Wstać znowu o ludzkiej porze

A to się zdziwiłam. Tak mogę najkrócej podsumować cały proces czytelniczy tej pozycji. Od pierwszych stron dostajemy rozważania głównego bohatera nad swoim kiepskim życiem. Paul narzeka na los, brak sensu, monotonię, utraconą miłość, a nawet na to, że jego pacjenci nie używają nici dentystycznych. Bohater przeżywa kryzys wieku średniego, jakiegoś rodzaju znużenie. Wszystko widzi w szarych barwach. Jest w tym nawet uroczy, coś w jego rozumowaniu sprawia, że czytając uśmiechamy się pod nosem. Występują tutaj elementy komiczne, ale retrospekcje, wspomnienia postaci mają też bardzo rozbudowane podłoże refleksyjnie. Wiele opisów trafia w punkt. Osobiście bardzo lubię takie rozmyślania nad światem, oglądanie go z różnej perspektywy i czasem prześmiewcze komentarze dotyczące rzeczywistości.

Można powiedzieć, że tak prezentuje się pierwsza część historii, czyli pewnego rodzaju przygotowanie do motywu docelowego – skradzionej tożsamości. Paul jest wielkim przeciwnikiem mediów społecznościowych, a zarazem miłośnikiem Iphona, z którym się nie rozstaje. To pewnego rodzaju groteska, pokazanie jak dziwnym typem człowieka jest bohater. Kiedy ktoś kradnie mu tożsamość, całe jego życie przewraca się do góry nogami. Ten bidulek nie ma zielonego pojęcia jak sobie z tą sytuacją poradzić. Wszelkimi sposobami próbuje dowiedzieć się, kto to zrobił i w jakim celu. Wynikiem tych poszukiwań są zawiłości losu, podróże, tajemnicze organizacje. Poruszono wątki religijne (wiary, ateizmu – o czym za chwile), pojawia się też temat wymarłych ludów i antysemityzmu. No istny kogel mogel.

Wstać znowu o ludzkiej porze ma kilka zalet, ale nie ustrzegła się wad. To co najbardziej przypadło mi do gustu to świetny styl autora – lekki, obrazowy i dowcipny. Podoba mi się jak Joshua Ferris bawi się formą, pozostawia niedomówienia, gra z czytelnikiem. Z drugiej strony bywa też bardzo refleksyjny, a jego rozważania naprawdę trafiają w sedno. Kreacja postaci zarówno głównych jak i pobocznych także mi się podoba. Paul to taki trochę świr, Scrooge i myśliciel w jednym. Bardzo oryginalny i nietypowy człowiek. Polubiłam wszystkie Panie, które z nim pracują, najbardziej Betsy – zagorzałą katoliczkę. Na plus odbieram zakończenie – z jednej strony proste, z drugiej metaforyczne (albo to ja wszędzie doszukuję się metafory), a zarazem zaskakujące. Nie spodziewałam się takiego finału.

Jednak nie wszystko było kolorowo, kilka rzeczy bolały mnie podczas czytania. Szczególnie przeszkadzały mi przydługie rozważania i przestoje akcji. Tak, wiem, wyżej chwaliłam refleksyjność, która jest super, kiedy zostaje wtrącona fragmentami, ale jak już zajmuje dziesięć stron to zaczyna się robić po prostu nudno. I wtedy nie wiadomo czy taki monolog do czegoś konkretnego prowadzi, czy autor się zapomniał i płynie z nurtem. Niektóre wątki były według mnie zbędne, nie rozumiałam zamysłu pisarza. Nie prezentowały one ani przemiany wewnętrznej bohatera, ani nie wnosiły niczego nowego do głównego tematu.

Warto zaznaczyć, że jednym z głównych motywów książki jest wiara. Mocno skupiono się tutaj na poglądach ateistycznych, poszukiwaniu Boga, O’Rourke bywa uszczypliwy i niektóre z jego komentarzy mogą zdenerwować bardziej czułych na tematy religijne czytelników. Ja mam do tego dystans i nie wywołały we mnie żadnych negatywnych emocji, a wręcz mnie bawiły.

Polecam Wstać znowu o ludzkiej porze czytelnikom lubiącym nieszablonowe historie z pewnego rodzaju wątkiem śledczym i religią w tle oraz nutką mistycyzmu. Nie nastawiajcie się na komedię, a raczej na groteskę, absurd i refleksyjność w lekkim, uroczym wydaniu. To nie była książka, która wprawiła mnie w osłupienie, ale nie żałuję poświęconego jej czasu. Wiem, że znajdzie wielu fanów. Warto się jej przyjrzeć mimo niedociągnięć, bo autor ma nam do zaoferowanie coś nietypowego, innego od reszty pozycji wydawniczych. Wśród wielu klonów fabularnych ta historia jest… dziwna. I nikt nie zarzuci jej braku oryginalności.

czytaj więcej: [Adres usunięty]