Wzorzec zbrodni

Puszka Pandory, mityczyna beczka, która została otwarta przez Epimeteusza i jej właścicielkę Pandorę z czystej ciekawości. A powszechnie wiadomo, że ciekawość to pierwszy stopień do piekła! Ta na pozór nic nieznacząca rzecz była karą zesłaną przez bogów, a powszechne porzekadło sprawdziło się - otwarta puszka stała się źródłem wszelakich nieszczęść i trudności. Dla detektywa Johna Tallowa puszką Pandory okazał się być pokój A3 w starej kamienicy przy Pearl Street…

Zwykła policyjna akcja – tak wszyscy myśleli. Nikt nie spodziewałby się, że podczas codziennej rutyny zginie policjant, a detektyw Tallow natknie się na ślad niezwykle skomplikowanej intrygi trwającej od lat. W pokoju A3 znajduje pokaźną kolekcję broni, w której żaden egzemplarz się nie powtarza. Z każdego pistoletu czy karabinu zabito jedną osobę, co stanowi swego rodzaju modus operandi mordercy. Każdą swoją ofiarę traktuje w sposób wyjątkowy i dobiera broń specjalnie do niej. Dlaczego jednak sprawca ponad 200 zabójstw zbiera – nie okłamujmy się – narzędzia zbrodni, które mogą naprowadzić policję na jego ślad? Na pewno liczył na to, że jego kolekcja nigdy nie ujrzy światła dziennego, ale John Tallow rozpętuje chaos, którego rozwiązania nie spodziewałby się nikt… Przyjdzie mu uganiać się za niezrównoważonym szaleńcem, a pogoń ta będzie pełna niespodzianek i trudności.

„Wzorzec zbrodni” to tytuł idealnie oddający fabułę tej powieści. Dochodzenie prowadzone przez detektywa Tallowa skupia się nie tylko na odnalezieniu sprawcy i odkryciu, dlaczego mordował dane osoby, ale chodzi tutaj o coś więcej – znalezienie wzorca, zgodnie z którym oprawca postępował. John doskonale zdaje sobie sprawę z ukrytego kodu, który tworzył morderca. Detektyw jest oddany swojej pracy i mimo rozsypki po stracie partnera potrafi się pozbierać i wie, że musi doprowadzić tę sprawę do końca. Potrafi znakomicie kojarzyć ze sobą fakty i posiada analityczny umysł, który jest nieodzownym elementem pomagającym mu w prowadzeniu śledztwa. Nie da się ukryć, że ma też odrobinę szczęścia, bowiem kilka zbiegów okoliczności ułatwia mu znalezienie kolejnych tropów. A może nie są to zwykłe zbiegi okoliczności, tylko płynąca z wieloletniego doświadczenia zdolność bycia w odpowiednim miejscu w odpowiednim czasie?

Fabuła jest wciągająca, jednak polecam odłożyć wszystko inne i skupić się tylko na czytaniu. Cisza i spokój są tuta konieczne, bo tylko wtedy będziecie mogli wczuć się w atmosferę tworzoną przez Warrena Ellisa. Jeżeli już rozpoczniecie lekturę, to po prostu się tego trzymajcie – poświęćcie te kilka godzin na wejście do świata zbrodni i śledztwa, które wydaje się być całkowicie beznadziejną sprawą – ale nie dla detektywa Tallowa! On nie zamierza się poddawać. Styl pana Ellisa jest niezwykle przyjemny, choć odpowiednio dobrany do powagi sytuacji. Nie brak tutaj mocnych słów, które wyrażają frustrację bohaterów. Autor zadbał o dokładne opisy, dzięki którym podczas czytania w naszej głowie wyświetla się znakomity film detektywistyczno-kryminalny.

Część rozdziałów pisana jest z perspektywy łowcy, czyli sprawcy wszystkich zabójstw. Jest ON intrygującą postacią, jak to zazwyczaj bywa z seryjnymi mordercami. Cieszę się, że pan Ellis wprowadził taki element do swojej powieści, bowiem to umożliwia czytelnikowi poznanie umysłu czarnego charakteru. Teoretycznie w pewnym momencie wszystko staje się jasne – wiemy, kto stoi za każdą zbrodnią, ale trzeba jeszcze odkryć i zrozumieć wzorzec, którym się kierował. John Tallow pragnie również dojść do osób powiązanych z łowcą, bowiem nie wierzy, że pracował ON na własną rękę. Aż do ostatniej strony jesteśmy trzymani w napięciu, niby wszystko staje się jasne, ale jednak trzymają się nas wątpliwości.

