Wikingowie. Tom 3. Topory i sejmitary

Wszystkie cztery tomy opowieści o Wikingach bardzo mi się podobały. Są to książki lekkie i przyjemne. Poznajemy w nich bohaterów z którymi sympatyzujemy, którym dobrze życzymy i przezywamy razem z nimi chwile dobre i złe.

Oddi i jego odyseja przez Europę,

czyli zemsta w wykonaniu wkurzonego wikinga

Wikingowie nie słyną z delikatności i dobrych manier, są waleczni, impulsywni a wrogów najchętniej widzieli by rozłupanych na pół przez swój topór. Wybaczanie nie leży w ich naturze, gardzą zdrajcami, a krwawe walki służą im nie tylko gromadzeniu bogactwa ale i dobrej zabawie. Właśnie z tych powodów ojczyzna nie jest dobrym miejscem dla Oddiego, powracającego z odległej Ameryki wraz ze starą załogą, nowymi sprzymierzeńcami i piękną córką wodza, która zawładnęła jego sercem. Zdrada ojca stała się dla Oddiego i wszystkich jego bliskich wyrokiem śmierci, ale również okazała się powodem, dla którego młody wiking musi powrócić w rodzinne strony. Los jego matki i siostry spędzał mu sen z powiek od początku wyprawy. Oddi chce odnaleźć ostatnie spokrewnione z nim osoby za wszelką cenę, lub pomścić je jeśli okaże się, że przybył zbyt późno. Nie powstrzymają go nawet bogowie i wypełni dane słowo nawet jeśli będzie musiał przemierzyć całą Europę by ukoić swoje serce.

Autor po raz kolejny porwał mnie w szaloną podróż pełną niebezpieczeństw i przygód. Niestety nadal gubiłam się w nordyckiej (i nie tylko) mitologii oraz terminologii, a bardzo obszerny słowniczek nie zawsze okazywał się wystarczający. Język nie był już co prawda tak męczący i niezrozumiały jak w poprzednich tomach, ale chwilę zajęło mi zanim się do niego przyzwyczaiłam. Nie chcę być źle zrozumiana, język to ogromna zaleta książki, jest doszlifowany do perfekcji, naszpikowany fachową terminologią, powiedzeniami, nawet cytatami z średniowiecznych pism. Naprawdę widać, że autor wie o czym pisze i w tej tematyce czuje się jak ryba w wodzie, ale czytelnikowi niezaznajomionemu ze skomplikowanym słownictwem może być początkowo ciężko dać ponieść się przygodzie. Fakt pozostaje jednak faktem- wikingowie tacy właśnie byli i warto docenić jak wiernie przedstawił ich autor (również w kwestii języka).

Wspomniałam o przygodach, warto zatrzymać się przy tym temacie na dłużej, a raczej nie zatrzymywać się wcale tylko dać się im ponieść, bo czekają dosłownie na każdej stronie. Jest krwawo, bezlitośnie i dynamicznie. Choć Oddiemu sprzyja szczęście, nie znaczy to, że omija wszystkie pułapki i nie wpada w krwawe tarapaty. Warto wspomnieć, że tym razem książka zyskała wreszcie podział na rozdziały, a każdy zamyka w sobie kolejny etap podróży wikingów, dzięki czemu całość czyta się przyjemniej i wbrew pozorom, o wiele szybciej.

Kobiety stanowią niewielki odsetek bohaterów, ale autor zadbał, by każda z nich miała niezapomniany charakter. Są silne, zdeterminowane, waleczne i równie odważne, co ich mężczyźni. Żona Oddiego, piękna i inteligentna Shaa-Naan, która potrafi strzelać z łuku o wiele lepiej niż jej waleczny mąż, tajemnicza Czerwona Orlica, kobieta mocy indiańskiego plemienia, która kontaktuje się z duchami i Gunhild odważna przebiegła i zabójczo piękna, która bez problemu trzyma w ryzach niepokornych wikingów- każda z nich zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Szkoda, że tak niewiele miały okazji by się wykazać i odegrały w książce ważną, choć zaledwie drugoplanową rolę. Chętnie poczytałabym więcej o tych niesamowitych kobietach, bo choć w tamtych czasach niewiele miały do powiedzenia, to czuję, że gdyby autor im pozwolił całkowicie zdominowały by historię swoimi silnymi charakterami.

Osobny akapit należy się również wątkowi religii i wierzeń. W pierwszej części poznaliśmy dokładnie mitologię nordycką, w drugiej autor przybliżył nam bóstwa Indian, tym razem jednak mamy do czynienia z prawdziwym miksem kultur, wierzeń i obrzędów, a wszystko za sprawą podróży bohaterów przez Europę. Autor ciekawie porównał różnice kulturowe i zestawiając ze sobą bóstwa różnych nacji ale pokazał również wiele podobieństw między nimi.

O CZYM? „Topory i sejmitary” to moja ulubiona część sagi o wikingach, naszpikowana przygodami, niebezpieczeństwami, ale też najlepiej skonstruowana i najprzyjemniejsza w odbiorze. Jak zwykle jestem pod ogromnym wrażeniem ogromu pracy jaką autor włożył w przygotowanie do pisania powieści. Solidne fakty historyczne wokół których utkana jest opowieść, sprawiają, że książka choć fikcyjna, jest istną kopalnią wiedzy o średniowieczu, a obszernie rozpisane posłowie, pomoże bardziej dociekliwym czytelnikom oddzielić wyobraźnię autora od prawdziwych postaci i wydarzeń. Jeśli poszukujecie solidnej dawki przygód, ta pozycja koniecznie musi znaleźć się na Waszych półkach. Polecam.

