W cieniu

Moc wzruszeń i historie pisane na podstawie szarej codzienności – to ma mi zapewnić Diane Chamberlain w swoich powieściach. Czy w „W cieniu” odnalazłam lawinę realnych uczuć, które zburzyły mój spokój?

Mara podczas porodu dostaje wylewu, który powoduje nieodwracalne zmiany w jej mózgu. Jej mąż wraz z najlepszą przyjaciółką Joelle starają się pomóc kobiecie, łapiąc się każdej deski ratunku. Kiedy wszystkie metody zawodzą, para przyjaciół pogrąża się w rozpaczy. Pocieszenia zaczynają szukać w sobie nawzajem. Do czego może doprowadzić wielki ból i dojmujący smutek, kiedy w pobliżu znajdą się dwie skrzywdzone i bezbronne istoty?

Jest również drugie dno powieści. Aby móc sobie powiedzieć, że wyczerpano wszystkie metody potrzebne do tego, żeby przywrócić Marę do życia, Joelle decyduje się zasięgnąć porady u uzdrowicielki. Tak się składa, że ów kobieta prawdopodobnie kiedyś uratowała swoimi zdolnościami życie głównej bohaterki. Czy Carlynn będzie w stanie pomóc całej trójce w reperowaniu rzeczywistości, która tak bardzo zboczyła z głównego kursu? A może pomoże sama sobie?

Mam wrażenie, że autorka jest specjalistką od powieści obyczajowych, choć „W cieniu” było moim pierwszy spotkaniem z nią. Tak naturalnie opisuje codzienność ludzi, którzy znaleźli się na życiowym zakręcie, że nie sposób odmówić jej swobody w tym działaniu.

Dylematy moralne, które powstają na skutek błędnych decyzji, odzwierciedlają uczucia i charaktery postaci, którzy zostali skonstruowani w taki sposób, by być człowiekiem z krwi i kości. To człowieczeństwo ukazuje się przy każdym ich postępowaniu, przez co czytelnik może z łatwością się z nimi utożsamiać. W powieści nie znajdziecie podziału na dobrych czy złych bohaterów, będą oni po prostu ludzcy. Z całym bagażem doświadczeń, ze swoją naiwnością, z pragnieniami i błędami.

Powieść składa się z dwóch punktów widzenia, opartych na dalekich od siebie płaszczyznach czasowych. Mamy przeszłość, która umiejętnie miesza się z teraźniejszością, by razem tworzyć zgrabną całość. Autorka konsekwentnie wprowadza tajemnice, koniec końców doskonale je wyjaśniając. Tak, by odbiorca nie miał już żadnych wątpliwości i wyszedł na prostą, nie zadając zbędnych pytań. Chamberlain rozwiewa wszelkie obiekcje.

Tak bardzo zżyłam się z bohaterami, że w pewnym momencie zaczęłam mieć pretensję do autorki, że tak bardzo ich doświadcza i piętnuje.

Wzruszeń również nie zabrakło. Ściśnięte gardło było efektem sprawnego manewru uczuciami, bowiem „W cieniu” to prawdziwy ładunek emocjonalny. Mamy marzenia, które zdają się być nierealne, zbyt oddalone od rzeczywistości. Mamy siłę i nadzieję, której kurczowo trzyma się każdy z bohaterów, choć każdy z nich na swój sposób, wypatruje lepszego jutra dla własnego sumienia i serca. Mamy miłość, w czystej, niewymuszonej postaci, kiedy to ludzie są w stanie zrobić dla siebie wszystko, nieważne czy kosztem siebie. Mamy również wyrzuty sumienia, przeplatające się z namiętnościami i ukrytymi pragnieniami. Każdy z nich chce być szczęśliwy. Żadne z nich nie chce ponosić konsekwencji.

Na pewno wartka akcja nie ustępuje znużeniu. Z ciekawością i pełnym zaangażowaniem śledzimy losy charakterów, nie wydajemy osądów, bowiem przez cały czas widzimy ich w jasnym świetle pozytywnych odczuć. Jedyne co czujemy – to współczucie. Tak bardzo było mi ich żal. Żal matki, która traci swoje dziecko. Żal dziecka, które traci swoją matkę. Żal przyjaciół i żal męża. Niewyobrażalny żal bohaterów drugoplanowych. Tutaj każdy był ważny, każdy miał uczucia, swoje miejsce na podium i swoją interesującą historię.

Za serce, które pękło. Za to, że się zreperowało – dziękuję autorce. Ta magiczna opowieść zdecydowanie wkradła mi się do umysły, goszcząc już w nim na zawsze.