„Wzorzec zbrodni” to świetna powieść detektywistyczna z bardzo ciekawą fabułą i doskonale wykreowanymi bohaterami. Autor popisał się swoim kunsztem również w kreowaniu książkowego świata i w pomyśle na intrygę. John Tallow jest detektywem przebiegłym i zawziętym, a czytelnik wraz z nim może wejść do kryminalnego świata, aby prowadzić dochodzenie. Kto wie, może odkryjecie w sobie ukryte zdolności do sprawnego analizowania sytuacji i łączenia faktów w jedną logiczną całość? Uważajcie tylko, żeby nie oberwać kulką, bo morderca, którego będziecie ścigać jest nieobliczalnym szaleńcem. Dajcie się porwać tej historii, a jestem przekonana, że będziecie się świetnie bawić, napięcie Was nie wypuści ze swoich objęć, a dawka czarnego humoru dopełni całości. Pan Warren Ellis napisał książkę, która na pewno trafi w gusta wielu amatorów powieści detektywistycznych.

John Tallow prowadzi nudne życie nowojorskiego policjanta, aż do dnia, gdy ginie jego parnter, a sam Tallow przypadkowo odkrywa kolekcję broni w jednym z mieszkań przy Pearl Street. Setki pistoletów i karabinów - nie ma dwóch takich samych i z każdego zabito tylko jedną osobę. Wszystkie umorzone niegdyś z braku dowodów sprawy zostają natychmiast wznowione, a rozwikłanie całej zagadki spada na Johna - sprawcę całego zamieszania. Jednak zadanie naszego detektywa wcale nie jest proste, bo okazuje się, że makabryczna kolekcja tworzy przemyślany wzór.

Uwielbiam kryminały i różnego typu książki akcji, jednak zazwyczaj są one bardzo przewidywalne - mamy detektywa i morderstwo oraz nieznanego mordercę, a cała akcja skupia się na odnalezieniu tego anonimowego zbrodniarza. Kiedy sięgałam po "Wzorzec zbrodni" nie spodziewałam się niczego odkrywczego i tu właśnie przeżyłam bardzo miłe zaskoczenie.

Rozdziały są pisane naprzemiennie - raz z perspektywy naszego detektywa, raz z perspektywy mordercy, którego znamy pod pseudonimem. Dzięki rozdziałom z perspektywy mordercy możemy lepiej go zrozumieć i "zajrzeć do jego głowy", co było ciekawym doświadczeniem czytelniczym. Takie rozwiązanie jest naprawdę trafione, bo nasza uwaga skupia się na motywach zbrodni, a sama tożsamość zbrodniarza schodzi na dalszy plan. Nigdy wcześniej nie czytałam kryminału, gdzie morderca jest nam (częściowo) znany, ale bardzo mi się to spodobało.

Bohaterów z każdą stroną lubiłam coraz bardziej. Zostali wspaniale wykreowani, każdy z nich miał wiele twarzy, dzięki czemu byli jedyni w swoim rodzaju i bardzo prawdziwi.

Akcja szybko się rozwijała. Było dużo strzelanin, zabójstw, pościgów, włamań itd., więc jeśli lubicie krwawe kryminały z pędzącą akcją - zdecydowanie polecam. ;)

Język autora spodobał mi się, bo był bardzo realistyczny. Dialogi między bohaterami posiadały dużą dawkę ironicznego humoru, co również przypadło mi do gustu.

Naprawdę nie znalazłam nic, do czego mogłabym się przyczepić i aż żałuję, że tą książkę skończyłam.

"Informujemy setki ludzi o śmierci bliskich, ale nigdy nie usłyszeli, że cokolwiek z tym zrobiliśmy. Dlatego rozwiążemy tę sprawę. Czy teraz wszystko jasne?

