Wirus. Tom 1

Amerykanie mają swojego Stephena Kinga, a tymczasem Szkocja zasłynęła z nazwiska innego znanego twórcy, którym jest Graham Masterton. Nie będę ukrywać, że do Grahama Mastertona mam olbrzymi sentyment. Jego książki (na przemian z Panią J.K. Rowling) rozbudziły u mnie czytelniczą ciekawość, i z osoby uciekającej przed lekturami stałam się osobą lubującą wybrane przeze mnie czytadła. Uwierzcie mi, to był olbrzymi sukces!

O książce:

Detektyw Jeremy Pardoe zostaje niespodziewanie przydzielony do pomocy Dżamili Patel, policjantce o pakistańskim pochodzeniu. Ma być jej wsparciem w niełatwym śledztwie. Piękna dziewczyna z tradycyjnej pakistańskiej rodziny - Samira, pod wpływem niewyjaśnionego impulsu oblewa się kwasem. Początkowo wszystkie okoliczności wskazują na samobójstwo, jednak podczas sekcji zwłok patolog odkrywa, że płaszcz który nosiła kobieta przyrósł do jej ciała. Chwilę potem na komendę policji trafia młody mężczyzna, który skarży się, że nie potrafi ściągnąć płaszcza. Okrycie także jest przyrośnięte do jego skóry. Wkrótce londyńskim światem wstrząsają niewyjaśnione zbrodnie, dokonywane przez ludzi dotąd spokojnych i zrównoważonych. Ktoś kazał im zabijać.

Podczas gdy Jeremy i Dżamila usiłują znaleźć logiczne wytłumaczenie dla zachodzących wydarzeń, miasto ogarnia prawdziwe krwawe szaleństwo. Rozwiązanie zagadki nie jest proste, a zagmatwana droga ku prawdzie wiedzie policjantów aż na odległą Litwę...

Moje zdanie:

"Wirus" to książka typowo Mastertonowa. Autor nie traci czasu na opisy psychologii bohaterów, czy też nie wchodzi w szczegółowy opis miejsc. Nie ma tutaj wykwintnych dialogów, czy rozważać nad sensem życia. Pisarz stawia na minimalizm, i robi to bardzo dobrze. I mimo to doskonale można wczuć się w klimat Londynu, i zrozumieć zachowania/odczucia postaci.

Akcja, i to ostra, zaczyna się od pierwszej strony. Graham Masterton ON samego początku funduje nam jazdę bez trzymanki z typowym dla niego horrorem typu gore. Nie bez przyczyny książka na okładce ma napis 18+. :)

 Sam pomysł na fabułę jakże oryginalny i nieszablonowy. Któż bowiem słyszał o tym, aby ubrania mordowały ludzi? Ci, którzy pomyślą, że to jakaś dziwaczna wizja, nie mijają się z prawdą.

Ta historia to czyste wariactwo, ale intrygujące i ciekawe! Przez całą fabułę zastanawiałam się, jak autor zamierza zakończyć ten cały bałagan i totalny chaos, który zapanował w Londynie. 

Podsumowując, jeśli zaczynasz przygodę z wymienionym autorem możesz mocno się zdziwić dokładnością i brutalnością opisów, wartką akcją i często ekstremalnymi pomysłami. Jeśli natomiast jesteś wielbicielem Grahama Mastertona, i starym wyjadaczem horrorów, to ta pozycja zdecydowanie będzie dla Ciebie!

Ocena: 7/10

[Adres usunięty]

W jednej z dzielnic Londynu dochodzi do serii dziwnych, tajemniczych zgonów. Samira, młoda Pakistanka popełnia samobójstwo, Sophie - pracownica sklepu z używaną odzieżą morduje swojego chłopaka, Dawid z zimną krwią zabija swoją żonę. Sprawę prowadzą detektywi Jeremy Pardoe i Dżamila Patel. Okazuje się, że każda z tych śmierci w jakiś pokręcony sposób wiąże się z ubraniami. Niebawem dochodzi do kolejnych paradoksalnych incydentów. Sytuacja staje się coraz bardziej napięta, liczba ofiar wzrasta.

