Wszyscy ludzie, których znam, są chorzy psychicznie

Hmm... Parę chwil temu skończyłam książkę i przyznam szczerze, że moje uczucia do niej są mieszane. Bywały momenty kiedy myślałam "kiedy ona się w końcu skończy?" ale i takie gdzie prychałam ze śmiechu, bo opisywała sytuacje albo ludzi, z którymi sama miałam do czynienia.

Książka jest szczera, mocna, śmiała i przesiąknięta wulgaryzmami. Nie każdemu przypadnie do gustu, tego jestem pewna. Jest inna. A nie każdy lubi inność. Pokazuje spojrzenie na to jaki obecnie jest nasz świat (niekoniecznie przecież pokrywa się z tym pokolorowanym przez filtry na instagramie).

Jest w niej też odrobina smutku, niespełnionych ambicji. I masa brudnej, szarej, polskiej rzeczywistości.

Czy wszyscy ludzie, których znam są chorzy psychicznie czy może ja jestem? A Wy? Skusicie się na przeczytanie jej?

Krystian Nowak to debiutujący literat.

Swoje pierwsze kroki literackie stawia na arenie międzynarodowej.

Internetowy śmieszek.

Swoją debiutancką powieść pt. ”Wszyscy ludzie, których znam są chorzy psychicznie” rozpoczyna od przedstawienia głównej postaci, którą jest Krystian.

Chłopak jak sam mówi o sobie, jest lewakiem.

Każdy dzień zaczyna od jogi i przez długi czas mieszkał z mamą, dlatego jest życiowym nieudacznikiem.

Mówi o sobie, że jest pisarzem, ale tak naprawdę nie napisał ani jednego zdania.

Pracuje w korporacji i zarabia grosze, dlatego w restauracji za alkohol chce płacić ”lajkami”. Nawet nie potrafi kochać.

Fakt, znalazł sobie kobietę - Alicję, ale czy to jest miłość?

W korporacji Krystian zajmuje się pisaniem ogłoszeń samochodów dla komisu samochodowego i wciąż wydaje mu się, że może zostać wielkim pisarzem.

W domu ma dwa koty, którymi tak naprawdę nie potrafi się zająć ani ich nakarmić lecz toczy z nimi filozoficzne dyskusje.

Jego życie toczy się więc w nieustającym internetowym kręgu, wśród „fejsa”,”lajków” i „messengerów”, które tak naprawdę pozbawione są jakiegokolwiek sensu.

Krystian to chłopiec na miarę naszego wieku.

Niby postępowy i nowoczesny technicznie, a tak naprawdę mocno ograniczony człowiek, a do tego jeszcze bezczelny i grubiański.

Autor w swej książce w bardzo ironiczny i prześmiewczy sposób przedstawia swojego bohatera, a także utożsamia go z naszymi współczesnymi czasami, gdzie komputery całkowicie zawojowały nasze mózgi.

Czyż my nie jesteśmy tacy jak Krystian?

Gburowaci, wulgarni, wrogo nastawieni do otaczającego nas świata?

Dziś nawet nie potrafimy być romantyczni, nie mówiąc już o dobrych manierach.

Książka skłania czytelnika do zadumy i refleksji nad naszym życiem.

Dlaczego dziś tak bardzo się spieszymy?

Dlaczego wciąż gonimy króliczka?

A pogoń za pieniądzem przysłania nam cały świat!

Zachęcam Was w wolnej chwili do przeczytania tej lektury.

Książka przepięknie wydana. W twardej oprawie, zawiera tylko trzy rozdziały i 287 stron.

Może więc warto wraz z autorem książki pośmiać się czasem przez łzy i zaciśnięte zęby?

Zawsze staram się wyciągnąć z każdej książki, nawet naprawdę słabej, jakieś pozytywy i nie zniechęcać całkowicie do jej przeczytania, ale w przypadku powieści pod tytułem „Wszyscy ludzie, których znam, są chorzy psychicznie”, nie mogę znaleźć dosłownie niczego. Pozycja ta miała ociekać sarkazmem i czarnym humorem, ale dla mnie cała ta pisanina była jednym wielkim, absurdalnym bełkotem. Nawet ciężko stwierdzić, o czym właściwie jest.

Główny bohater – Krystian, naśmiewa się z polskiej mentalności, polityków, weganów, wegetarianów, hipsterów, studiów humanistycznych i innych tematów modnych w dwudziestym pierwszym wieku. Rozmawia ze zmarłymi pisarzami, w Starbucksie żąda alkoholu, słyszy, co mają do powiedzenia jego koty i ogólnie rzecz biorąc, jest całkiem nieźle szurnięty. Jest copywriterem piszącym ogłoszenia dotyczące samochodów i szczerze nienawidzi swojej pracy. Nie robi nic, by zmienić swoje życie, a jedynie naśmiewa się z wszystkiego, co go otacza.

