Zapach czekolady

Rzadko kiedy się zdarza, żeby książka wciągnęła mnie od pierwszej strony, a to potrafiła to zrobić.

Historia przedstawiona smakami i zapachami czekolady w taki sposób, że tę książkę pochłania się jak bombonierkę, historia pięknej i tragicznej miłości, historia opisująca pasję głównego bohatera.

Smaczna, wręcz pyszna, godna polecenia, wciągająca, zaskakująca, intrygująca.

Jak ja byłam głodna czytając tę książkę. Na szczęście jestem chuda – takie geny – więc mogłam opychać się słodyczami do sufitu. A „Zapach czekolady” Ewalda Arenza opowiada o zmyśle olfaktorycznym i o Auguście, który skończywszy swój udział w armii austro – wegierskiej rozpoczyna pracę w fabryce swojego stryja. Tam podejmuje swoją wielką przygodę z czekoladkami. Na swojej drodze spotyka pewną damę – Elenę Palffy – w której się szaleńczo zakochuje. To miłość z wzajemnością. Kiedy ona znika postanawia – na jej cześć – zrobić czekoladki. Wspaniałe czekoladki. Cudowne czekoladki. To taka piękna, filozoficzna, poetyczna opowieść o miłości, pragnieniach, pożądaniach, zmysłach I o … czekoladzie. Polecam.

ak ubogie byłoby nasze życie bez zmysłów. O jakże wielkim znaczeniu węchu i ogromnej jego roli, przekonał się na pewno każdy czytelnik „Pachnidła”.Tam był ON przepustką do powstawania zapachów, które stanowiły pełną identyfikację danej osoby. W „Zapachu czekolady” pełni ON zupełnie inną rolę. Główny bohater obdarzony jest niesamowitym darem, z unoszących się woni mało, że potrafi odgadnąć czyjąś przyszłość to również umie przepowiedzieć przyszłość. Młody żołnierz od dziecka najlepiej funkcjonował w miejscach, gdzie przenikały się zapachy. W kuchni, parku, lesie czuł się najlepiej, tam potrafił zatracić się w uderzających go zapachach, żyć w pewnej nierealności. Jest rok 1881, właśnie zakończył służbę wojskową i ma zacząć pracować u swojego wujka w fabryce czekolady. Ma odpowiadać za zakup odpowiednio dobranych towarów, wyszukiwać nowych, interesujących dostawców. August Liebeskind tak naprawdę ogromnie cieszy się z uzyskanej od wojska wolności, jednak nie do końca jest przekonany do swojego przyszłego zawodu.

W kawiarni zwraca uwagę na ogromnie interesującą kobietę jeżdżącą na bicyklu. Nie zdaje sobie sprawy z tego, że właśnie ten moment zaważy na całym jego życiu i będzie powodem jego całkowitego zatracenia się w egzotycznych zapachach, czekoladzie i pralinkach.

Wybierając tę książkę miałam nadzieję na lekką powieść, świetną akurat na zbliżający się urlop. Spodziewałam się miłego romansu, który szybko przeczytam ale i też jeszcze szybciej o nim zapomnę. Okazało się jednak zupełnie inaczej. Przede wszystkim muszę zwrócić uwagę na język jakim jest napisana. Ogromnie wysmakowany, pozbawiony jakichkolwiek wulgaryzmów, pełen opisów zapachów, chwil, lecz ukazanych w tak plastyczny sposób, że wypada tylko zamknąć oczy i poczuć te niesamowite wonie.

Jest to opowieść o ogromnej namiętności, która staje się motorem powstania bardzo ekskluzywnych, niesamowitych w smaku pralinek, są one znakiem firmowym Augusta, czekoladowego żołnierza. Dla głównych bohaterów, ekscentrycznej Eleny i jej adoratora największą życiową wartością jest wolność. To ona dla nich jest priorytetem, trudno połączyć ją z coraz silniejszym uczuciem jakie ich wiąże. Emocje zawsze wiążą się z bukietem zapachów, który nie tylko otumania swoją intensywnością ale też nie pozwala skupić się na przyszłości. Początkowo umiejętność Augusta widzenia w zapachach danych sytuacji staje się dla niego przekleństwem. Jego długa droga poszukiwań celu życia całkowicie związana jest z procesem powstawania czekolady i rozróżniania smaków i woni przypraw ,zarówno tych sprowadzanych z daleka jak i mieszanek tworzonych na miejscu. Każda pralina Augusta to pragnienia i tęsknoty spożywającego ją. Jak czekoladowy psycholog pobudza ukryte tęsknoty, marzenia i prawdę.

Zupełnie spokojnie można potraktować „Zapach czekolady” jako swego rodzaju przypowieść, która może pomóc w zrozumieniu naszej codzienności lub naszych ukrytych

pragnień. Autor bardzo sprytnie tworzy wielowątkową historię, budując fabułę na bazie wyobrażeń zapachów i ich kolorów. Miłość ukazuje jak pewne uzależnienie, które nie pozwala rozwinąć skrzydeł, Dopiero jej strata motywuje do konkretnego działania.