Takiej fabuły się nie spodziewałam! Ten autor ma głowę pełną pomysłów. Niektórzy mogą stwierdzić, że zbyt wydumanych, ale oryginalności mu nie brakuje. Kto by pomyślał, że w morderstwa mogą być zamieszane ubrania – płaszcze, koszulki, kurtki czy suknie. Ta historia to czyste wariactwo, ale intrygujące i ciekawe! Przez całą fabułę zastanawiałam się, jak autor zamierza zakończyć ten cały bałagan i totalny chaos, który zapanował w Tooting. Pisarzowi nie brakuje też humoru. Są tu momenty ironiczne i zabawne, które zapewniły mi świetną rozrywkę. W pewnym momencie przestałam skupiać się na książce i popatrzyłam na koszulkę, którą miałam na sobie i pomyślałam, co by było, gdyby… Nie chciałabym znaleźć się w takiej sytuacji jak postacie z Wirusa. Nie obyło się też bez brutalności. Opisy morderstw są okrutne - ciała mocno okaleczone. I chociaż myśl przewodnia powieści jest surrealistyczna, to ja bawiłam się doskonale.

Jerry i Dżamala zyskali moją sympatię, dzięki czemu przeżywałam wszystko dwa razy bardziej i silnie odczuwałam emocje, które im towarzyszyły. Smuciłam się, gdy oni się smucili, byłam przerażona, kiedy oni odczuwali strach, a także wzruszona, gdy czytałam o ich wzajemnym wsparciu i partnerstwie w prowadzonym śledztwie. Nawet jeśli treść jest całkowicie nierealna.

Natomiast jeśli chodzi o zakończenie, to jest ono bez polotu. Ta pozycja literacka wciąga, intryguje, a momentami nawet bawi, aczkolwiek finał okazuje się zbyt prosty i nie ma z w nim nic zaskakującego. Fani twórczości Mastertona z pewnością będą zadowoleni. Ja pozostanę jego fanką do końca świata!

Amerykanie mają swojego Stephena Kinga a tymczasem Szkocja zasłynęła z nazwiska innego znanego twórcy horrorów, którym jest Graham Masterton. Od momentu wydania swojej pierwszej książki "Manitou", w 1976 roku, pisarz ten opublikował ponad setkę powieści różnych gatunków począwszy od sag rodzinnych a na poradnikach erotycznych kończąc. "Wirus" jest kolejnym z serii horrorów, który pokazuje czytelnikom, że ten niezwykle płodny autor ma jeszcze wiele do powiedzenia. Czytelnicy książek Mastertona wiedzą, że autor posługuje się mocnym językiem, nie stroni od erotyki, jednak do tej pory jego dzieła cechował pewien umiar. Tym razem szkocki autor postanowił zbulwersować swoich czytelników i zaserwował im pełnokrwistą ucztę gore.

Detektyw Jerry Pardoe wraz ze specjalistką od morderstw honorowych Dżamilą Patel, dostają do rozwiązania zagadkę tajemniczych zabójstw. W jednym z domów, w peryferyjnej londyńskiej dzielnicy Tooting, znalezione zostaje ciało młodej pakistańskiej kobiety. Jej twarz oblana została kwasem solnym a głębokie poparzenia doprowadziły do śmierci dziewczyny.Podczas sekcji zwłok patolog odkrywa, że płaszcz który nosiła kobieta przyrósł do jej ciała.

Na komendę policji trafia młody mężczyzna, który skarży się, że nie potrafi ściągnąć płaszcza. Okrycie jest przyrośnięte do jego skóry. Sophie, do tej pory spokojna właścicielka sklepu z używaną odzieżą, wraca do domu by zamordować swojego chłopaka. W nocy przywiązuje mężczyznę do

łóżka i wbija mu noże w oczy...

Te wszystkie zdarzenia to dopiero początek.

