Wojny Przestrzeni

Statek kosmiczny dociera do planety, na której nagle budzi się dawna bogini Tiamat. W tym samym czasie, w równoległym świecie Malowanej Moskwy, ktoś dokonuje zamachu. Czy oba wydarzenia mogły być ze sobą powiązane? W innym miejscu Kutrzeba dalej wykonuje swój plan zemsty, wciąż szukając ostatniej ofiary. Jego znajomy, Korycki, udaje zmarłego, ale wcale nie próżnuje. Czy wydarzenia, które rozgrywają się w różnych miejscach, mogą mieć wspólny finał? Czy te z pozoru różne historie jakoś się łączą?

Wojny Przestrzeni Pawła Majki to powieść, w której pokazano losy kilku bohaterów, w tym pałającego chęcią zemsty Kutrzeby, dwóch kosmicznych rozbitków i kobiety z Malowanej Moskwy. Historia każdej postaci ma swój rozdział, przeplata się z innymi, tworząc rozbudowaną opowieść.

Fabuła jest trudna do streszczenia zwłaszcza ze względu na kilku bohaterów. Mamy tu nie tylko rozbitków, którzy trafiają na obcy statek, lecz także opętanego myślą o zemście mężczyznę, którego „wspiera” zazdrosny demon, a także równoległy świat, który mimo że namalowany, ma prawdziwe problemy. W treści nie zabrakło wątków politycznych, akcji, pojawiają się statek piracki, pradawna bogini, spiski, demony, motywy romantyczne i gadający kot.

Najmocniejszym punktem powieści jest wykreowany przez autora świat. Opisano go, jakby wyprawy w kosmos, istnienie ogromnych bogów i demonów było czymś całkiem zwyczajnym. Czytelnik zostaje wrzucony do tej rzeczywistości, ale nie czuje się zagubiony. Świetnie wypada świat malowany, o którym dowiadujemy się nieco więcej. Jeśli w realnym świecie ktoś umrze, może odrodzić się w jego malarskim odpowiedniku. Ta rzeczywistość ma swoje problemy, bolączki – nawet tak prozaiczne jak kwestia ubrań, o której się wspomina – co opisano w naprawdę ciekawy sposób. Podoba mi się też gra, która prowadzi z czytelnikiem autor. W tekście znajdziemy nawiązania do licznych postaci znanych – pojawia się Bolek i Lolek, Twardowski czy Zajdel. Wyłapywanie tych kwestii dodaje uroku powieści i jest świetną zabawą.

Na pochwałę zasługuje też styl autora. Tekst napisany jest lekko, ale nie pozbawiono go ważnych kwestii. Mimo to czyta się szybko, z zainteresowaniem. To kawał dobrej literatury, który warto poznać. Zachwycające, że polska fantastyka może być taka dobra, a do tego napisana w tak przystępny sposób – bez zbytniego nadęcia, skomplikowania, trafiająca zarówno do wielbicieli gatunku, jak i osób, które swoją przygodę z nim dopiero rozpoczynają. Dobrze, że nawet nie znając pierwszego tomu cyklu, Pokoju światów, można bez problemu zrozumieć, o co chodzi w drugiej części.

Wojny Przestrzeni to rozbudowana, wielowątkowa powieść science fiction, pełna akcji, powiązanych ze sobą motywów, z interesująco wykreowaną i spójną rzeczywistością. Na pewno fani polskiej fantastyki nie będą rozczarowani. To naprawdę dobrze napisana powieść z wciągającą fabułą, od której trudno się oderwać.

Zemsta nie zna końca. Zawsze jest ktoś, kto będzie się mścił za doznane krzywdy. Ktoś, kto uczyni z pogoni za zbrodniarzem cel swojego życia. Szósty, na którego tak wytrwale poluje Kutrzeba, nadal nie zaznał swojej kary. Nie tylko pilnie się ukrywa, lecz także zdobywa sojuszników – tych, których Mirosław skrzywdził na drodze do swojej zemsty. Wygląda także i na to, że ma ON wiele wspólnego z atakami przeprowadzanymi w różnych miejscach Wszechświata, a także w Malowanej Moskwie. To już zdecydowanie nie jest sprawa pomiędzy dwoma poróżnionymi mężczyznami. W tej grze stawka jest o wiele, wiele wyższa.

Całość recenzji dostępna pod adresem: [Adres usunięty]