Wszystko,co mam

Od dawna nie była tak nieszczęśliwa. U jego boku. Patrząc mu w oczy i próbując znaleźć w nich cień dawnego uczucia. Próbowała, czekała, starała się być cierpliwa. Wszystko w imię wspaniałych momentów z przeszłości. Zrozumiała, że już nie wrócą. Postanowiła odejść. Tamten wieczór zmienił jednak wszystko. Musiała zostać.

Każda książka sygnowana logo „Kobiety to czytają” to dla mnie gwarancja satysfakcjonującej lektury. Klubowe autorki w mądry i przemyślany sposób łączą trudne tematy, wielkie emocje, życiowe zawirowania i decyzje zmieniające życie bohaterów. Marsh zaintrygowała mnie przede wszystkim chorobą, która wysunęła się na pierwszy plan i na zawsze zmieniła losy książkowych postaci.

Niewiele wiedziałam wcześniej o udarze. Nikt z moich bliskich na szczęście go nie przeżył. Chyba tak naprawdę nie zdawałam sobie sprawy, jak bardzo zmienia życie człowieka- jak odbiera nabyte umiejętności, tłamsi wiarę w siebie, wywabia z nas szczęście i nadzieję. Niewątpliwie nie ma wtedy nic cenniejszego od obecności bliskiej osoby. Hanna świetnie zdawała sobie z tego sprawę, dlatego wbrew własnym marzeniom postanowiła trwać przy boku męża. W swojej książce Marsh porwała się na przedstawienie kilku scen z prawdziwego życia. Tak- bo to sytuacja niezwykle realistyczna i prawdopodobna. I tą naturalność, szczerość i prawdziwość czujemy na każdej stronie. To najbardziej mnie urzekło. Uwielbiam takie przenoszenie życiowych scen na karty powieści, zwłaszcza, kiedy za sprawą książki mogę dowiedzieć się na dany temat czegoś więcej.

Choroba obezwładnia, wyciąga z nas nasze prawdziwe ja, obnaża najgorsze instynkty. Tym razem mamy szansę obserwować dwoje małżonków, będących niby po tej samej stronie, a tak naprawdę znajdujących się po przeciwnych stronach ringu. On- pogubiony, zrezygnowany, zależny od innych. I ona- pozostająca przy nim z poczucia obowiązku, skrywająca własne pragnienia, silna, odważna, charakterna. Na kolejnych stronach ich relacje zmieniają się, ewoluują, uczucia zaskakują. Za sprawą autorki stajemy się uczestnikami prawdziwego ludzkiego dramatu, który może podzielić albo zjednoczyć. Wszystkie emocje są niezwykle silne, wybory mocno intrygujące, a podejmowane decyzje zmieniają nasze podejście do wielu istotnych spraw.

Nie można pozostać obojętnym wobec takich bohaterów. Ciężko ich jednoznacznie ocenić, przez co stają się w mojej ocenie bardziej interesujący i podobni do nas. Zwyczajni ludzie, z których życie zakpiło. Tacy, którzy muszą zmierzyć się z tym, co przygotował dla nich los. Bardzo polubiłam Hannę i gorąco jej kibicowałam. Nie zawsze zgadzałam się z jej decyzjami, ale nie znalazłam się przecież na jej miejscu i nie musiałam podejmować tych decyzji, prawda?

„Wszystko, co mam” to niezwykłe stadium ludzkich zachowań. To kilka scen prosto z życia i kilka fragmentów teraźniejszości, w której moglibyśmy funkcjonować. Napisana szczerze i prostolinijnie, bez niepotrzebnego patosu i porywów wyobraźni. To migawki z życia. Zwyczajne, codzienne, najpiękniejsze.

A dzisiaj skończyłam czytać „Wszystko co mam” Katie Marsh. Jak ja lubię Kobiety To Czytają – dzięki temu klubowi przeczytałam tyle boskich książek. A ta dzisiejsza powieść trochę mi przypomniała bolesnych w pewnym czasie ale już zabliźnionych ran z mojej przeszłości. Ale o tym kiedyś… Teraz skupię się na lekturze. Poznajemy Hannę i Toma – małżeństwo z pięcioletnim stażem. Kiedyś się bardzo kochali – znam to z ich przeszłości – teraz się tylko mijają. Oboje zatracili się w pracy, w obowiązkach, że już siebie nie zauważają. Kiedy zauważają to się kłócą. Tom – prawnik ma stresującą pracę i wyładowuje swoje frustracje na żonie. Hanna chce się wyrwać z tego dusznego związku i uciec tam, gdzie nauczanie sprawiłoby jej znowu radość. Ale nie może. Tom dostaje udaru. A Hanna mimo iż chciała wyjechać to zostaje. Dla Toma. Dla tego uczucia, które gdzieś jeszcze się tli. Może to miłość, może to obowiązek… Wszyscy dostają porządną lekcję pokory, zrozumienia, przyjaźni i miłości. Tom, Hanna, Nick, Julie… Dwie rzeczy mi się nie podobały – właśnie zachowanie Julie i epilog – powinno go nie być. Ale cicho sza. Oczywiście polecam tę książkę. Powieść o miłości, o poświęceniu, o odchodzeniu, o marzeniach…