Jestem fanką wszelkiego rodzaju horrorów i do tej pory myślałam, że potencjał tego gatunku został już wyczerpany i będzie bardzo ciężko wpaść na coś oryginalnego. Spotkałam się już z Morderczą oponą, Zombiebobrami, Krwiożerczymi ryjówkami czy nawet (teraz usiądźcie) fekaliami, które słyną z zadziwiających właściwości, jeśli ktoś się nimi wysmaruje, wstępują w niego moce nadprzyrodzone. Jednak jeszcze nigdy nie czytałam horroru o morderczych ubraniach. Teraz, z perspektywy przeczytanej książki, stwierdziłam że pomysł ten był tak genialny w swojej prostocie, że aż dziwię się, że jeszcze nikt go nie wykorzystał (a może wykorzystał a ja o tym nic nie wiem?). Część krytyków narzeka, że wybranie ubrań na sprawcę zła jest groteskowe a nawet śmieszne. A ja się pytam dlaczego nie? Ludzie potrafią wierzyć, że ludzka dusza po śmierci jest przywiązana do miejsca w którym mieszkała. Jeśli potrafimy wierzyć w duchy, nie dziwią nas opętane domy czy przedmioty, to dlaczego nie miałaby nas prześladować powiedzmy nawiedzona sukienka? Albo apaszka? Owszem, biegające po ulicach płaszcze czy szczerzące kły swetry nie wydają się zbytnio przerażające lecz jeśli dodać do tego kunszt i język autora oraz fakt, że ofiarami są ludzie, którym można zrobić wiele złego i w przerażający sposób to opisać, to wychodzi nam naprawdę horror pierwsza klasa.

"Wirus" należy do tego typu książek w których akcja nie ustaje ani na chwilę. Jest to poniekąd zbiór pojedynczych historii, które łączy wspólny mianownik : ubrania. Zaczyna się dość niewinnie, jednak wraz z rozwojem akcji całość nabiera tempa i brutalności by w efekcie końcowym zmienić się w typową jatkę. Graham Masterton znany jest z tego, że pisze to co myśli a jego opisy cechuje niezwykła sugestywność. Nie boi się wykorzystywać motywu "dziecka-mordercy"- niezbyt popularnego u innych autorów. I właśnie to jest w jego prozie najlepsze : czytelnik nigdy nie wie czego się może spodziewać, nie ma tutaj tematu tabu, wszystkie chwyty są dozwolone a jedynym celem tej rozgrywki jest napędzenie czytelnikowi strachu . Na mnie to podziałało. Duża część książki dzieje się w małej podmiejskiej dzielnicy, porównywalnej do tej w jakiej sama mieszkam, więc muszę przyznać, że moje wieczorne przechadzki nieco straciły na atrakcyjności. Tak to jest kiedy człowiek cały czas się rozgląda czy nikt go nie śledzi (lub czy akurat nie leci z wiatrem jakiś szalik). Do tej pory nie mogę pozbyć się wrażenia, że autor stworzył swoisty pastisz gatunkowy gdyż "Wirus" w połowie trzyma w napięciu a w połowie wywołuje śmiech. To tak jak z horrorami klasy B, jak rewelacyjna "Martwica mózgu" Petera Jacksona (tak, tak tego samego od "Władcy pierścieni", z jednej strony rozlewają się flaki a z drugiej mamy do czynienia z tak absurdalną fabułą i tak surrealistycznymi dialogami, że widz nie wie czy śmiać się czy płakać. Zresztą nowa książka Mastertona doskonale pasowałaby na scenariusz filmowy.

