Trzydziesta pierwsza. Lipowo. Tom 3

Biorąc do ręki Trzydziestą pierwszą z jednej strony (znając wcześniejsze tomy serii) wiedziałam, iż będzie to bardzo dobra lektura, ale z drugiej strony obawiałam się czy i tym razem autorka poradzi sobie z zadaniem.

Jednak (mimo moich lekkich obaw) Katarzyna Puzyńska po raz kolejny po mistrzowsku wywiązała się z zadania. Książkę czyta się świetnie. Trzydziesta pierwsza, to doskonale skonstruowana, przemyślana i genialnie prowadzona powieść psychologiczno-społeczna i kryminał w jednym. Autorce niezwykle zręcznie udało się połączyć dwa tragiczne wydarzenia z przeszłości z frapującą i umiejętnie podkręcaną akcją rozgrywającą się we współczesnym Lipowie.

Poza tym Puzyńska w mistrzowski sposób wprowadza sporo wątków, podsuwa czytelnikowi liczne, jak się okazuje błędne tropy i generalnie przez całą książkę nie daje czytelnikowi ani chwili oddechu, zmusza do ciągłej lektury i do wysilania szarych komórek. Trzydziesta pierwsza (podobnie, jak inne tomy serii) to świetna lektura, którą szczerze polecam zarówno wielbicielom kryminałów, jak i miłośnikom świetnie skonstruowanych powieści z ciekawym wątkiem obyczajowym i socjologicznym.

W Lipowie spokojne przygotowania do świąt zakłócają kolejne zagadki kryminalne. Po 15 latach do Lipowa wraca Tytus, morderca i podpalacz. Ludzie w najlepszym przypadku omijają go szerokim łukiem a w najgorszym wzywają.

Do komisariatu w Lipowie dołącza nowa pani sierżant sztabowa Emilia Strzałkowska. Dawna znajoma ze studiów, którą z Danielem łączył płomienny romans.

Do Lipowa przyjeżdża Jerzy Grala. Będzie badał Cichy Lasek, w którym kilkadziesiąt lat temu funkcjonowała sekta i doszło do zbiorowego samobójstwa trzydziestu osób. Grala w jednym z budynków znajduje ludzkie szczątki. Czyżby doszło do przeoczenia i jedno ciało nie zostało znalezione?

Wciąż nie mogę się nadziwić jak w małej wsi może dojść do tylu morderstw. Niezmiennie mnie to dziwi, a Lipowa zaskakuje w każdym kolejnym przeczytanym przeze mnie tomie. Niewątpliwie społeczeństw na wsi jest trochę inne niż w mieście 😀wszyscy wszystkich znają i wiedzą kto jakie tajemnice i grzeszki skrywa a przynajmniej domyślają się dzięki wszędobylskim plotkom. W Lipowie ciągle się dużo dzieje.

Mam wrażenie, że z każdym tomem zagadki są coraz trudniejsze. W jednej chwili mam jakieś przypuszczenia, w następnej okazuje się, że winnym jest ktoś inny... ale do końca zostało grubo 200 stron😂i znowu w każdym rozdziale autorka pajęcza nam prawo do przypuszczenia, kto może stać za tą czy inna zbrodnią. Nic nie można wywnioskować, bo ciągle czytelnik wyprowadzany jest w pole. Dochodzą kolejny bohaterowie a zarazem poznajemy w dalszym ciągu główne postacie i ich przeszłość. Wciągnęła mnie ta seria niesamowicie i z przyjemnością będę odkrywać dalsze losy Daniela i całego Lipowa. Pod koniec zaczęłam podejrzewać prawej każdego bohatera. W końcu większość miała motyw... Tajemniczości dodaje fakt, że obecne zbrodnie łączą się z pożarem, w którym zginęli tata Daniela i Paweł oraz pani Zofia także policjantka. Jedyną postacią, która mnie niesamowicie wpieniała i powodowała, że krew w żyłach mi wrzała to ten nieszczęsny Paweł Kamiński. Wcale nie powinien pracować w komisariacie... ale to tylko dowodzi tego jak świetnie autorka wykreowała postaci. Zupełnie jak w filmie, kiedy nienawidzimy jakiegoś aktora 😁czytając serię o Lipowie można się przenieść do innej rzeczywistości i myślami błądzić wrodzone mieszkańców tej wsi.