„Zapach czekolady” na tle innych powieści może wydać się mało realna czy też wprost baśniowa. Porusza jednak w sposób niebanalny problemy nurtujące każdego z nas, np. pytania o sens istnienia czy też codzienne potrzeby. Zmusza do przemyśleń i zweryfikowania marzeń, bo przecież naprawdę czasem do szczęścia tak niewiele potrzeba, lecz ciężko nam to zauważyć.

Warto skosztować „smaku” słów tej powieści i potraktować je jako drogowskazy. Zdecydowanie polecam.

Lubicie czekoladę? Jak delikatnie, rozpływa się w ustach, jej subtelny smak. Aromat, który potrafi wypełnić sobą cały pokój. Jakie połączenie jest waszym ulubionym delikatne czy raczej pikantne? Ja uwielbiam te z nutką pomarańczy, raczej gorzkie, choć lubię i te nadziewane.

Można się zatracić w tych smakach. Ciekawa jestem czy aromat i smak czekolady kojarzy Wam się również z miłością i namiętnością. Na pewno tak… prawda, że zgadłam?

„Zapach czekolady” to przepiękna historia o miłości, stracie, tęsknocie okraszona smakiem i zapachem czekolady i czekoladowych pralinek.

Jest rok 1881. Porucznik August Liebeskind właśnie został zwolniony ze służby. Spacerując po ulicach Wiednia, zastanawia się co ze sobą począć. Ma ON niezwykły dar – jego zmysł zapachu jest olfaktoryczny – to taki węch idealny. Jego zdolność polega na budowaniu obrazów z zapachów. Na podstawie zapachu jego wyobraźnia pokazuje mu przepiękne obrazy, czasami są to obrazy zwiastujące przyszłość. Nie zawsze ten dar jest błogosławieństwem, czasami bywa nieprzyjemny.

August zostaje poproszony przez wuja, który jest właścicielem fabryki czekolady, żeby ten zaczął u niego pracę.

Przyjmuje posadę, jednak zajęcie jest dla niego nudne i brakuje mu tego czegoś, co sprawiłoby, że jego zmysły zostaną pobudzone.

Pewnego razu spotyka kobietę, energiczną wzbudzającą respekt i podziw jednocześnie. Po jakimś czasie okazuje się, że zakochuje się w niej bez pamięci. Elena jest kobietą inną niż wszystkie. Czy ich płomienny romans skończy się równie szybko, jak się zaczął? Czy pozostaną kochankami na wieki? Co spowoduje, że August odkryje swoje powołanie do pralinek.

Nie, nie powiem więcej, bo stracilibyście wiele przyjemności z czytania tej przecudownej książki.

Powieść Ewalda Arenza to prawdziwa wisienka na torcie dla czytelnika. Każdy, kto poszukuje w książce pięknie opisanej historii miłosnej, okraszonej nutką magii ukrytej zapachu i smaku, pełnej tęsknoty i miłości utraconej.

Czytając tę opowieść, możemy, wprost poczuć, wszystkie opisywane zapachy i aromaty. Przewijają się tu głównie gorzka czekolada, wanilia, pomarańcza, ale również zapach trawy, liści, nawet kasztanów. Silnie oddziałuje na nas zapach wiosny, lilii.

Przewijają się też męskie zapachy, tytoniu, drewna. Jest to wszystko tak cudnie opisane, że możemy to wszystko poczuć. Powoduje to, że nasza wyobraźnia zaczyna bardzo intensywnie pracować, przenosi nas w bardzo przyjemni sposób w świat bohaterów książki.

Aromaty tak działają na nas, że trudno się od nich oderwać. U mnie książka przeczytana za jednym podejściem (poszłam zaspana do pracy, ale było wart).

To przepięknie napisana książka o miłości. Mówiłam, że to książka o miłości. Dlatego nie mogło tu zabraknąć miłości. Jednak ta nie ma tutaj nic wspólnego z trywialnym i oklepanym romansidłem. Jest to miłość piękna i tragiczna zarazem. Miłość pachnąca czekolada, ale również dymem i morską wodą.

Jest to naprawdę magiczna i bardzo inna niż wszystkie do tej pory czytane przeze mnie książki obyczajowe. Zmusza nas do wyostrzenia zmysłów, do zatrzymania się i przemyślenia pewnych rzeczy. Jest przejmująca i piękna.

„Zapach czekolady” to genialna książka warta polecenia, super napisana, cudowna.

Zauroczyła mnie również szata graficzna. Piękna okładka, która tak zachęca, że w zasadzie od razu chce się ja czytać. Gratuluję pomysłu, przepiękna.