Scarly wpatrywała się w niego jak urzeczona.

- Sam w to nie wierzysz.

- A ma to jakieś znaczenie? - zapytał Tallow i wyszedł."

Podsumowując - świetny, nowoczesny kryminał, który przełamuje utarte schematy. Polecam wszystkim, a zwłaszcza miłośnikom książek akcji oraz osobom lubiącym czytać o szalonych i z pozoru niewyjaśnionych zbrodniach. :)

To miała być zwykła akcja nowojorskiej policji. Kiedy jednak ginie partner Johna Tallowa, a ON sam odkrywa niepokojącą kolekcję broni w mieszkaniu 3A w starej kamienicy przy Pearl Street, otwiera się puszka pandory...

Każdy pistolet i każdy karabin jest inny, nie ma dwóch takich samych egzemplarzy. Z każdej broni zabito jedną osobę, a z braku dowodów kolejne sprawy szybko umarzane. Teraz wszystkie zostają momentalnie wznowione, a zadanie ich rozwikłania spada na Tallowa, głównego sprawcę chaosu. Intryga nabiera rozpędu, kiedy okazuje się, że makabryczna kolekcja zdaje się układać w przemyślany wzór.

Warren Ellis to brytyjski pisarz i scenarzysta. Serie komiksów Transmetropolitan i Hellblazer przyniosły mu sławę, a RED i Iron Man: Extremis stały się podstawą filmowych hitów. Z gracją porusza się po wielu gatunkach literackich – od science fiction, prz

ez horrory i przygody superbohaterów, aż po pełnokrwiste kryminały.

Książka została napisana lekkim językiem. Mimo iż jest to kryminał to czytanie go, sprawia przyjemność i łatwo można stracić rachubę czasu, podczas zagłębiania się w fabułę. Powieść nie liczy dużo bohaterów, dlatego nie da rady pogubić się w nich. Wzorzec zbrodni liczy trzydzieści siedem rozdziałów. Niektóre są krótkie, a inne liczą dziesiątki stron.

Okładka jest prosta. Najbardziej podoba mi się kontrast pomiędzy czerwienią a jasnym tłem. Ukazuje część książki i wydaje mi się, że swoim wyglądem zachęca także do przeczytania.

Bohaterowie – tak jak w większości utworów tego gatunku – są intrygujący i popełniają błędy, za które muszą płacić, ale ci mają w sobie jakąś oryginalność i to coś, co sprawia, że są zapamiętywalni. Cechuje ich także lekkość języka.

SETKI BRONI – JEDEN POKÓJ

SETKI MORDERSTW – JEDEN ZABÓJCA

SETKI ELEMENTÓW – JEDEN WZÓR.

John Tallow to niepozorny detektyw, z jakim w literaturze nigdy się jeszcze nie spotkałem. Jest totalnie inny od znanych światu detektywach. Umie szybko dostosować się do sytuacji, śmiać się w nawet najgorszych momentach (np. gdy jest bliski śmierci). Szybko nawiązuje kontakty i zawsze jest pomocny.

Scarly to dość niepozorna bohaterka. Mówi, że ma autyzm, ma specyficzne zachowanie i poczucie humoru. Ciągle sprzecza się ze swoim kolegą Bat'em. Na pewno na długo pozostanie mi ona w pamięci.

Nie tylko nie uda nam się rozwiązać tej sprawy, ale też z jej powodu zginie więcej ludzi, a po nowych zabójstwach też go nie złapiemy, bo gość jest po prostu zbyt dobry. A ty, detektywie, zwyczajnie znalazłeś nowojorski adres samego Szatana, który teraz przeprowadził się gdzie indziej.

Powyższy utwór polecam przede wszystkim koneserom kryminałów. Odnajdziecie w nim dużo wartości i na pewno zapamiętacie przez intrygę.