Jedno jest pewne : przy tej książce absolutnie nie ma czasu na nudę. W książce, oprócz wartkiej akcji, brutalnych zabójstw, policyjnego śledztwa i obłąkanych ubrań, znajdziecie również odnośniki do wierzeń ludowych i legend, na których wzorowana była fabuła książki. Jedną z naszych głównych bohaterek jest policjantka Dżamila, której rodzina pochodzi z Pakistanu. To właśnie ona przytacza opowieści zasłyszane od swojej babci, niezwykłe i przerażające historie o dżinach i duchach. Oprócz sił nadprzyrodzonych autor zwraca również uwagę na drażliwy temat jakim są zabójstwa honorowe popełniane na muzułmańskich kobietach. Przypadki takie są tak częste w Wielkiej Brytanii, że królewskie służby porządkowe zmuszone były to utworzenia specjalnego oddziału zajmującego się tylko tymi przestępstwami. A niestety ich liczba nie maleje. Co przykre, w prozie autora słyszymy nutę wyrzutu i stopniowo rosnące niezrozumienie dla muzułmanów. Można powiedzieć, że znajdziemy tutaj treści piętnujące wyznawców tej religii. Oczywiście nie możemy nazwać autora rasistą, jednak zwraca ON nam uwagę, że problem istnieje i powinniśmy coś z tym zrobić.

Choć momentami groteskowa, to muszę przyznać, że nowa książka Grahama Mastertona wyróżnia się wyjątkowością fabuły i nowatorskością. Kiedy już przestałam ją traktować jak prawdziwy horror, a skupiłam się na satyryczności fabuły, to od razu ujrzałam ją w innym świetle i cieszyła mnie jeszcze bardziej. Jeśli wasza wyobraźnia jest na tyle wybujała by zaakceptować fakt istnienia krwiożerczych ubrań i dzieci kanibali, to lektura może być dla was całkiem przyjemną jazdą bez trzymanki. I pamiętajcie : uważajcie co na siebie zakładacie.

"W jednej z dzielnic Londynu dochodzi do tajemniczych zgonów. Piękna młoda Pakistanka Samira popełnia makabryczne samobójstwo. Spokojna pracownica sklepu z używaną odzieżą, Sophie, zabija chłopaka, a David, bezbarwny mąż-pantoflarz, niespodziewanie morduje żonę, która tyranizowała go od lat. Detektyw Jeremy Thomas Pardoe, który wraz z detektyw sierżant Dżamilą Patel prowadzi śledztwo, wkrótce odkrywa, że ze wszystkimi tymi sprawami mają związek ubrania…

Wkrótce na ulicach Londynu przestaje być bezpiecznie. Życie tracą kolejne osoby, a sytuacja zaczyna się wymykać spod kontroli. Rozwiązanie zagadki nie jest proste, a zagmatwana droga ku prawdzie wiedzie policjantów aż na odległą Litwę..."

Powieści Grahama Mastertona, zaczęłam czytać już będąc w liceum. Pamiętam, że w tamtym czasie bardziej działały one na mnie, niż horrory w kinie. Nic tak nie działa na wyobraźnie, jak wykreowanie w umyśle swojej "wizji" horroru.

Wszystko zaczyna się od kobiety, która popełnia makabryczne samobójstwo, polewając sobie twarz kwasem. Wkrótce jednak podobnych spraw przybywa, pojawiają się również morderstwa, które nie mogą odbić się "echem" wśród społeczności. Detektyw Jeremy Pardoe i detektyw sierżant Dżamila Patel zostają przydzieleni do tego śledztwa, nie zdają sobie jednak pojęcia z jakim koszmarem przyszło im się zmierzyć.

Książkę czyta się szybko, i jak to bywa u Mastertona - czytelnik nie "odklei" się od książki póki całej jej nie przeczyta, i nie rozwikła zagadki razem z głównymi bohaterami książki. Masterton wprowadza nas w świat makabry, trupów i wszęd obecnej krwi, która leje się strumieniami.

Jak dla mnie książka nie wychodzi poza ramy, tego co już pokazał nam brytyjski autor, ale czytelnikowi, który świat postrzega przez pryzmat nauki, a nie rzeczy, które wymykają się poza dobrze nam znaną rzeczywistością - będzie ciężko :)

Polecam na każdemu, kto lubi poczuć się częścią zjawisk nadprzyrodzonych i makabry !

"Wszystko na tym świecie ma sens. Tyle że nie zawsze potrafimy go zrozumieć."