"Trzydziesta pierwsza" to mega powieść! Z trzech czytanych do tej pory tomów - najlepsza! Jestem pod wrażeniem pomysłowości Autorki. To genialnie napisana historia, która wciągnęła mnie na tyle, że zaczęłam czytać po południu i skończyłam późną nocą - nie byłam w stanie jej odłożyć. Świetny pomysł, doskonała fabuła i genialne tło psychologiczne. a kiedy dodamy do tego fantastyczne kreacje bohaterów - wychodzi naprawdę znakomita książka.

W cyklu Lipowo bardzo podoba mi się to, że każdy z tomów można potraktować jako odrębną powieść i nie trzeba trzymać się ich kolejności - choć polecam najpierw przeczytanie pierwszego tomu, aby zapoznać się z miejscem i bohaterami.

"Trzydziesta pierwsza" wbija czytelnika w fotel, intryguje i sprawia, że świat wokół przestaje istnieć. Liczy się tylko Lipowo i jego bohaterowie. Delektowałam się każdą stroną i przeczytałam ją w mgnieniu oka. Jak dobrze, że mam kolejny tom :) :) :)

"Trzydziesta pierwsza" to świetny kryminał, który wyszedł spod pióra Katarzyny Puzyńskiej. Autorka wcześniej "popełniła" dwa pierwsze tomy z serii o Lipowie, a "Trzydziesta pierwsza" jest kolejną częścią. Pierwszy tom pt. Motylek urzekł mnie bardzo, drugi tom pt. Więcej czerwieni - zachwycił, natomiast "Trzydziesta pierwsza" porwała mnie niczym huragan. Świetnie przedstawiona historia z dobrą zagadką i budzącymi sympatię bohaterami jest dobrą powieścią na długie zimowe wieczory.

W Lipowie zbliżają się Święta Bożego Narodzenia. Przygotowania idą pełną parą, mieszkańcy czują magię Świąt i tylko jedna myśl zakłóca świąteczny nastrój i spędza sen z powiek. Z więzienia lada dzień wyjdzie sprawca pożaru, w którym przed laty zginęły cztery osoby - dwie kobiety i dwóch policjantów. Jak to w małym miasteczku - ludzie szybko osądzili i nie przebaczają. Powrót podpalacza budzi bardzo złe emocje. Jednocześnie w Lipowie pojawia się naukowiec badający pozostałość osady, w której wiele lat temu zamieszkiwali członkowie sekty Świątynia. Sekta liczyła trzydzieści osób - nie mniej nie więcej. Przywódca sekty zmusił wszystkich do popełnienia zbiorowego samobójstwa. Po działalności sekty pozostała jedynie osada w Cichym Lasku, która stała się przedmiotem badań naukowca. Co łączy sektę z pożarem sprzed lat? Co spowodowało pożar? Jakie konsekwencje w czasach współczesnych będzie miało ówczesne zdarzenie ? Fabuła jest zaskakująca i właściwie nie do przewidzenia. Wisienką na torcie jest trzydziesta pierwsza...

Książki Katarzyny Puzyńskiej mają w sobie coś wyjątkowego. Przy każdej z nich zastanawiam się co to takiego. Pierwsze, co rzuca się w oczy, to postacie. Autorka przykłada dużą wagę do tego, aby czytelnik miał przyjemność z lektury, a nie błąkał się po stronicach przypominając sobie, kto jest kto. Postacie najczęściej przedstawiane są z imienia i nazwiska, a cechy charakterystyczne są dość często powtarzane. Wprowadza to ład i porządek, a co za tym idzie - sporą przyjemność z czytania. Poza tym przy tak rozbudowanej fabule i wielości wątków bardzo ułatwia to lekturę.

Żeby nie było za słodko dodam, że jeden z bohaterów wyjątkowo mnie drażnił. Postać policjanta Pawła Kamińskiego jest moim zdaniem zdecydowanie przerysowana. Autorka, chcąc pokazać jego nienawiść do podpalacza i chęć zemsty, wkłada w jego usta tyle przekleństw, że aż jest to rażące. Może gdyby nie był to policjant... Uważam, że ta postać jest nierealna i przerysowana, co nie przeszkadza mi nadal zachwycać się nad całością powieści.

Podsumowując: świetny kryminał zasługujący na uwagę i uznanie. Mianowanie autorki polską Lackberg wcale nie jest przesadą. Polecam.