Recenzja znajduje się również na [Adres usunięty]

Wyobraź sobie, że od wielu lat masz wspaniałą przyjaciółkę, która podczas porodu ulega wypadkowi, przez co nigdy nie będzie już taka jak wcześniej. Żyje, ale wymaga stałej opieki. Do tego nie mówi, nie chodzi, nie rozpoznaje najbliższych i nie potrafi zrobić niczego wokół siebie. Ma też męża oraz małego synka, których uwielbiasz. Razem ją odwiedzacie, dbacie o jej dobro, opiekujecie się nią i tęsknicie do dawnych czasów. Wszystkie te czynności zbliżają Was do siebie... Stajesz przed dylematem - walczyć o swoje szczęście, mając poczucie winy wobec przyjaciółki, czy poddać się i nadal trwać w stagnacji, rezygnując z miłości.

Mara, przyjaciółka Joelle, znajduje się w specjalistycznym ośrodku, gdzie przebywają osoby wymagające stałej opieki. Liam, mąż Mary, nie może pogodzić się z tym, iż wraz z pięknym wydarzeniem, jakim były narodziny jego syna, bezpowrotnie utracił ukochaną. Zarówno Joelle, jak i Liam pragną walczyć o Marę, ale jej stan nie rokuje dobrze. Joelle, pomimo rodzącego się uczucia pomiędzy nią a mężem przyjaciółki, zgłasza się do znachorki Carlynn, dzięki której przyszła na świat. Pragnie pomóc Marze, nawet za cenę swojego szczęścia. Okazuje się, że Carlynn skrywa pewną tajemnicę, skrzętnie ukrywaną przez całym światem...

"Zawsze będzie miał żonę, którą kocha, ale która już nigdy nie będzie dla niego żoną. Nie będzie przyjaciółką, której mógłby się zwierzyć, ani partnerką, z którą mógłby dzielić radości i zmartwienia. Ani kochanką, która dotknęłaby go tak, jak pragnął być dotykany. Tak wiele stracił."

Wydarzenia przedstawione w książce rozpoczynają się retrospekcją sięgającą 1969 roku - dnia narodzin Joelle, która przez pierwsze 10 lat swojego życia mieszkała wraz z rodzicami w komunie rządzącej się swoimi prawami. Tego dnia jej losy splotły się z niejaką Carlynn zajmującą się uzdrawianiem przez dotyk. Diane Chamberlain zgrabnie lawiruje pomiędzy wydarzeniami z życia Carlynn, wspomnieniami z dzieciństwa Joelle, a także aktualnymi sytuacjami.

W książkach Chamberlain podoba mi się dopracowanie każdego najmniejszego detalu. Powieści tej autorki zawsze przepełnione są dopieszczonymi i szczegółowymi portretami psychologicznymi. Chamberlain nigdy nie pomija nawet drugoplanowych bohaterów, precyzyjnie ich przedstawiając. Przejścia pomiędzy teraźniejszymi wydarzeniami a przeszłością są idealnie wyważone i przeplatają się niezwykle zgrabnie, dzięki czemu czytelnik nie ma żadnego problemu z przeniknięciem w aktualnie przedstawiany świat.

Kiedy sięgam po powieści obyczajowe, oczekuję, że będą one do bólu prawdziwe. Chcę realistycznego świata i wydarzeń, które mogą przydarzyć się każdemu człowiekowi. Tym razem autorka sięga po problematykę medycyny alternatywnej, szczególnie uzdrowień przez dotyk. Byłam przekonana, że w tym temacie pojawią się zgrzyty, bo jest to dla mnie bardziej wątek fantastyczny niżeli racjonalny, ale, o dziwo, bardzo mnie zaintrygował. Chamberlain potrafi przeistoczyć nieinteresujący mnie wątek w coś, co doprowadzi do wypieków na mojej twarzy - to jest sztuka!

Ta powieść przepełniona jest dylematami moralnymi, których można jedynie współczuć samym zainteresowanym. Niejednokrotnie starałam się utożsamić z bohaterami, zastanawiając się, co zrobiłabym w ich sytuacji, ale odpowiedź nigdy nie była jednoznaczna. Życie ich nie rozpieszcza, a podejmowane decyzje to nieraz wybór pomiędzy złym a gorszym.