Wilcze dziedzictwo, pierwszy tom cyklu Wikingowie Radosława Lewandowskiego, był ciekawą i zajmującą książką, której lekturę bardzo miło wspominam. Niestety, kontynuacja, czyli Najeźdźcy z Północy nie była do końca tym, czego oczekiwałem - autor w moim odczuciu, za dużo uwagi poświęcił indiańskiemu plemieniu Beothukom oraz ich wierzeniom, zamiast samym wikingom. Niezrażony jednak tym faktem, postanowiłem sięgnąć po trzeci tom - Topory i sejmitary, a nawet objąć go patronatem medialnym. W żadnym wypadku nie żałuję swojej decyzji, a czas spędzony z książką Lewandowskiego uważam za bardzo udany.

Książka rozpoczyna się krótko po wydarzeniach opisanych w Najeźdźcach z Północy. Oddi po śmierci swojego ojca, przejmuje dowództwo nad drużyną i postanawia powrócić do ojczyzny, aby dowiedzieć się co się stało z jego bliskimi - matką oraz siostrą. Jego poszukiwania doprowadzą go aż do Konstantynopola - miasta liczącego ponad pół miliona mieszkańców i będące sercem Bizancjum. Zanim tam jednak dotrze, czeka go długa i niebezpieczna droga... Bowiem tereny prowadzące do tego miasta są rządzone przez okrutnych władców, a po stepach grasują liczne plemiona koczownicze, wrogo nastawione wobec przybyszów... Oddi i jego drużyna będą musieli się wykazać niemałym sprytem oraz odwagą, aby wyjść cało z presji i dotrzeć do celu. Czy im się to jednak uda? Czy może podzielą smutny los innych wypraw?

Tym, co mnie kupiło w pierwszym tomie, a czego zabrakło w drugim, było świetne oddanie realiów życia wikingów - ich wierzeń, używanego słownictwa oraz codziennych zachowań. Na szczęście, w trzecim tomie, ponownie ci morscy rozbójnicy zajmują najważniejszą pozycję w opowieści. Wraz z Oddim, jego drużyną i nie mniej walecznymi Beothukami, weźmiemy udział w wielu wspaniałych bitwach, pojedynkach i starciach. Nie zabrakło również sytuacji, w których pomysłowość głównego bohatera zostaje wystawiona na poważną próbę, brawurowych ucieczek, zdrajców oraz śmierci kompanów... Topory i sejmitary są dokładnie tym, czego oczekiwałem po trzecim tomie i w żadnym wypadku nie zawiodłem się. Autor nie uniknął jednak pewnego streszczania poprzedniej części, ale tym razem przeplata się to z aktualnymi wydarzeniami, przez co nie odczuwa się tego tak bardzo. W związku z daleką i niebezpieczną podróżą Oddiego, będziemy mieć również niepowtarzalną okazję poznać jak wyglądała Ruś, Polska, czy Konstantynopol w X wieku. Nie tylko kto władał tymi terenami, lecz również jakie panowały tam prawa, obyczaje oraz religie. Świetnym uzupełnieniem tej kwestii jest Posłowie - autor opowiada w nim o odwiedzanych przez Oddiego miejscach, przytacza interesujące fakty oraz ciekawostki. Razem te wszystkie elementy powodują, że Topory i sejmitary czyta się bardzo dobrze i zanim się spostrzeżemy, lektura dobiega końca.

Aspektem nierozerwalnie związanym i kojarzonym z wikingami jest ich wiara. W przygodach Oddiego i jego kompanów odgrywa ona niebagatelną rolę - pozwala przetrwać ciężkie chwile, jak również pogodzić się z nadchodzącym końcem, a liczne odniesienia do Thora, czy Odyna, tylko dopełniają tego obrazu. Na tym jednak nie kończy się aspekt religijny powieści, ponieważ przez całą podróż Oddiego, zapoznamy się z wieloma wierzeniami ludów, które zamieszkują tereny przez jakie bohaterowie przepływają - m.in Słowian, Rusinów, czy Chazarów. Jednocześnie Lewandowski pokazuje, jak w X wieku wyglądała ekspansja chrześcijaństwa na te tereny oraz jak ówcześni władcy coraz śmielej zrywali ze starą wiarą, chcąc wejść do kręgu cywilizowanych królestw. Jest to obraz powolnej, lecz nieuchronnej ekspansji chrześcijaństwa, która bynajmniej nie przebiegała pokojowo. Ma to wydźwięk, nie tyle pesymistyczny, co raczej straty czegoś ważnego i niepowtarzalnego dla danej kultury oraz narodu i stanowiło bardzo interesujący dodatek do przygód Oddiego.

Po słabszym drugim tomie, Lewandowski ponownie pokazuje, że potrafi tworzyć interesujące i niezwykle zajmujące historie o wikingach. Topory i sejmitary stanowią bardzo dobrą kontynuację przygód Oddiego, pełną dynamicznej akcją, potyczek oraz nowych kultur i religii. Polecam!

Za możliwość przeczytania książki serdecznie dziękuję Wydawnictwu Akurat!

[Adres usunięty]