Jak zwykle szalony pomysł na fabułę w wykonaniu tego autora, mam wrażenie, że im bardziej absurdalnie i irracjonalnie, tym mocniejsze klimaty i wciągające rytmy. Jednak pozytywny odbiór powieści nie byłby możliwy bez mistrzowskiej narracji, pierwszorzędnej kreacji bohaterów, umiejętnego przykuwania uwagi czytelnika i sprytnego trzymania go w niepewności. Graham Masterton doskonale wie, jak oddziaływać na wyobraźnię, na jakie elementy scenariusza zdarzeń położyć nacisk, kiedy intensywniej podgrzać atmosferę, a kiedy dać nieco złapać oddechu, aby ponownie zdecydowanie odwołać się do najskrytszych ludzkich lęków i obaw. Jeśli poddamy się lekkiej formule nieprawdopodobnych incydentów, dopuścimy możliwość ich faktycznego zaistnienia na czas relaksu z książką w ręku, czytanie horroru sprawi sporo przyjemności. Bo czyż wielu z nas w dzieciństwie nie było przerażonych tym, co złego może czaić się w ciemnym pokoju, tym, co złośliwego chowa się w szafie, gdy nocą słychać szelest, szmery, a może nawet i głosy?

Tego właśnie oczekuję po ostrym dreszczowcu, bazowaniu na zwariowanej idei, sugestywnym jej przedstawieniu, uwzględnianiu ciekawych profili postaci, lecz to wciąż ludzie podobni do nas, do szpiku kości przerażeni i spanikowani przy stanięciu twarzą w twarz z rozprzestrzeniającym zatrważającym złem, którego źródło początkowo trudno jest uchwycić i zrozumieć, a co dopiero znaleźć sposób na skuteczną walkę z nim. "Wirus" czyta się z zaangażowaniem, zwłaszcza pierwszą część przybliżanej historii, szybko poddajemy się mrocznemu klimatowi, wyłapujemy humorystyczny kontekst, nie odrzucają nawet wyjątkowo krwawe i brutalne zbrodnie, których w powieści nie brakuje, opisane bardzo szczegółowo, bezpośrednio, plastycznie, ale z właściwą proporcją i odpowiednim zrównoważeniem. Horror dostarczył mi mocnej i dobrej rozrywki, chętnie śledziłam śledztwo nasilających się tajemniczych morderstw, prowadzone przez parę detektywów, Jeremiego Pardoe i Dżamilę Patel. Z zainteresowaniem obserwowałam narastającą panikę w zaciszu spokojnych dotąd domowych ognisk czy już w masowym wydaniu, na londyńskich ulicach. I pomyśleć, że głównym centrum uwagi stają się sklepy z używaną odzieżą, w których dochodzi do zadziwiających i upiornych epizodów, będących podstawą do rozbudowania intrygi.

[Adres usunięty]

UBRANIA TEŻ POTRAFIĄ ZABIJAĆ

Graham Masterton to jeden z tych twórców, którzy w swoich powieściach potrafią zepsuć tak wiele swoimi idiotycznymi pomysłami, a jednak czytelnik i tak z ochotą je chłonie. Bo mimo takich minusów, brytyjski autor pisze naprawdę znakomicie. Jego książki czyta się lekko i przyjemnie, mnóstwo w nich napięcia i znakomitego klimatu i nawet jeśli czasem przesadza z erotyką czy brutalnością, wszystko to ma swój urok. Nie inaczej jest też z jego najnowszym dziełem zatytułowanym "Wirus", kolejnym udanym horrorem, w którym nie brak brutalności, klimatu i... humoru.