"W cieniu" to historia poruszająca wiele istotnych wątków, które mogą dotknąć każdego z nas - choroba, utrata najbliższych, brak tolerancji, nierówne traktowanie, metody leczenia niekonwencjonalnego często budzące mieszane uczucia, samotne rodzicielstwo, problemy z zajściem w ciążę, powikłania (po)porodowe. Losy bohaterów uświadamiają, że nic nie jest czarne i białe - życie zawiera mnóstwo różnych barw, tylko trzeba chcieć je dostrzec, czasami wbrew innym... Niestety nie da się przeżyć własnego życia, uszczęśliwiając wszystkich dookoła. Każdy moment jest dobry na to, aby zawalczyć o własne szczęście.

[Adres usunięty]

Najlepsza przyjaciółka Joelle, Mara, dostaje wylewu podczas porodu swojego wyczekiwanego dziecka, który sprawia, iż kobieta trafia do domu opieki i praktycznie nie kontaktuje z zewnętrznym światem. Jej mąż musi sam poradzić sobie z wychowaniem syna, w czym wspiera go Joelle, dla której od zawsze był dobrym przyjacielem. Kobieta za wszelką cenę chce pomóc swojej przyjaciółce i trafia do zagadkowej uzdrowicielki, dzięki której ma nadzieję, że Mara wyzdrowieje. Czego dowiedzą się o sobie bohaterowie? Czy można zbudować życie na kłamstwie?

Chamberlain to pisarka, którą uwielbiam od pierwszej przeczytanej książki. Jej powieści są dla mnie cudowną odskocznią od rzeczywistości i wiem, że jestem w stanie przeczytać je w jeden dzień i kompletnie zatracić się w historii głównych bohaterów. Tym razem jednak okazało się, że najnowsza wydana powieść Chamberlain była kompletnym niewypałem. Już dawno nie było książki, która tak bardzo by mnie zdenerwowała i podczas czytania której miałam ochotę wyrzucić ją przez okno.

Naprawdę boli mnie to, że jedna z moich ulubionych pisarek napisała tak koszmarną historię. Nie spodziewałam się tego, że Chamberlain jest w stanie przedstawić coś tak złego w swojej książce. Było naprawdę wiele rzeczy, które mi się tutaj nie podobały, jednak zacznę od pozytywnych aspektów: jak zwykle uwielbiam kreację bohaterów. Kocham to, że Chamberlain potrafi stworzyć wszystkie swoje postaci w ciekawy sposób i nigdy nie powiela własnych schematów. Zawsze otrzymujemy bohaterów z innymi problemami, z inną historią i z własnymi celami do osiągnięcia. To się u niej nigdy nie zmieniło i chyba na zawsze będzie zaskakiwać mnie to, jak potrafi pograć sobie z czytelnikiem. Nie ma mowy, żebyśmy domyślili się tego, co się wydarzy, gdyż do tego potrzebujemy razem z głównymi bohaterami dokopywać się do ich historii rodzinnych. To coś, w czym Chamberlain na zawsze pozostanie mistrzynią.

Jeśli chodzi o tę powieść to: im dalej, tym gorzej. Już podczas czytania prologu zastanawiałam się o co właściwie chodzi tutaj Chamberlain, dlaczego ta historia wydaje się taka dziwna i tak bardzo naciągana. Od zawsze Chamberlain kojarzyła mi się z autorką, która pisze o prawdziwych wydarzeniach, o czymś, co naprawdę mogłoby się wydarzyć, a tutaj nagle wyskakuje z motywem uzdrowicielki, która rzeczywiście ma jakieś "nadprzyrodzone zdolności" i potrafi uleczać niektóre choroby innych ludzi. To po prostu kompletnie nie pasuje do stylu autorki, ponieważ nie takie rzeczy zazwyczaj pokazywała swoim czytelnikom. Może chciała nieco poeksperymentować z nowymi rzeczami, jednak naprawdę jej to tutaj nie wyszło. Już na samym początku zapaliła mi się czerwona lampka w głowie, jednak naprawdę miałam nadzieję, że może reszta historii jakoś to wytłumaczy. Otóż nie. Okazuje się, że im bardziej czytamy tę książkę, tym więcej rzeczy nam tutaj nie pasuje. Ja naprawdę bardzo się zawiodłam.

A wiecie co w tym wszystkim zabolało najbardziej? Że nie takie wartości Chamberlain pokazywała czytelnikom w innych książkach. Z większości jej poprzednich powieści mogliśmy wysnuć morał o tym jak ważna jest rodzina, jak wiele jest w stanie zrobić matka dla swojego dziecka albo czemu musimy walczyć o to, czego pragniemy. Zawsze czytelnik po przeczytaniu książki Chamberlain chciał stawać się lepszy i doceniać małe rzeczy w swoim życiu. A co tutaj mówi autorka? Że zdrady są w porządku, a kradzież tożsamości jest jeszcze lepsza. Że przecież człowiek bez problemu może zachowywać się jak ktoś inny i okłamywać siebie i resztę ludzi przez całe życie. Że małżeństwa tak naprawdę nie są potrzebne, bo prędzej czy później ktoś je rozbije. Niestety Chamberlain porządnie mnie tutaj zawiodła i chyba nigdy nie będę w stanie jej wybaczyć tej książki.