John Tallow i Jim Rosato – dwaj detektywi zostają wezwani do kamienicy, gdzie mężczyzna, który dowiedział się o nakazie opuszczenia mieszkania, biega nago z bronią i grozi mieszkańcom. Na pozór zwykła sprawa. Zrozpaczony człowiek oszalał i stał się niebezpieczny dla otoczenia. Stały schemat, który często powtarza się w policji. Jednak gdy Jim ginie z jego rąk, wszystko się zmienia. John i Jim pracowali razem przez cztery lata, a teraz John musi sobie poradzić z utratą partnera i przyjaciela. Nie pomaga mu w tym znalezienie pokoju z dwustoma sztukami broni. Tym bardziej że okazuje się, że z każdej z nich został zabity dokładnie jeden człowiek. Wtedy sprawa komplikuje się jeszcze bardziej. Detektyw Tallow jako skończony policjant dostaje tę sprawę. Czy rozwiąże ją? Czy w ogóle znajdzie w sobie jeszcze tyle energii, by podołać swojej pracy?

Kryminał jest to gatunek, z którym miałam bardzo małą styczność. Dopiero od niedawna zaczęłam poznawać książki z tej kategorii. O "Wzorcu zbrodni" słyszałam wiele pozytywnych opinii, dlatego właśnie postanowiłam go przeczytać. Stwierdziłam, że warto otworzyć się na nowe gatunki i poszerzyć swoją wiedzę.

W całej książce bardzo mnie zaskoczyła wiedza autora o broni. Jestem dziewczyną i muszę przyznać, że nie posiadam najmniejszej wiedzy na temat karabinów, pistoletów i innych rodzajów broni. Sam fakt, że ktoś ma tak bardzo rozległą wiedzę na ten temat i z taką pasją przekazuje nam ją, sprawił, że poczułam duży szacunek do Ellisa. Nie ma wątpliwości, że jest to temat, który bardzo go interesuje i dlatego poświęca mu wiele czasu, a przy tym umie nam przekazać informacje w pasjonujący i interesujący sposób. Na początku myślałam, że tak częste opisy broni będą mnie nudzić, a okazało się, że ubarwiały fabułę i nadawały niezwykłego klimatu.

Książka posiada też wątek psychologiczny. Nie jest jakoś wyjątkowo rozległy i widoczny, ale przeplata się pomiędzy wydarzeniami. Nadaje to powieści realizmu. W końcu każdy z nas ma jakieś uczucia i kłopoty, które wykraczają poza zasięg naszej wyobraźni. John Tallow mimo swojej normalności różnił się od wielu ludzi. Mogliśmy zaobserwować zmiany jego nastroju w zależności od sytuacji. Czasami miał gorsze chwile, gdzie nic nie łączyło się w całość, a czasami dostawał olśnienia i ponad przeciętność łączył wątki. Tutaj nie było detektywa, który wszystko wie i widzi. Jak normalny człowiek potrzebował czasu i przede wszystkim chęci.

Jednak w całej powieści pojawiła się dość duża wada. Książka cały czas szła w tym samym tempie. Nawet na chwilę nie poczułam jakiś większych uczuć typu przerażenie, podniecenie, czy chorobliwa ciekawość. Była tylko zwykła ciekawość, ale nie taka, żebym nie mogła oderwać się od książki. Z chęcią do niej wracałam, ale tylko tyle i nic więcej.

"Wzorzec zbrodni" nie posiadał też punktu zaskoczenia. Wszystko było albo przekazane z punktu widzenia detektywa lub mordercy. Pojawiały się rozdziały z perspektywy mordercy, które ukazywały nam jego punkt widzenia i cel, do którego z taką brutalnością dążył. Były wątki, których musieliśmy sami się domyślić, jednakże było to bardzo łatwe. Nie jestem domyślnym człowiekiem i z kryminałami dotychczas miałam małą styczność, więc powinnam mieć duży problem z domyśleniem się kolejnych wydarzeń. A tymczasem byłam w stanie dużo rzeczy przewidzieć. Pod tym względem bardzo się zawiodłam.

"Wzorzec zbrodni" jest przyjemnym kryminałem. Polecam go osobom, które lubią kryminały, choć ostrzegam, że nie jest ON mistrzostwem. Osobom, które dopiero zaczynają przygodę z kryminałami raczej odradzam albo radzę odłożyć na później, ponieważ może ON zniechęcić do tego gatunku. Jednakże ja będę miała po nim miłe wspomnienia.