Regularnie wzbraniam się przed czytaniem ebooków. To nie jest tak, że nie uważam ich za książki, bynajmniej, po prostu nie odpowiada mi ten sposób czytania, sięgam po ebooka, gdy już naprawdę na książce mi zależy. Tym razem było podobnie, ale przypadkiem odkryłam, że ebooki nie są dla mnie takie złe, sprawdzają się w sytuacji, gdy tradycyjna książka odpada, a przynajmniej nie jest wygodna. Otóż, gdy czekam na autobus, nie lubię czytać papieru, zwłaszcza w zimie, gdy na przystanku jest ciemno. No i do przewracania stron ebooka wystarczy jedna ręka, druga może tkwić w rękawiczce i w kieszeni. Katalizatorem tego odkrycia była kolejna książka z fantastycznego cyklu Kobiety to czytają, właśnie powieści z tej serii sprawiają, że jakiegoś ebooka zawsze mam. W tej książce zahipnotyzowała mnie najpierw okładka, nim się zorientowałam, byłam już zaczytana po uszy, nie mogłam się doczekać kolejnej podróży, doczytywałam w domu.

Hanna i Tom są ponad pięć lat po ślubie. Związek, który zaczął się wielką fascynacją, porażającym pożądaniem, przechodzi kryzys. Tom, jest pochłonięty pracą, łatwo wybucha gniewem, nie chodzi na kompromisy, jest po prostu irytującym bucem i coraz częściej zagląda do kieliszka. Hanna, powoli przestaje czerpać radość ze swojej pracy, w której szefowa ją wykorzystuje, poznaje mężczyznę, który zaczyna ją pociągać. Obustronne zauroczenie, wydaje się być miłą odmianą po wypalającym się małżeństwie. Kobieta chce opuścić swojego męża i w dzień w którym chce to oznajmić, znajduje go na podłodze, w tragicznym stanie. Okazuje się, że pomimo zaledwie 32 lat Tom dostał udaru, jego lewa strona, może nigdy nie wrócić do pełnej sprawności. Hanna czuje, że opuszczenie męża nie byłoby fair i zostaje, robi co może by łączyć obowiązki zawodowe z opieką nad mężem, ale nie pomaga jej zbytnio szwagierka, znana ze swego rozrywkowego trybu życia. Jak ułoży się związek Hanny i Toma, czy lojalność wygra, czy może zatryumfuje miłość?

Po książki wydawane w serii Kobiety to czytają sięgam w ciemno. Ktoś kto odpowiada za dobór tych powieści, ma fantastyczny gust. Seria jest bardzo spójna, książki wywołują emocje, nie są banalne, niekiedy są kontrowersyjne. Super!! Oby więcej takich serii.

Niniejsza książka, opisuje sytuację trudną, kobieta niemalże w chwili, w której planuje porzucić męża, musi zostać. No teoretycznie nie musi, ale przyznacie, że gdyby odeszła w takiej chwili byłaby wyzwana od najgorszych. Małżeństwo to kontrakt, obliguje nas do pomocy w chorobie. Niestety coraz rzadziej mamy do czynienia z wytrwaniem, w takim gorszym czasie. Hanna jednak zostaje z mężem, chociaż już była jedną nogą za progiem. Wybiera obowiązek, chociaż nie jest to łatwe i nie oznacza automatycznej poprawy relacji z mężem. W książce zastosowano moim zdaniem świetne rozwiązanie, polegające na retrospekcjach, pokazujących początki związku Hanny i Toma, kiedy iskrzyło od pożądania, powietrze drgało od wybuchów śmiechu – dowodów wspaniałej zabawy. Tymczasem teraźniejszość, jest o wiele bardziej ponura, przepełniona prozą codzienności. Nie ma w tej sytuacji rozwiązań oczywistych, właśnie to jest bardzo intrygujące i przyciąga czytelnika, do końca trzymając go w niepewności. Bardzo, bardzo polecam i już nie mogę się doczekać premiery kolejnej powieści z tej serii, której premiera, już za miesiąc!!