Cóż, książka nie jest ani zabawna, ani wciągająca, ani ciekawa. To absurdalna powieść o niczym. Autor przeskakuje z tematu na temat, cytuje wszystkie mu znane internetowe memy i na siłę próbuje być śmieszny. Nie mam nic przeciwko sarkazmowi, ale w zdrowych ilościach i z sensem, tymczasem w pozycji tej nie można znaleźć ani jednego sensownego zdania, o dialogach już nawet nie wspominając. Możemy za to między innymi dowiedzieć się, że kaczki są gwałcicielami i nekrofilami. W niektórych mementach ta paplanina staje się wręcz niesmaczna. Z całą pewnością „Wszyscy ludzie, których znam, są chorzy psychicznie” zajmie pierwsze miejsce na liście najgorszych książek, spośród przeczytanych przez mnie w tym roku.

Krystian Nowak prawdopodobnie książkę wymyślał na poczekaniu, brakuje w niej jakiegoś zarysu, sytuacje oraz bohaterowie są tak oderwani od rzeczywistości, że aż męczący. Raczej nie warto szukać w tej pozycji żadnego sensu. O ile początek daje nadzieję na ciekawe rozwinięcie, o tyle z każdą stroną jest coraz gorzej.

Jeśli miałabym bohatera do czegoś porównać, to porównałabym go do ratlerka – głośno szczeka na wszystkich i wszystko, a jak się tupnie nogą, ucieka. Wydaje mi się, że zarówno w przypadku autora, jak i głównej postaci, „jestem pisarzem”, jest zwrotem niewłaściwym.

Największym absurdem były dla mnie linki do YouTuba w przypisach. Czy ktoś w ogóle próbował wklepywać w przeglądarkę te wszystkie literki cyferki?

Niestety nie polecam.

Krystian Nowak to autor facebook’owych stron : „Zdelegalizować coaching i rozwój osobisty”, „Tak trzeba żyć” i „Patriota Mariusz”. „Wszyscy ludzie, których znam, są chorzy psychicznie to jego debiutancka powieść. Przedstawiony opis ksiązki zapowiadał dla mnie pełną humoru, sarkazmu i ironii historię młoego pokolenia tzw. „Millenialsów”. Po przeczytaniu mogę śmiało powiedzieć, że się nie zawiodłam.

Autor przedstawia bardzo trafne spostrzeżenia o tym, w jaki sposób funkcjonują i chcą być postrzegani młodzi ludzie w dzisiejszych czasach. Powieść pokazuje świat, w którym nie ma osobistości ani charyzmatycznych postaci. Wszyscy naśladują, robią to co obecnie jest „modne”. Pokazują się w miejscach, gdzie zbiera się śmietanka towarzyska, stosują specjalne diety tylko dlatego, że np modne jest bycie weganem. Historia stanowi w pewnym sensie paradoks. Autor mówi w rzeczywistości o sprawach smutnych, ale w zabawny i humorystyczny sposób. Poznajemy obraz ludzi, którzy żyją złudzeniem, utopią szczęścia. Chcą być postrzegani jako zadowoleni i spełnieni, zarówno zawodowo, jak i prywatnie. Prawda jest jednak zupełnie inna. Ci na pozór uśmiechnięci młodzi ludzie najczęściej każdego dnia wracają ze znienawidzonej pracy do małego wynajętego pokoju i marzą o tym, żeby stać się znanym i lubianym. Rzadko kto pragnie zdrowia lub rodziny. Hierarchia wartości uległa deformacji. Dzisiaj priorytetami są władza i pieniądze.

Krystian Nowak używa jednak języka i humoru, który nie każdemu może przypaść do gustu. Powieść czasami czyta się dosyć ciężko. Myślę, że książkę tę jedni będą uwielbiać, inni znienawidzą 😊 Mimo to polecam, bo tematyka jest współczesna i ciekawa.

Książka naszych czasów.Czasów internetu,Facebooka i Youtube'a,o których nasi rodzice jeszcze kilkadziesiąt lat temu nie mieli pojęcia.Zresztą my niedawno też.Nie byłaby zrozumiała.

Teraz też trudno traktować ją poważnie.I taki był zamysł autora.Ma być ironicznie,prześmiewczo,czasem słodko-gorzko.A po lekturze każdy może wyciągnąć wnioski dla siebie.