W sieci uczuć

Panią Anetę miałam przyjemność poznać przy innych pozycjach. Wtedy już polubiłam styl pisania, więc i tym razem się nie zawiodłam. Autorka pisze lekko i zrozumiale, co jest naprawdę ogromną przyjemnością. W tej pozycji spotykamy Kamilę, przykładną córkę, pracownicę i studentkę, osobiście mogłabym pozazdrościć jej determinacji w tym co robi. Talentem pani Anety jest to, że potrafi świetnie oddać emocje towarzyszące naszym bohaterom w trakcie rozwijających się zdarzeń. Bohaterowie są świetnie wykreowani, jako młodzi ludzie imprezujący i mający różne priorytety nie są kreowani na siłę, a tak jak powinno być, z problemami, różnymi charakterami i wiernie oddani dzisiejszym obrazom młodzieżowym (o ile ludzi studiujących można tak nazwać). Oczywiście książkę skończyłam czytać bardzo ekspresowo :) Mogłam się oderwać od swojej codzienności i poczytać coś co sprawia, że odpływam wyobraźnią w całkiem inne miejsce i czuję się jakbym osobiście znała Kamilę czy też Tomasza. Czekam na kolejne pozycje Autorki, bo na pewno po nie sięgnę :)

Sięgnęłam po książkę skuszona jej opisem: tytułowa bohaterka stara się pogodzić bycie studentką, pracę, oraz tym samym bycie dobrą córką. Przyznam, że sama staram się pogodzić wiele obowiązków, niestety nie zawsze mi się to udaję. Początkowo liczyłam, że utożsamię się z główną bohaterką na tym poziomie, niestety nie do końca się to udało - odpowiedź dlaczego znajdziecie niżej.

Główną bohaterką "W sieci uczuć" jest Kamila Michałowska. Poznajemy ją w momencie przyjęcia na wymarzone studia germanistyczne. Dziewczyna już od czasów szkolnych wiedziała co chce ze sobą zrobić - uczęszczała na kurs języka. W marzeniu wspomagała ją mama, która zawsze mimo trudniej sytuacji finansowej znajdowała pieniądze na dodatkowe zajęcia dziewczyny. Niestety nie mogła liczyć na podobne wsparcie ze strony ojca - był hazardzistą, wyrzucony z domu przez mamę Kamili zerwał z nimi kontakt. Bohaterka jest bardzo pilna studentką, wiele czasu poświęca na naukę. Jest bardzo ambitna i wymaga od siebie czasem aż nazbyt dużo. W wolnych od studiowania chwilach pracuje jako opiekunka.

"Miała swój honor. Potrafiła być uparta niczym osioł. Tyle, że ten ostatni nie był w stanie analizować i oceniać sytuacji, ona zaś czasami to robiła. Bilans nie zawsze ją satysfakcjonował. Zawsze wtedy powtarzała sobie, że nie jest idealna i i nie zamierza taką być, choć jej podświadomość rządziła się zupełnie innymi prawami."

Dziewczyna nie ma zbyt wiele czasu na życie towarzyskie, mimo to udaje jej się wyrwać czasem ze swoją małą paczką znajomych. W jej skład wchodzą: jej najlepsza przyjaciółka Irmina, Olga i Tomasz (do którego Kamila potajemnie wzdycha). W książce ukazane są rożne etapy życia bohaterki, najważniejsze wydarzenia które miały największy wpływ na jej losy. Towarzyszymy jej podczas szukania pracy, zatrudnienia w firmie - potem niestety z fiaskiem z nią związaną. Jesteśmy z Kamilą gdy kończy studia licencjackie i rozpoczyna staż w szkole, gdy podejmuje studia zaoczne. Osobiście te przeskoki w czasie średnio mi się podobały – przejście na następną stronę oznaczało czasem nawet kilkuletni przeskok. Rozumiem, że autorka nie będzie nam opisywała dnia po dniu Kamili, niemiej jednak dla mnie to czasem wprowadzało niepotrzebny chaos. Zanim zdążyłam wczytać się w jedno wydarzenie, kolejne linijki przenosiły w zupełnie inne – odległe czasowo. Dla mnie jest to niestety minus.

