że ta część cyklu wypadnie najsłabiej. Niezupełnie przemawiał do mnie pomysł zakończenia trylogii opowieścią o Oldze, która zrobiła na mnie wyjątkowo złe wrażenie. Beata Majewska uczyniła z niej jednak postać tak złożoną, zaskakującą i pełną głęboko skrytego ciepła, że nie miałam żadnych szans - musiałam ją pokochać. Bardzo szybko dałam się porwać tej historii - tak pięknej, a zarazem tak smutnej... Nie siadajcie do lektury bez pudełka chusteczek - będziecie śmiać się, wzruszać i płakać. Przeczytacie o miłości, o trudach rodzicielstwa, o poważnej chorobie, o śmierci i tęsknocie za tymi, których już nie ma. O zaufaniu, wyjątkowych przyjaźniach i o tym, że najtrudniej jest wybaczyć samemu sobie. Warto sięgnąć po tę powieść, nawet jeśli nie czytaliście "Konkursu na żonę" ani "Biletu do szczęścia". Dla mnie to zdecydowanie najlepsza część serii!

Za egzemplarz recenzencki dziękuję Wydawnictwu Książnica!

[Adres usunięty]