"Nie dopuszcza myśli o przyszłości. Teraz liczy się tylko, by dodać mu otuchy. Bierze go za rękę, a ON zaciska palce wokół jej dłoni. Razem trwają tak, czekając, co dalej."

Czasami los potrafi tak mocno zaskoczyć, że w zasadzie wywraca na lewą stronę dotychczasowe życie, albo też przejmuje ster i wbrew woli prowadzi ścieżką, którą właśnie wykluczyliśmy z planów i zamierzeń. Zupełnie jakby nie był ślepy, a dobrze wiedział, co jest nam potrzebne, przypominał rzeczy, które staraliśmy się usilnie zapomnieć, bo według niego wciąż mają znaczenie, prowokował do przedefiniowania poglądów, głębszego spojrzenia w uczucia i pragnienia. W takich przełomowych chwilach dotykamy najbardziej prawdziwego oblicza samego siebie, ponownie poznajemy własną osobowość, zaczynamy wyraźniej dostrzegać to, co nam dotychczas umykało, czemu nie poświęciliśmy należytej uwagi lub zbyt pochopnie odrzucaliśmy jako niepasujące do nas.

Takie wielkie zawirowanie życiowe przeżywa właśnie Hanna, której mąż Tom, świetny prawnik, w wieku zaledwie trzydziestu dwóch lat, niespodziewanie dostaje udar mózgu, i to w dniu, w którym zamierzała mu wyznać, iż nie wiąże już z nim swojej przyszłości. Pragnęła na nowo ułożyć życie, otrzymać to, czego jej brakowało, za czym mocno tęskniła, co pozwoliłoby jej na samorealizację i spełnianie marzeń. Dramatyczne zrządzenie losu powstrzymuje jej decyzję o odejściu, teraz najbardziej liczy się zdrowie męża, niezbędna pomoc, wyczekiwana bliskość, zachęta do walki z chorobą. Autorka bardzo ciekawie rozwija kolejne etapy powstawania nowych relacji między małżonkami, szok i niedowierzanie, wyrzuty sumienia i poczucie winy, całkowite poświęcenie i oddanie. Wiele w tym rezygnacji z obu stron, konieczności nauczenia się codziennego życia od nowa, budowania bardziej świadomych więzi, potrzeby wyjaśnienia niedopowiedzianych wcześniej ważnych zagadnień, konieczności odniesienia się do przeszłych zdarzeń. Z zainteresowaniem i wzruszeniem zagłębiamy się w tę historię, czujemy, że staje się bliska naszym sercom i myślom. A jej zakończenie wcale nie musi okazać się takie oczywiste czy przewidywalne. Podoba mi się lekkie pióro autorki, umiejętność wytworzenia specyficznego klimatu, skłanianie nie do oceniania i kwalifikacji, ale do przeżywania i odczuwania wspólnie z bohaterami.

Doskonale wyczuwamy, jakie emocje targają bohaterami, z czym przychodzi im walczyć, w jakim stopniu są w stanie poświecić się jedno dla drugiego. Dostrzegamy różne perspektywy spojrzenia na te same sytuacje, wypowiedziane słowa, zaskakujące zachowania czy znaczące drobne gesty. Śledząc ich postępowanie, stopniową przemianę, ponowne otwieranie się na otaczający ich świat, mocno angażujemy się w opowiadaną historię, zastanawiamy się, na ile jest ona prawdopodobna i dokąd zaprowadzi to bolesne doświadczenie życiowe. Czy można oczekiwać od bliskiej osoby, aby dla naszego dobra i lepszego samopoczucia zrezygnowała z własnych marzeń? Porzuciła to, nad czym pracowała tyle lat, co mocno wyznaczało kurs jej życia? Dlaczego tak trudno było, jeszcze przed wypadkiem, doceniać i cieszyć się tym, co się miało, co było na wyciągnięcie ręki, tylko trzeba było to dostrzec? Czy warto trwać w związku, który nie przynosi wystarczającej satysfakcji i spełnienia, a w większości poczucie odrzucenia i braku akceptacji? A jeśli sami jesteśmy kreatorami scenariusza życia, ponosimy pełną odpowiedzialność za to, co nas spotyka? Czyż to nie przyjęte postawy i dokonane czyny składają się na przyczynowo-skutkowy łańcuch sukcesów i niepowodzeń? I wydawałoby się najważniejsze pytanie, czy naprawdę warto ponownie wikłać się w coś, co wcześniej raniło i kaleczyło duszę, ożywiać radosne i pogodne wspomnienia, próbować dokładać nowe, aby móc na nich zbudować nową i lepszą jakość związku?

[Adres usunięty]