W książce mamy oczywiście wątek romantyczny. Podczas pracy w szkole w życiu Kamili pojawia się Piotr. Dziewczyna angażuje się w związek z nim, chociaż nie jest do tego do końca przekonana. Niestety jej przeczucia okazują się słuszne, gdyż mężczyzna zdradza się jako co najmniej nieodpowiedni mężczyzna, absolutnie nie rozumiejący jej, ani nie okazujący jej cienia wsparcia czy wyrozumiałości.

"Czuła się jak widz w teatrze, wokół którego aktorzy poruszają się na scenie, wypowiadając wyuczone kwestie, sama zaś nie może się odezwać by nie sprawić przykrości tym, którzy odważyli się sięgnąć po swoje marzenia, Może i ona powinna w końcu rozważyć zmiany w swoim życiu?"

Kamila podejmuje ważną decyzję o skoncentrowaniu się na sobie. Zamierza wyjechać do pracy do Berlina, o czym wie jej najlepsza przyjaciółka Irmina - mimo skończenia studiów dziewczyny ciągle utrzymują kontakt. W nowym mieście jest jej na początku ciężko, pracuję na niższym stanowisku w hotelu niż początkowo planowała. Z czasem dzięki ciężkiej pracy udaje jej się awansować. Dziewczyna uparcie buduje swoje nowe życie w Berlinie. Decyzji o wyprowadzce nie rozumie matka Kamili, która chciałaby aby córka wróciła do domu. W wyniku nieporozumień między kobietami, główna bohaterka rzadko odwiedza rodzicielkę. Jej kariera nabiera tempa, poznaję nowych przyjaciół, dużo podróżuje. Całe swoje życie poświęca karierze, przez co zaczyna jej doskwierać samotność. Aż pewnego dnia w jej hotelu zjawia się tajemnicza osoba, której nie spodziewała się zobaczyć. Te spotkanie sprawia, że życie kobiety zostaje przewrócone do góry nogami. Los lubi płatać figle i kiedy wydawałoby się, że u Kamili zaczęło się wreszcie układać niespodziewanie otrzymuje ona bolesny cios. Samo zakończenie nie do końca odpowiada na pytanie co dzieje się dalej i pozostawia nas w pewnej niewiedzy.

Do plusów książki na pewno można zaliczyć jej realność. Opisane jest życie dorastającej dziewczyny ( a potem kobiety), z którą każda z nas mogłaby się utożsamiać. Dzięki opisom w książce mamy szanse „przeżyć” kilka lat z Kamilą i zobaczyć jak dorasta, oraz jak raz podjęte przez nią decyzje rezonują gdy jest już dorosłą kobietą. Bohaterka podejmując decyzje nie zawsze postępuje słusznie – wiele można nauczyć się również z jej błędów. Kamila jest również zwolenniczką nie pozwalania strachowi rządzić całym życiem, oraz bycia raz na jakiś czas egoistą. Myślę że to również cenna lekcja – warto czasem posłuchać siebie i zrobić to co jest najlepsze dla nas.

Do najważniejszych minusów należą( poza wspomnianymi przeskokami w czasie) wplątywanie w książkę krótkich wyrywków wydarzeń, które moim zdaniem były zbędne i nie wnosiły nic do fabuły. Dodatkowo kuła w oczy bezosobowość bohaterów - z żadnym z nich nie poczułam żadnej więzi. Sądziłam, że Kamila stanie się dla mnie kimś w rodzaju książkowej przyjaciółki, w której odnajdę jakąś część siebie - tak się jednak nie stało. Największym brakiem jest według mnie to, że książka nie wywołała we mnie żadnych emocji - po prostu ją przeczytałam, bez żadnego przyspieszonego bicia serca, czym jestem naprawdę zawiedziona.

Podsumowując: książka niestety nie przypadła mi do gustu. Nie była zła, choć nie poruszyła mnie w żaden sposób. Na pewno znajdą się osoby które odnajdą w niej to, czego mi się nie udało odnaleźć. Polecam ją przede wszystkim tym, którzy lubią powieści obyczajowe, krótkie, nieskomplikowane, na kilka godzin - i nie przeszkadzać im będzie brak „fajerwerków”.