Diane Chamberlain jest naprawdę świetną pisarką, ale nigdy w życiu nie zaczynajcie swojej przygody z jej twórczością od W cieniu. To historia, która więcej zaszkodzi czytelnikowi, niż zrobi dobrego. Sięgnijcie po jej inne książki, które pokazują naprawdę piękne i ważne wartości. Tę jedną możecie sobie odpuścić i niczego nie stracicie, a zdecydowanie zaoszczędzicie sobie nerwów.

Abigail Jailette, [Adres usunięty]

Jeszcze niedawno Joelle miała wspaniałą przyjaciółkę, która niczym rodzona siostra strzegła jej sekretów, podzielała jej obawy i wspierała ją przy podejmowaniu najtrudniejszych decyzji. Dziś Mara przebywa w domu opieki- podczas porodu dostała wylewu, a w jej mózgu zaszły nieodwracalne zmiany. Jedyną osobą rozumiejącą, co przeżywa Joelle, jest Liam, mąż Mary. Dokąd zaprowadzą ich spędzane wspólnie godziny? Czy ta relacja może im wzajemnie pomóc czy raczej zaszkodzić? A przede wszystkim, czy sprowadzona przez kobietę uzdrowicielka przywróci Marze dawne życie?

W Diane Chamberlain jestem zakochana od czasu lektury „W słusznej sprawie”. Spotkanie z tamtą książką okazało się początkiem wspaniałej przygody- niezwykle emocjonalnej i przypominającej prawdziwe życie. Po kolejne książki autorki zaczęłam sięgać w ciemno, ufając, że będą przynajmniej tak dobre, jak ta, która była dla mnie pierwsza.

Najnowsza powieść Chamberlain pod wieloma względami przypomina swoje poprzedniczki. Tym razem autorka znowu skupia się na trudnych tematach, na każdym kroku udowadniając, że jej dobra passa wciąż trwa. Odważnie brnie naprzód, nie obawiając się sunącej wciąż w górę poprzeczki. Mogłoby się wydawać, że temat uzdrowicieli, subtelnie wysuwający się na pierwszy plan, może pogrążyć tę powieść- w końcu kwestia ta wydaje się wątpliwa i kontrowersyjna, ale nic bardziej mylnego. Chamberlain kieruje się bowiem niesamowitym wyczuciem i wielką gracją, nie narzucając nam niczego na siłę, pozwalając natomiast zachować odrobinę dystansu i niepewności.

Jak łatwo się domyślić tym, którzy autorkę poznali nieco lepiej, nie jest to jedyna istotna kwestia, jaką poruszono w książce. Autorka mnoży trudne tematy i tajemnice, stawiając czytelnika przed koniecznością podejmowania kolejnych decyzji i wyborów. Zdaje się skłaniać nas do refleksji i poszukiwania odpowiedzi na dręczące nas pytania. Co my zrobilibyśmy na miejscu bohaterów? Jak się zachowali? Czy narazilibyśmy swoją moralność i pogrzebali wyznawane zasady?

Przyjemnie byłoby mi napisać, że bohaterów łatwo jest polubić, niestety minęłabym się nieco z prawdą. Postacie wykreowane przez Chamberlain są pełnowymiarowe i charyzmatyczne. Wielokrotnie przypominają naszych bliskich czy przyjaciół, choć podejmowane przez nich decyzje sprawiają, że dużo łatwiej ich oceniać czy krytykować. Autorka zdaje się znać ludzi na wylot, świetnie zdając sobie sprawę z ich dylematów i bolączek. I tę znajomość ludzkich charakterów przenosi na swoich bohaterów, pozwalając nam oceniać nie tylko ich, ale przede wszystkim siebie.

W jej książkach trudno doszukiwać się czerni i bieli, nic bowiem nie jest jednoznaczne i proste. Podobnie jak w życiu, jesteśmy zaskakiwani na każdym kroku i zachęcani do mierzenia się z własnymi dramatami. Każda strona prezentuje naturalność, prawdziwość i szczerość, czyli zestaw przeniesiony z ludzkiej codzienności.