Wszystko zaczyna się od kobiety, która popełnia makabryczne samobójstwo, polewając sobie twarz kwasem. Wkrótce jednak podobnych spraw przybywa, pojawiają się również morderstwa. Detektyw Jeremy Thomas Pardoe nie wie jeszcze z jakim koszmarem przyjdzie mu się zmierzyć. Pracuje bowiem przy zwykłych, nudnych sprawach włamań do kontenerów z ubraniami dla biednych, które stały się prawdziwą plagą Londynu. Kiedyś jednak zajmował się kilkoma śledztwami dotyczącymi podobnych spraw, dlatego też funkcjonariuszka Dżamila Patel zajmująca się zbrodniami honorowymi prosi go o pomoc. Oboje łączą siły i wkrótce odkrywają, że związek z morderstwami i samobójstwami mają… ubrania. Koniec sprawy? Raczej dopiero początek. Próba rozwiązania zagadki wyśle bohaterów w daleką podróż, a także pokaże im czym jest prawdziwy koszmar…

"Wirus" to powieść, która pod wieloma względami przypomina mi bodajże najsłynniejsze dzieło Mastertona, czyli cykl o "Manitou". Obie rzeczy mają podobny klimat, a do tego ich główni bohaterowie dysponują zbliżonym poczuciem humoru. Do tego, choć akcja dzieje się w innych krajach, a sama materia zła, że tak to ujmę, też jest inna, a jednak oba wydają się ze sobą blisko spokrewnione. Ale to dobrze, bo cykl o indiańskim złym szamanie należy do moich ulubionych książek brytyjskiego mistrza grozy.

Co jeszcze można powiedzieć o "Wirusie"? Że to lekka w odbiorze, nieskomplikowana, ale mroczna i mocna książka. Nie brak w niej napięcia, duszna atmosfera obecna jest właściwie przez cały czas, a do tego powieść po brzegi wypełniona jest brutalnością. Masterton wręcz rozsmakowuje się tutaj w makabrycznych detalach, krew leje się strumieniami, okaleczone ciała nie znikają szybko z "widoku", a trup ściele się gęsto. Na dodatek Brytyjczyk opisuje to wszystko w sposób plastyczny i mocno przemawiający do wyobraźni. Fani autora są już do tego w pewnym stopniu przyzwyczajeni - choć trzeba przyznać, że i dla nich będzie to mocna rzecz - ale dla nowych odbiorców okaże się naprawdę ekstremalną lekturą.

Oczywiście elementy gore równoważone są przez bardziej spokojne i nastrojowe momenty oraz humor. Wszystko to Masterton serwuje nam w sposób lekki, łatwy i autentycznie wciągający. Jego gawędziarski styl jest naprawdę znakomity, a fakt, że tym razem wszedł na teren legend miejskich znanych także w Polsce (kto nie pamięta wszelkich ostrzeżeń, kiedy w naszym kraju powstawały pierwsze second handy?) tylko dopomógł całości. Poza tym w "Wirusie" widać także kilkadziesiąt lat autorskiej pracy, bo pisarz wszystko podaje z wprawą i wyczuciem. Zabawa jest więc przednia, wrażenia znakomite, a całość podsyca tylko ochotę na kolejne powieści autora. Ja ze swej strony polecam gorąco wszystkim miłośnikom grozy, bo to jedna z najlepszych prac Brytyjczyka.

Zabójcze ciuchy… :)

Mówisz „Graham Masterton” – myślisz „horror” :) Tak było od zawsze i zapewne zawsze tak już będzie (może z wyjątkami w rodzaju serii z Katie Maguire w roli głównej, której to serii bliżej jest do thrillerów niż do horrorów). Nie inaczej jeśli chodzi o konwencję horroru jest i tym razem. Dostaniemy w związku z tym sporą dawkę grozy, a także spotkamy się z mordami, z samobójstwami i z wszelkiej maści zbrodniami (ze skutkiem śmiertelnym rzecz jasna), a towarzyszyć nam w tym będą ich wymyślne opisy oraz całe hektolitry krwi. A także – co u Mastertona dziwić nie powinno ;) – konwencja kiczu podniesionego do rangi literackiej sztuki :) Jesteście gotowi na spotkanie z „Wirusem”?