Już od pierwszych stron z wielkim przejęciem oraz emocjonalnym zaangażowaniem śledziłam perypetie Kamili, przeżywając razem z nią wszelkie wzloty i upadki. Autorka z wyjątkową delikatnością i obiektywizmem kreśli portret młodej kobiety, zagubionej we współczesnym świecie. Bez koloryzowania czy naginania faktów, jednocześnie unikając moralizowania - obnaża wszystkie jej słabości i wady, po to, aby uświadomić nam, że ludzka natura jest krucha niczym porcelana i łączy w sobie wiele sprzeczności: strach i odwagę, miłość i nienawiść, dobro i okrucieństwo, uległość i asertywność. Bardzo wiarygodnie ukazano jej przemianę z potulnego dziewczęcia, które pragnie wszystkich wokół zadowolić, a zwłaszcza swoją matkę i toksycznego partnera – w świadomą własnej wartości, odważnie podejmującą wyzwania i niezależną bizneswoman. Również postacie drugoplanowe narysowane są wyraźną kreską, co stanowi mocny kontrast na tle pozostałych. Acz przyznam, że czuję maleńki niedosyt związany ze zbyt ogólnikowym potraktowaniem Tomasza - tak zwanej studenckiej miłości Kamili. Ten mężczyzna wnosił jakiś niepowtarzalny koloryt do fabuły. Jakąś iskrę pozytywnej energii, dlatego szkoda, że był tak mało aktywny w życiu naszej bohaterki.

W książce pojawia się oczywiście wątek miłosny, jednakże nie przytłacza swoją wielkością i formą. Przedstawiony jest z odpowiednim wyczuciem i rozwagą. Pewnego dnia Kamila przypadkiem poznaje Piotra i niemal od razu ulega jego urokowi. Niestety z każdym dniem chłopak coraz bardziej odsłania swoje negatywne oblicze. Dziewczyna próbuje przymykać oko na jego destrukcyjne zachowanie, mimo to gdzieś w głębi duszy uwiera ją tęsknota za Tomaszem, kolegą z roku, który kiedyś należał do paczki jej znajomych, lecz w wyniku pewnych okoliczności, ich drogi się rozeszły. Czy Kamila wykaże się zdrowym rozsądkiem i wybierze to, co dla niej najlepsze? Próżno tu szukać banalnych rozwiązań i sztampowych sztuczek. Wszystko biegnie swoim naturalnym torem, zmierzając do zaskakującego finału.

Dużo uwagi poświęcono także problematyce emigracyjnej oraz specyficznym trudnościom w zawodzie nauczyciela. Pisarka bardzo trafnie opisuje plusy i minusy, blaski i cienie pobytu Polaków poza granicami własnego kraju, którzy bardzo często podejmują zatrudnienie poniżej swoich możliwości i kwalifikacji, w dodatku nieprzychylnie odnoszą się do swoich rodaków, zwłaszcza do tych, którym powodzi się lepiej. Poza tym boleśnie uzmysławia, iż emigracja niesie ze sobą różne skutki, często negatywne np. stawia przed nami karkołomne wyzwania, zmusza do dokonywania niełatwych wyborów, a niekiedy zakłóca relacje między małżonkami oraz osłabia więzi z innymi członkami rodziny. Również bycie pedagogiem szkolnym to ciężki kawałek chleba, albowiem nauczyciel musi nie tylko samodzielnie kierować grupą kilkunastu dzieci, ale jednocześnie dbać o ich bezpieczeństwo i przekazywać zdobytą wiedzę. A przede wszystkim nie może ulegać emocjom, malkontenctwu i prowokacji ze strony uczniów. Łatwiej powiedzieć, trudniej to wykonać. Przekonajcie się o tym sami.