Pod piórem Chamberlain słowa układają się same. Nie przestaje mnie zaskakiwać swoboda i lekkość, z jaką opowiada historię, rozwijając akcję i wprowadzając kolejne wydarzenia. Można by pomyśleć, że nie wymaga to od niej żadnego wysiłku. To połączenie intrygujących opowieści i przystępny sposób ich przekazania sprawia, że po jej książki sięga się z wielką przyjemnością. Dla mnie to klasa sama w sobie i gwarancja niepowtarzalnej i intrygującej kobiecej historii.

Bardzo cenię prozę Diane Chamberlain. Z jednym wyjątkiem, jak do tej pory nie zawiodłam się na jej książkach. Porusza trudną tematykę, trochę jak Jodi Picoult, chociaż nie chcę się oszukiwać, to jest jednak dosyć prosto i tendencyjnie opisane. Owszem, dylematy opisane w powieściach tych pań są życiowe, są bardzo trudne do moralnej oceny, ale obie panie, jednak troszkę wszystko spłycają. I chociaż zdaję sobie z tego sprawę, wiem, że nie czytam najambitniejszej książki w życiu, ale zawsze mi mało tych książek i cieszę się, że w odmętach domowej biblioteczki mam jej dwie książki jeszcze.

Joelle ma problem. Właśnie dowiedziała się, że jest w ciąży. Ojcem jej dziecka jest mąż jej przyjaciółki. Przyjaciółka rodząc syna dostała udaru. Teraz leży w ośrodku opiekuńczym i się uśmiecha. Joelle z Liamem –mężem chorej Mary, regularnie ją odwiedzają, wspierają, czekają aż wróci do zdrowia. Aż pewnego wieczoru po prostu się stało. Przespali się, a teraz Joelle, która przez lata starała się o dziecko aż doszła do wniosku, że jest bezpłodna, teraz wpatruje się w kreski na teście ciążowym. Joelle nie chce być przyjaciółką, która odbija męża. Ciągle stara się pomóc Marze, nawet pomimo swego racjonalizmu ulega namowom rodziców, którzy proponują udać się do uzdrowicielki, która wskrzesiła Joelle, gdy ta przyszła na świat martwa. Joelle, kontaktuje się z kobietą, nie przypuszcza nawet, jaki ta chowa sekret.

Przez pierwsze trzy strony wątpiłam, czy się wciągnę, bałam się, że ta książka będzie niewypałem, tak jak, przedostatnia książka autorki, która mnie rozczarowała. Moje obawy były jednak bezpodstawne, nim się zorientowałam, byłam zaczytana po uszy i byłam zła na wszystko co przeszkadzało mi w czytaniu. Praca, ludzie, tenis, znajomi, chciałam jak najszybciej dowiedzieć się jak to się skończy. Bo przyznam, że autorka porwała się na trudny temat. Wierność małżeńska, jest dla mnie i dla wielu osób wartością absolutną. Nie zdradza się współmałżonka, słowa w zdrowiu i w chorobie, nie są jakimś banałem, nie powinno się brać ślubu, jeśli nie umiemy konsekwentni tego realizować. I autorka pokazuje specyficzną sytuację, czy faktycznie można oczekiwać od młodego mężczyzny, że dochowa wierności żonie, która jest cieniem dawnej siebie, nie ma kontaktu ze światem. Czy możemy od Liama wymagać, że zadowoli się wspomnieniami? Chamberlain, pokazuje nam tę zdradę z perspektywy pierwszoplanowej bohaterki, która jest dobrym człowiekiem, więc czujemy do niej sympatię. Rzadko kiedy czytamy o zdradzie z perspektywy zdradzającego, a jeśli już to w taki sposób, że zdradzana osoba jest jędzą czy bucem. Tutaj mamy chorą kobietę. Pewnie odpowiedź na pytanie, czy Liama można usprawiedliwić, będzie różna, to bardzo indywidualna kwestia.

Mnie bardzo porwała historia uzdrowicielki. Cofamy się w czasie, bo jak to często bywa u autorki, akcja jest prowadzona dwutorowo. W teraźniejszości obserwujemy perypetie Joelle i Liama, a w przeszłości przenosimy się do życia dwóch dziewczynek, bliźniaczek, których okoliczności urodzenia są bardzo dramatyczne i zaważą na całym ich życiu. W pewnym momencie, te losy się przenikną. I powiem Wam szczerze, że miałam lekko mokre oczy pod koniec.

Ta książka w żaden sposób mnie nie rozczarowała. Bardzo gorąco ją polecam, jest czytadłem, nad wieloma problemami autorka się prześlizguje, ale mimo wszystko ciekawa i skłaniająca do refleksji lektura.