Tytuł (na marginesie mówiąc - można by sądzić, iż dosyć na czasie) jest tutaj trochę mylący… Oryginał nosi tytuł "Ghost Virus" i to jest zdecydowanie bliższe prawdy niż polskie tłumaczenie. Nie będziemy mieć bowiem do czynienia z niczym w stylu COVID-19, lecz z opętaniem, a konkretnie z opętaniem... ubrań :) Nie, to nie jest żart! :) Zdaję sobie sprawę z tego, że popełniam właśnie ogromny spoiler, ale… muszę ;) Bez tego nie da się oddać istoty fabuły i jej wydźwięku. A ten sprowadza się do nawiedzonych ciuchów z drugiej ręki, które skłaniają swych właścicieli do samobójstw lub do morderstw – wszystko w zależności od okoliczności i od możliwości ;)

Masterton zawsze ocierał się w swoich książkach o kicz :) Raz mniej, raz bardziej, ale generalnie robił to zawsze. Kicz przykrywał jednak dobrą konstrukcją fabuły, ciekawą narracją, umiejętnością budowania atmosfery grozy i budowania historii cegiełka po cegiełce aż do wielkiego finału. Wszystko rzecz jasna w polewie z ludzkiej posoki i – nierzadko – okraszone sporą dawką seksu (jak na twórcę poradników seksuologicznych przystało). „Wirus” powiela ten schemat (choć wielbiciele wątków erotyczno-seksualnych tym razem poczują zapewne niedosyt). Powinno być więc dobrze, a jednak… coś tutaj zgrzyta…

Zgrzyt moim zdaniem bierze się z tego, że Graham Masterton któryś już raz tworzy swoją konstrukcję w oparciu o ten sam szkielet. Za którymś razem to musi zacząć zgrzytać… I nie chodzi nawet o idiotyczny z pozoru (by nie powiedzieć: kretyński) pomysł z morderczymi ubraniami, które opętują ludzi i nakłaniają ich do zabijania (w dalszej części książki ciuchy dokonują nawet części dzieła zniszczenia same, bez ludzkiego udziału! ;) ). Nie :)… Chodzi niestety o to, że kuleje tutaj najważniejszy chyba element: GROZA… Znajdziemy jej w „Wirusie” jak na lekarstwo. To bardziej powieść w stylu gore, w której budowanie napięcia zeszło na drugi plan na rzecz polewania całości hektolitrami krwi i na rzecz brutalnych, wymyślnych i nierzadko zwyrodniałych opisów zbrodni (ćwiartowanie małżonki i pieczenie jej wykrojonego kawałka na patelni, oślepienie partnera nożami i wywleczenie jego jelit dookoła łóżka do którego jest ON przywiązany... i tak dalej, i tak dalej). To niby wciąż Masterton jakiego znamy, a jednak… jakby nie ON tak do końca. Czyżby pewna formuła rzeczywiście zaczęła się wyczerpywać?

Może też być tak, że autorowi z biegiem lat już tak bardzo się nie chce… Albo też w miarę wymyślania nowych pomysłów na książki staje się ON ich ofiarą i usiłując wybrnąć z przyjętych założeń po części pozostaje w nich zagrzebany na amen? Nie wiem… Ale tak to trochę wygląda.

Pomimo powyższych wywodów bardzo bym chciał, żeby w jednej sprawie była jasność: to wciąż jest dobra książka :) Powyższe obawy i moje psioczenie wynikają z tego, iż Mastertona czytam i uwielbiam od zawsze, a w związku z tym widzę mankamenty „Wirusa” na tle jego najlepszych książek. I muszę otwarcie powiedzieć, że „Wirusowi” szalenie daleko jest do cyklu „Manitou”, do „Tengu”, czy choćby do „Kostnicy”. To nie ten poziom…

Jednakże dla kogoś, kto liczy na szybką i krwawą rozrywkę „Wirus” może okazać się strzałem w dziesiątkę. I to tym bardziej, jeśli lubicie szalone pomysły i sporą dawkę kiczu, dzięki któremu wiele razy uśmiechniecie się pod nosem w trakcie lektury. Na coś takiego możecie zdecydowanie liczyć :)

[Adres usunięty]