Całość napisana jest prostym, potocznym językiem. Dialogi są żywe, opisy plastyczne, a akcja całkiem żwawa - kartki niemal same się przewracają. Ogólnie nie mam poważniejszych zastrzeżeń. Co prawda kilka wątków aż prosi się o pełniejsze rozwinięcie, ale generalnie nie ma co narzekać i czepiać się szczegółów. Najważniejsze, że książka wciąga, absorbuje i zapada w pamięć.

Podsumowując:

,,W sieci uczuć'' to mądra, wartościowa historia o wewnętrznym dojrzewaniu, poszukiwaniu własnego miejsca na ziemi i przeznaczeniu, które w przewrotny sposób plecie pajęczyny naszej egzystencji. Błyskotliwie udowadnia, że nigdy nie jest za późno na zmianę w naszym życiu, a także zachęca do podejmowania walki o lepsze jutro i sięgania po własne marzenia. Gorąco polecam. Na pewno się nie zawiedziecie.

Życie emigrantów nie zawsze jest różowe jak w bajce. Niezależnie od sytuacji każdy, kto zdecyduje się na życie na obczyźnie, wystawia się na ogromny stres. Związany jest ON ze zmianą otoczenia i kultury, często też nieznajomością języka i zaczynaniem wszystkiego od zera. Pozostawiając rodzinę i znajomych, szybko zaczynają tęsknić. Dostrzegają, iż mimo wszystko życie w kraju ojczystym jest prostsze pomimo wielu przeciwności losu.

Kamila i Tomasz poznają się na studiach. Razem z kilkoma innymi przyjaciółmi tworzą zgraną paczkę. Po obronie pracy licencjackiej kontakt Kamili ze znajomymi się urywa. Praca w szkole oraz zaoczne studia magisterskie zabierają jej mnóstwo czasu. W szkole poznaje Piotra, z którym wkrótce zaczyna się spotykać, jednak jej myśli wciąż kierują się ku Tomaszowi, którego nie widziała od wielu lat. Po obronie pracy magisterskiej wyjeżdża do Berlina i tam zaczyna swoje życie na nowo.

Przeczytałam wszystkie książki Anety Krasińskiej i moim zadaniem W sieci uczuć odróżnia się od poprzednich. Wcześniejsze dotykały ciężkich tematów, a tutaj jest nieco inaczej, niemniej nie oznacza to, że jest gorzej. Książka napisana jest przystępnym językiem i w przejrzysty sposób przedstawia wizerunek: pilnej studentki, nauczycielki języka niemieckiego, kobiety uwikłanej w toksyczny związek i emigrantki. Ukazuje też pogłębiający się konflikt między matką i dorosłą córką.

Krasińska pisze lekko i bez trudu można wtopić się w fabułę. Jako polonistka bardzo dobrze przedstawiła obraz nauczycielki, która niejednokrotnie musi się zmagać z trudną młodzieżą. Pokazuje plusy i minusy tego zawodu. Natomiast w dalszej części książki przedstawia stanowisko emigrantki, której towarzyszą bardzo silne emocje związane ze zmianą otoczenia. Sama mieszkam w Niemczech od niemalże dwóch lat, dlatego tym bardziej byłam ciekawa, jak jest to postrzegane przez innych. Z własnej obserwacji i doświadczenia mogę napisać, iż życie w obcym kraju nieco różni się od tego opisanego w książce. Prawdą jest jednak, że mało kiedy za granicą można spotkać życzliwego rodaka.

Głowna bohaterka została doborze wykreowana, czasami jest łagodna jak baranek, a innym razem potrafi pokazać pazurki. Jak każdy popełnia błędy, ale stara się na nich uczyć. Postawiła sobie za cel, że coś w życiu osiągnie. Kolejno realizuje swój plan, lecz z biegiem czasu, zachodzą w niej zmiany. Dostrzega, co jest w życiu najważniejsze i w pewnym momencie postanawia zwolnić tempo i cieszyć się każdą chwilą.

Reasumując, powieść czyta się przyjemnie i dość szybko. Jest to książka o poszukiwaniu własnego miejsca na ziemi, niespełnionej miłości, pragnieniu szczęścia i podążaniu za głosem własnego serca. W sam raz na lato. Polecam.